OUDE WILLEM

zaterdag 28 juli, 2012.

Het is zaterdagmorgen. We zijn onderweg. We, dat zijn Pieter, Durk en Meeloper zelf. Het gesprek is geanimeerd. We hebben van alles bij de kop; over een fietstochtje op een overzees gebiedsdeel dat Ameland heet, over het warme weer van de afgelopen dagen en natuurlijk over onze loopgroep. We kijken verwachtingsvol vooruit naar de Zoladz test en dientengevolge naar de individuele loop- en trainingsadviezen die we zo goed kunnen gebruiken! Hoewel niemand het hardop zegt, denken wij met elkaar al aan november, aan de Berenloop. Voor velen van ons het hoogtepunt van het loopjaar.

We zijn dus onderweg naar Oude Willem, een buurtschap tussen Wateren en Diever. Het schijnt haar naamgeving te ontlenen aan een nogal excentrieke schaapsherder (Oude Willem) die met zijn kudde heerste over de heidevelden in deze omgeving. 

Eetcafé "De Hoeve"

                                                                                                                         
SV Friesland, zeg maar Jan Kooistra c.s., organiseert “De Hoeve aan de Boswegloop. Het weer bevalt ons, het is niet te warm. Het parcours gaat door een prachtig gebied en de te lopen afstanden bieden voor elk wat wils. Durk kiest voor de 10 en de rest voor de 16 km en dat allemaal met het voornemen er een rustige duurloop van te maken. De inschrijving vindt plaats in het restaurant van de camping “Hoeve aan de weg”. Direct valt de gemoedelijke sfeer van de evenement ons op. De stemming is opperbest, een paar bekenden groeten elkaar en de koffie smaakt goed. Als we ons richting start begeven horen we Jan Kooistra zijn laatste aanwijzingen geven aan een aantal vrijwilligers.

Om 11.00 uur vertrekt de 10 en de 21, om 11.05 de 8 en de 16 en nog eens 5 minuten later de 3 en de 6 km. Vanzelfsprekend is er altijd een aantal lopers dat zich wil testen. Zij willen het liefst een persoonlijk record lopen, alleszins begrijpelijk. Dan is er een groep die meeloopt gewoon omdat het leuk is, omdat het parcours door een prachtige omgeving gaat, gewoon om te genieten. En er is een groep die deelneemt, omdat het past in de voorbereiding op een (halve) marathon. Tot die groep behoren wij. We willen ook om ons heen kijken om te kunnen vertellen aan onze loopgroep vrienden dat ze iets gemist hebben. Want dat viel toch wat tegen, de animo om mee te gaan en mee te doen. Dus...jullie hebben wat gemist: een prachtig parcours, geen last van wind, een gezellige sfeer en dat allemaal op een uurtje afstand van Sneek.

Durk harlopend door het fraaie landschap

Durk heeft zijn ambities op de 10 kilometer volledig kunnen waar maken. Terugkomend van een blessure nam hij zich voor “het kalm aan te doen”. En dat is volledig gelukt. Hij wilde vooral ook iets van de omgeving zien en ook dat is hem gelukt. Hij heeft zich niets aangetrokken van al die snelleren die hem de hakken lieten zien. Hij had maar een gedachte: “ik bereid me voor op een toptijd op de halve marathon in november. Dan moet ik in topconditie zijn, dan zal ik opnieuw een p.r. lopen en dan nemen ze opnieuw hun pet voor mij af”.

Van Pieter is bekend dat-ie eindelijk zijn oude heer er uit gelopen heeft. Hem kan niets meer gebeuren, zijn doel is bereikt......alhoewel? Je weet het maar nooit met hem. Hij is al fors afgevallen, hij traint op zijn manier, loopt geregeld verschillende afstanden en is op zoek naar een nog effectievere manier om te trainen, want ook hij wil pieken in november op diezelfde halve marathon.

