TRAINEN OP AMELAND

Het is al weer een jaar geleden dat wij met elkaar op de pier stonden in Holwerd wachtend op de boot naar Ameland. We zijn er weer; er staat een matige tot krachtige wind en woeste wolken hangen boven het wad en dus ook boven het eiland. Maar niets kan ons tegenhouden. De stemming is goed. Geen wonder; een dag uit, geen alledaagse beslommeringen, alleen maar hardlopen. Arjen kijkt bezorgd en vraagt of iedereen er is. Wij kunnen hem niet helpen, wij hebben geen flauw idee wie er allemaal zouden moeten zijn. Op goed geluk dirigeert hij ons dan maar door de controle. We gaan aan boord en maken het ons aangenaam met een kop koffie, een praatje hier en eentje daar. Oude bekenden worden gegroet, een baby  wordt bewonderd en tot het jongste lid van de Loopgroep gebombardeerd, op de foto gezet met het oudste lid en een moeder wordt tot moeder benoemd van een “wildvreemde” dochter, tot grote hilariteit van een aantal ingewijden. Zo vliegt de tijd voorbij. 

Pier van Holwerd

Over makke schapen en twijfelen
Sport Promotie Ameland is verantwoordelijk voor de organisatie. En dat gaat soepel. Niet dat deze goedwillende groep hardlopers ook maar van plan is om een spaak in het organisatorisch wiel te steken. Neen, integendeel; men komt om hard te lopen, hetzij 4, 8, 12 of 15 kilometer. We vinden een plekje in de kleedkamer, schikken wat in en zo gaan er veel makke schapen in een hok. Als we ons eenmaal in volle uitrusting buiten koesteren in het zonnetje slaat de twijfel toe; zijn we niet te warm, dan wel te koud gekleed en aan welke afstand zal ik me gaan wagen vandaag.  Als de trainers en de bijbehorende afstanden bekend worden gemaakt is er geen tijd meer om te twijfelen. We gaan los! De 15 km groep is het grootst, de rest van de groepen is wat kleiner, maar niet minder enthousiast.

Opwarmen en gaan
We wagen ons in ganzenpas over een smal paadje naar de duinen en we doen moeite om geen natte voeten te krijgen in het overgangsgebied naar bos en duin. Het is drassig en er staan veel plassen. In het bos strekken en rekken we, maken  we met draaiende bewegingen heup en schouder soepel, doen nog een paar versnellingen en dan mogen we ons zelf uitputten op de langere afstand. Het is alsof  het jongvee in het voorjaar voor het eerst naar buiten mag. Binnen de kortste keren is er van een groep nauwelijks nog sprake. Passende snelheden vinden elkaar en op het strand is het een lang gerekt lint dat tegen de wind in voort ploegt op het natte zand. Naarmate het traject vordert worden de afstanden tussen de kleine groepjes groter en groter. De 4 km groep is inmiddels al weer in de duinen en volbrengt het parcours met een voldaan gevoel. De 8 km worstelt zich naar de strandovergang om eenmaal boven zich te hergroeperen en het programma verder af te werken. In de 12 en 15 km groep hebben ze het hier en daar zwaar. Dat is ook niet verwonderlijk. Nog geen twee uren geleden was het hoog water, het zand is nat en niet overal even hard en de wind waait stevig en komt recht van voren. Maar de zon schijnt en de zee oogt wonderschoon, grauw/blauw met enorme witte schuimvlakken. Na een drietal kilometers zit het er op voor de 12. De eersten wachten vol ongeduld boven op het duin totdat de rest zich heeft bijgevoegd. De 15 ploetert nog een paar kilometer voort. Dat geldt voor wat het ploeteren betreft niet voor de voorhoede. Dat selecte gezelschap heeft geen last van wegzakken in het natte zand, noch van de tegenwind; het lijkt op afstand wel of ze zweven. De groep erachter heeft de vaart er ook nog aardig in, maar het gaat beduidend langzamer en menigeen moet naar een lagere versnelling over schakelen. En de rest? Voor de een is het wat meer zuchten, kreunen en zwoegen dan voor de ander, maar het vordert gestaag. Eenmaal boven is het leed geleden en kan men aan de terugtocht richting Nes beginnen.

Over oude knarren 
De 12 km groep is boven op de strandovergang een kort moment weer als groep bijeen, men wil verder. Twee oude knarren vinden elkaar en nadat ze schichtig opzij kijkend de ander op waarde hebben ingeschat nemen zij eendrachtig het voortouw en laten de rest achter zich. In een heerlijk tempo scheppen ze op over de in het verleden behaalde prestaties, wisselen van gedachten over te lopen wedstrijden, prijzen zich zelf gelukkig dat ze weinig last hebben van blessures, vertellen ongetwijfeld niet altijd de hele waarheid en blikken vooruit op de komende Berenloop. De zon verdwijnt, een hagelbui teistert het gehele loopgezelschap, het deert niemand. Zelfs het niet kunnen voorkomen in de laatste kilometer van een paar kletsnatte voeten mag de pret niet drukken. De “kop” van de 12 km finisht vrijwel gelijktijdig met de eersten van de 15 km. Daarna volgt de een na de ander, weliswaar op gepaste afstand, maar met een glimlach op het gezicht en een voldaan gevoel over de eigen prestatie, over de begeleiding en over het prachtige parcours.

Centrum van Nes

Moeder en dochter

De pasta smaakt en gaat er goed in, ervaringen worden uitgewisseld, de terugtocht tijden worden uitvoerig besproken, de zon schijnt, het terras lonkt en de winkels oefenen op een enkeling behoorlijk wat aantrekkingskracht uit. De verloting brengt een vijftal gelukkigen in een nog betere stemming. Dan bedanken we Sport Promotie Ameland en zeggen tot de volgende keer (Adventure Run?) en splitst de groep zich in drieën; degenen  die de half drie boot wil halen zetten de pas er in, er zijn er die wat willen winkelen, een moeder met de toegedachte dochter sluipen samen met Karin en Arjen de Chocolaterie binnen en de terraszitters slenteren naar Van Heeckeren. Het open vuur, de verwarmingslampen, een goed glas voor de een en een kop warme chocolade/koffie voor de ander, al of niet voorzien van Apfelstrudel