Meeloper moet veelvuldig de trainingen van de Loopgroep missen. Hij schijnt dan andere bezigheden te hebben. Deze loop komt voor hem erg gelegen. Hij had het voornemen om lekker, luchtig en rustig te gaan lopen. Hij zou zich niet op laten jagen door wie dan ook. Even als de anderen is hij in zijn loopgedachten ook al in november. “Niet overtraind raken, conditie op peil brengen op het juiste moment, de verlokkingen van het dagelijkse vrije leven weerstaan. Dat is zijn streven om dan in november die Berenloop te lijf te gaan”.

Frank en Pieter

Het is gegaan, zoals het is gegaan. Ze hebben genoten van het mooie parcours, ze hebben zich min of meer gehouden aan de aan zich zelf opgelegde discipline om het rustig aan te doen. Ze toonden zich na afloop tevreden, maar stelden eendrachtig vast dat ze er nog lang niet zijn om op Terschelling “de sterren van de hemel te lopen”.

Durk, ruim 10 km in 1.00.25

Pieter en Meeloper, ruim 16 km in 1.29.26

NATUURLOOP KOUDUM

Over stemvee, de witte motor, waterbedden, stappentellers, hardlopen en nog veel meer

Koudum, zondag, 8 juli                                                                                                        Waar moet ik mee beginnen? Met de gastvrije ontvangst door Tiny en Anton Stokman, met de uitleg over  “De vrije keuze stal”, met een beschrijving van het landschap, met het verhaal over de waterbedden , met de Ja Koe Zie, met het zwangerschapsverlof van koeien, met de zorg voor het milieu, met bedrijfseconomische aspecten, of met de enthousiaste gedrevenheid waarmee Anton ons over het levenswerk van de Stokmannetjes vertelde. Want al is het bedrijf van zo’n 250 koeien door 2 man te runnen, zonder de steun van de andere gezinsleden zou dat vast en zeker niet kunnen!

de vrije keuze stal van de familie Stokman

7000 volt, dat is schrikken                                                                                                            Het is zondagmorgen half elf, het wolkendek belooft niet veel goeds en weldra valt de eerste regen. Maar dat kan de pret niet drukken. De enthousiaste ontvangst, de koffie en de koek, in de weidse omgeving aan de rand van Koudum zorgen voor een vrolijke stemming. Omdat de zware buien zo tegen enen verwacht worden, gaan we eerst lopen en laten we “De vrije keuze stal” voor wat het is. We begeven ons onder leiding van Arjen, Karin en Anton om even over elven naar het weiland en we stappen zonder angst over afrasteringsdraden van 7000 volt. Dan wandelen we wat  om te wennen en als het sein op groen gaat om de looppas erin te zetten zien we naast het grasland een omgeploegde akker waar tot veler verrassing tulpen in gestaan

warming up onder grote belangstelling!

hebben. Tijd voor uitleg is er nauwelijks, want de warming up is begonnen. Niet voor iedereen is het gemakkelijk lopen. De kuilen en de vlaaien moeten zoveel als mogelijk worden ontweken en het natte gras veroorzaakt natte voeten. Toch blijft de stemming vrolijk. We rennen een natuurgebied binnen en al lopende weg vertelt Anton dat een grote verscheidenheid aan weidevogels, reeën en vakantie houdende koeien in dit gebied in harmonie leven. De oefeningen, waar Arjen, als afronding van de warming up, ons op trakteert, worden door een nieuwsgierige “beestenbende” gade geslagen. Dan volgt de splitsing in 5 en zij die de 9 of 12 km in gedachten hebben.

Op pad                                                                                                                                          De weidsheid van het Friese landschap, de her en der verspreid liggende boerderijen en het enthousiasme van Anton die ons deelgenoot maakt van zijn leefomgeving, zorgen voor voldoende adrenaline om ons in een euforische stemming te brengen. De uitleg over de drainage om een weiland om te kunnen “toveren” in een akker voor bollenteelt wordt in bewondering aan gehoord. Wat een techniek, wat een mogelijkheden en wat een durf in deze tijd. We naderen Koudum, de 5 kilometergroep is inmiddels afgezwaaid en vervolgt een eigen route op weg naar het einde. De 9 en 12 km lopers pikken alle natuurpaden door het parkachtige buitengebied aan de rand van het dorp mee. We nemen moeiteloos de hellinkjes die onlosmakelijk verbonden zijn aan het dorp Koudum, dat gelegen is op een stuwwal van keileem( ontstaan door opstuwing van een gletsjer in de ijstijd).

op een helling in Koudum

Op 9 km is het voor een paar van ons genoeg, zij slaan de weg in naar “huis”. De z.g. diehards moeten zonodig zich zelf nog even bewijzen. Met Anton voorop, omdat Maurice zijn taak als wegwijzer wat verwaarloost, maken we nog even een lus van een drietal km. Aanvankelijk in een rustig duurloop tempo, zodat we als groep bij elkaar kunnen blijven. Maar dat duurt niet lang. Bert is de eerste die zich niet meer in kan houden. Hij voert het tempo op van rond 5 min. 30 sec. naar 5.18 per km. Ysbrand, Pieter, Peter, Jouke en nog een paar kunnen dit niet over zich heen laten gaan; 5.18 wordt 5.10 en dan is het hek van de dam met de brug in zicht. Sneller en sneller, niemand wil als eerste afhaken. Met een tijd van 4.10 wordt de laatste 800 meter afgelegd, met als onbetwiste snelste Peter Yntema. Ysbrand, Pieter en Jouke volgen direct daarna, de oude man moet tot zijn groot verdriet vast stellen dat het tempo hem op het laatst te machtig is geworden; het peleton volgt op gepaste, maar geringe afstand.

De lunch smaakt voortreffelijk. De witte motor is in een drietal variaties volop aanwezig. Het is maar goed dat we deze dope niet voor het lopen hebben kunnen innemen. Ongetwijfeld was de strijd en het-niet-voor-elkaar-onder willen doen in dat geval veel eerder ontbrand.

lezing Anton Stokman de vrije keuze stal

Stemvee en nog wat                                                                                                                Als Anton zijn verhaal begint met de toelichting op het concept van “De vrije keuzestal” met de nadruk op het gegeven dat zijn koeien zelf kunnen kiezen of ze buiten in het weiland willen lopen of binnen willen bivakkeren in de stal, dat de koeien zelf kunnen beslissen of, wanneer en hoe vaak ze gemolken willen worden, of ze verkoeling willen in de JaKoeZie, of dat ze willen rusten op het waterbed dan is er naast enige verwarring ook nog verbazing onder de toehoorders. Als dan ook nog de technologie als hulpmiddel aan de orde komt, waarbij de stappenteller en geregistreerde herkauwactiviteit een belangrijke indicatie blijken te zijn voor het gunstigste

rondleiding door de stallen

moment voor bevruchting dan is de bewondering kompleet. In de rondleiding die volgt wordt de werking van het automatische melksysteem duidelijk, staan we stil bij de koe die apart op een bed van hooi in de nabijheid van vriendinnen gespannen maar vol vertrouwen de aanstaande bevalling afwacht, horen we dat het brievenbussysteem in de stalvloer zorg draagt voor een forse reductie van de methaan- en ammoniak emissie, vernemen we dat licht juist ook voor koeien belangrijk is, dat “dag en nacht en ’s zondags ook” een bedrijfsconcept is dat voldoende vrije tijd op levert om hard te kunnen lopen en om deel te nemen aan de Berenloop op Terschelling, om met het gezin vakantie te houden en om deel te nemen aan allerlei maatschappelijke activiteiten. 

uitleg van de melkrobot

We hebben op deze zondag kennis gemaakt met een modern boerenbedrijf, we hebben nog eens duidelijk mee gekregen dat melk niet uit de fabriek komt,  we hebben met eigen ogen en oren kunnen waarnemen dat dierenwelzijn en milieu niet ondergeschikt zijn gemaakt aan uitsluitend economische aspecten.

Kortom het was een heel bijzondere dag voor Loopgroep Sneek. Tiny en Anton bedankt!

Meeloper

DE SLACHTE MARATHON 2012

Hindrik op de "boerencamping"

Complimenten voor de twee helden die de Slachte Marathon hebben gelopen. 42 km rennen, onder zware omstandigheden is een ongeloofelijke prestatie, niet alleen de wedstrijddag, maar ook de lange voorbereiding. Een aantal maanden, iedere week weer die vele kilometers, die gemaakt moeten worden. Gefeliciteerd!

Slachtemarathon 16 juni 2012

Peter Yntema  4.17:00

Hindrik Drenth 4.31:27

LADIESRUN GRONINGEN

Ladiesrun Groningen 10 juni 2012

5 kilometer

Linda Kroon 30:13

Tialda Brouwer 34:27

BOERENLOOP ABBEGA EN LUS VAN AKKRUM

Hindrik Drenth in actie tijdens de Lus v. Akkrum

Boerenloop Abbega 9 juni 2012, 10 kilomter

Erik Bouma 36:36

Ysbrand Valkema 46:36

Hinke Osinga 57:38

Jeltsje Hoeksma 1.00:30


Lus van Akkrum, 6 juni 2012 ,11.7 kilometer

Ysbrand Valkema 56:16,

Bert Rienstra 1.00:28,

Hindrik Drenth 1.02:52

LOOP LEEUWARDEN, EEN BIJZONDERE DEELNEMER

September 2012 starten we alweer met achtste seizoen Start to Run, de succesvolle cursus om met hardlopen te beginnen. Fantastisch om te zien hoe beginners van elk niveau hun eigen doel nastreven. Bij een aantal hardlopers gaat het vanzelf, andere moeten er hard voor trainen. Achter elke nieuwe hardloper zit een verhaal, echter soms is het heel bijzonder. Een verhaal waar je alleen maar diep respect voor kunt hebben. Arjen, Durk, Erik en Karin

15 maart 2012  Leven met hart en ziel

Vandaag een supermooie  lentedag. Prachtig weer, de natuur ontwaakt uit zijn winterslaap en ik mag hier  mijn hardloopkunsten vertonen. Het leven is mooi en daar geniet ik van. Elke dag met mijn nieuwe hart.

Dat is wel anders geweest. In 2001, ik was toen 35 jaar werd ik geconfronteerd met hartfalen als gevolg van cardiomyopathie. Cardiomyopathie betekent letterlijk een zieke hartspier. De hartspier trekt niet meer goed samen en heeft ook moeite met ontspannen. Het hart pompt het bloed minder goed rond.

Daar lig je dan 35 jaar jong, getrouwd en vader van twee jonge kinderen van  6 en 3 jaar,  op de hartbewaking in het UMCU. Er gaat een wereld compleet aan je voorbij en een andere(medisch) wereld gaat voor je open. Onderzoeken, testen, prognoses, medicijnen en behandelingen passeren de revue. Na 2 maanden ben ik weer thuis met een doos vol medicijnen, leefregels en een onzekere toekomst. Een ervaring rijker, heel veel illusies armer.

Voorjaar 2005

Ik pak de draad van het leven weer op en zoek  naar nieuwe wegen. Dit gaat met vallen en opstaan redelijk goed tot begin 2005. Mijn hart is steeds meer verzwakt en ik kan steeds minder. Harttransplantatie is de enige optie, maar ik ben er niet aan toe. Ik sputter tegen en modder nog een tijdje door maar in het voorjaar gaat het kaarsje uit. ’s Morgens maai ik met 5 pauzes tussendoor het gras en ’s avonds lig ik op de hartbewaking in Sneek.  Ik heb veel vertrouwen in mijn cardioloog in Sneek en wil hier graag behandeld worden maar hij vindt dat de screening voor harttransplantatie in Utrecht nu echt moet gebeuren. Twee dagen later ben ik met spoed overgeplaatst naar het  UMCU. Ik zweef op het randje van de dood en een harttransplantatie is op dit moment niet eens meer mogelijk.

Voor dat ik aan de beademing ga neem ik emotioneel afscheid van mijn vrouw en kinderen. Het voelt als afscheid nemen van het leven. Ik ben aan het overleven en weet niet dat dit mij de komende tijd nog een paar keer te wachten staat.

Zomer 2005

Deze crisis overleef ik. Diverse medicijnen en een speciale pacemaker met ICD, moet uitkomst bieden. Een  harttransplantatie uitstellen en de kwaliteit van leven verbeteren. Deze pacemaker gaat mijn hartspier ondersteunen om beter  en regelmatig samen te trekken. Bij een hartstilstand zal ik  ‘automatisch’ gedefibrilleerd worden. Ik vind het eng, maar doodgaan is ook geen optie.

Helaas mislukt deze behandeling. Ik heb onvoldoende baat bij dit apparaat kan nog steeds niet veel.

Mentaal hakt dit er wel in. De weken in het ziekenhuis, tussen vier muren, te ziek om te leven, te gezond om dood te gaan.

De screening die nodig is om op de lijst voor harttransplantatie te komen is ondertussen in gang gezet. Tot nu toe geloofde ik nog steeds dat ik hier niet aan toe was, maar ik begin in te zien dat ik mezelf voor de gek hou. Het is juni, het licht gaat op groen, ik sta op de wachtlijst. Door de situatie waarin ik zit ben ik ‘urgent’. Hoop en wanhoop wisselen elkaar af.

Augustus 2005

In augustus lig ik nog steeds in het UMCU. Ik wil zo graag naar huis, maar het zit er niet in. Mijn

situatie verslechterd en niemand weet hoelang ik moet wachten. Ik ga het niet redden en eind augustus  word ik geopereerd en krijg ik een steunhart. Een steunhart is een mechanische pomp die de functie van de hartkamers ondersteunt of overneemt. Tegenwoordig zijn deze pompen heel klein en worden ‘ingebouwd ‘ in het lichaam. Ik draag de pomp met het geluid van een tikkende klok met mij mee op een rollator.  Mijn zoon van 7 legt het aan iedereen zo uit; “mijn vader leeft op batterijen”. Het is een zware operatie en het herstel verloopt moeizaam. Ik heb ook niets meer om bij te zetten. Ik krijg drie keer een TIA doordat stolsels in mijn hart losgaan in via de bloedbaan in mijn hoofd terechtkomen. Doodeng, even niet kunnen praten en een verminderd gevoel in mijn arm en been.

Mijn gewicht is gedaald tot 54 kilo bij een lengte van 1.83 en mijn conditie is beneden nul.

Maar ik overleef nog steeds en ben bezig met de zwaarste marathon van mijn leven.

November 2005

De liefde voor mijn gezin geven mij moed, kracht en doorzettingsvermogen en in november mag ik eindelijk even naar huis.

Elke dag train ik met hulp van de fysiotherapeuten uit het UMCU en Sneek aan mijn herstel. Mijn conditie moet vooruit, want op dit moment overbrug ik alleen de tijd tot aan de harttransplantatie

Looptraining bestaat uit een rondje door de straat van ongeveer 250 meter. Een loodzware klus naast het fietsen op de hometrainer  en krachttraining.

Door complicaties is het thuis zijn van korte duur en wordt ik weer opgenomen in het UMCU.

Gelukkig mag ik begin december even naar huis om thuis Sinterklaas te vieren. Eind december vlak voor de kerst kom ik weer thuis en vier met mijn gezin Kerst en Oud & Nieuw. Niet zorgeloos maar wel heel intens beleef ik deze dagen en telkens bekruipt mij de gedachte;  ‘wordt 2006 mijn jaar en mag ik deze feestmaand nog eens overdoen’.

Januari 2006

Ik ben u al een paar maanden  24 uur bereikbaar voor dat ene telefoontje. Ik weet dat veel mensen jaren op een donororgaan wachten en dat is echt ongelofelijk zwaar. Ik weet dat ik geen tijd heb om jaren te wachten. Elke dag is  één dag dichter bij het einde of dichter bij een nieuw begin.

Begin januari is mijn zwager jarig en wil ik graag bij mijn hem en mijn zus op visite in Wyns. Zij hebben het afgelopen jaar een woonboerderij verbouwd en het resultaat heb ik nog niet met eigen ogen mogen zien. Het is erg spannend om met mijn gezin en een reserve pomp naar Wyns af te reizen, maar dit bezoek doet me heel erg goed.  Als we ’s avonds thuis komen en het al laat is ga ik tegelijk met de kinderen naar boven. Voor het eerst breng ik sinds lange tijd de kinderen op bed voordat ik er ook zelf in kruip.

Midden in de nacht gaat de telefoon;  Meneer Jacobi, wij hebben een hart voor u.  Ongelofelijk maar waar.

Samen met mijn vrouw vertrek ik met de ambulance richting UMCU en ’s ochtends vroeg start de operatie die de hele dag gaat duren. In kritieke toestand kom ik aan het eind van de middag op de intensive care. Het gaat niet goed en aan het eind van de avond wordt ik opnieuw geopereerd omdat er veel inwendige bloedingen zijn. De eerste dagen  zijn vooral voor mijn vrouw en familie hele zwaar. Ik zweef opnieuw tussen leven en dood, nu met mijn nieuwe hart.

Na een moeilijke start gaat het daarna snel beter met mij. Mijn nieuwe hart is letterlijk de motor van mijn nieuwe leven. Het bloed stroomt weer goed door mijn lichaam en door de intensieve begeleiding,, goede voeding, veel medicijnen en heel veel oefenen gaat langzaam de deur naar de rest van de wereld  weer open. Dit is ongekend, overleven word leven.

Het leven begint bij 40

In de zomer van 2006 vier ik mijn 40^e verjaardag. Mijn tweede leven begint  bij 40!

Ik ben mijn donor zo ontzettend dankbaar voor de tweede kans die ik gekregen heb. Het is een onvoorstelbaar geschenk dat ik van iemand een hart heb mogen ontvangen. Ik ben hier elke dag dankbaar voor.

De wetenschap dat op de dag waarop mijn tweede leven begon, het leven van iemand anders is geëindigd doet mij heel veel verdriet.

Donor , het grootste geschenk dat je kunt ontvangen. www.donorvoorlichting.nl

Start to Run, maart 2012

Start to run

De afgelopen jaren ben ik op sportief gebied vooral bezig geweest met het opbouwen van conditie. Fysiotherapie en oefeningen in de sportschool. Het was goed, erg belangrijk, maar op een gegeven moment was ik een beetje klaar met patiënt zijn. Fietsen, wandelen en skiën daar krijg ik meer energie van. Ongeveer twee jaar  na de transplantatie ben ik weer begonnen met hardlopen. Eerst alleen in de sportschool maar na een tijdje ook buiten. Het lukte steeds niet om het goed op te bouwen.Blessures, spierkrampen en infecties speelden mij vaak parten.

In maart 2011 heb ik me  aangemeld voor start to run. Dit is redelijk goed verlopen en ik had er veel plezier in. In oktober deed ik onverwacht en een beetje onvoorbereid mee aan de  herfstloop (5 km ) op Terschelling.

Het lukt mij niet om deze loop in één keer te volbrengen, maar het geeft mij wel een enorme kik. Ik ben echt trots op mezelf.

Reden genoeg om me nu goed voor te bereiden op Loop Leeuwarden zodat ik op 3 juni fit genoeg aan de start verschijn en de tijd van bijna 34 minuten kan verbeteren

12 maart 2012 Huiswerk

Vandaag de eerste ‘huiswerk’ training.  Met huiswerkcoach Renate Wennemars op de mp-3 trek  ik de hardloopschoenen aan vertrek richting het Zwettebos. De interval training van vandaag gaat me minder makkelijk af dan afgelopen zaterdag maar uiteindelijk lukt het wel. Ik heb wekenlang last van een verkoudheid gehad en dat is mijn conditie niet ten goede gekomen. Lopen met de mp-3 vind ik heerlijk. Muziek, niet nadenken, instructie over wat ik moet doen en sportieve tips van Renate. Het maakt het leven en het lopen simpel leuk

Herman in training

Herman Jacobi                        

Herman liep de 5km van Loop Leeuwarden
in: 29:57


Herman Jacobi is ambassadeur van Loop Leeuwarden.


link naar blog van Herman Jacobi

http://loopleeuwarden.nl/loop-leeuwarden/ambassadeurs/herman-jacobi.htm

DE VOLHOUDER WINT

Loop Leeuwarden en het relativeren van een liefhebber.

Het voor traject. 10 maart jl. startte de voorjaarscyclus van de start to run in Sneek met als doel in eerste instantie om na 6 weken 3 km in een stuk hard te lopen in je eigen tempo. Het ultieme doel was natuurlijk om na 12 weken training deel te nemen aan de Loop Leeuwarden 2012. Elke zaterdagmorgen in het park achter het zwembad trainde een grote groep om samen het doel te verwezenlijken. Voor mij de 1^e keer dat ik de start to run mocht begeleiden en trainen, een unieke ervaring die heel goed is bevallen. Buiten de training op zaterdag moest men ook nog 1 of 2x huiswerk doen om echt beter te worden. In onze groep trainde ook Herman mee die als ambassadeur aan de loop was verbonden. Herman heeft al een aantal jaren een ruilhart.

Warming up Loop Leeuwarden

Het grote moment. Afgelopen zondag was het dan zover, een deel van de groep had zich ingeschreven, allemaal strakke kopjes voor de start. Logisch je 1^e loop en dan zoveel deelnemers. Met Arjen ging de groep door de Prinsentuin om daar de warming-up te doen voor alle 5 km lopers die trainen bij een loopgroep van hem. Na deze warming-up moesten er nog een paar wat overtollige ballast kwijt en dan op naar de start. Onderweg op een opnieuw aangepaste / verbeterde route door het park en later door het stadscentrum weer op naar de finish. Even op de heldenfoto en wat drinken en snel weer naar de tas bij de muziektent in de Prinsentuin, want het was best wel fris en ziek worden is niet de bedoeling na zo’n mooie dag. Herman liep de 5 km net binnen het ½ uur, wat goed! Ook de familie was weer binnen en was tevreden over hun prestatie.

Iedereen is een topper!

Mijn 10 km loop.  De start van de 10 km was pas om 14:00 uur dus was het ook iets warmer, toch zie je ook nu weer diverse mensen met, in mijn ogen, teveel kleding aan. Kouwelijk aangelegd zeker. Na het startschot in gesprek komen met jezelf om het ritme te krijgen. Door het Rengers park en het Leeuwarder bos weer naar de stad. Een mentale dreun krijg je dan want je moet nog een rondje door de binnenstad terwijl anderen al richting de finish gaan. Maar niet getreurd nog even trochsette en dan zijn wij ook aan de finish. Dik tevreden met de tijd wandel ik weer naar de Prinsentuin. Een kop koffie in de Koperentuin en lekker naar huis.

De langste afstand. Hulde ook aan de 21 km lopers die elk weer een pr.hebben neergezet, Maurice maakte zelfs zijn debuut.

Relativeren moet je kunnen. Herman die met een ruilhart met ziel en zaligheid een topprestatie neerzet. Een vriendin die we tegen kwamen die ondanks chemo kuren de 5 km uitloopt. Toppers die eigenlijk een grotere prestatie neer hebben gezet dan de winnaar van de halve marathon. Ik heb er erg veel respect voor in ieder geval.

Het was weer een mooie dag met enthousiaste begeleiders en trainers, dank daarvoor.

De Olympiër.


Loop Leeuwarden, uitslagen, video en foto's kijk even op www.loopleeuwarden.nl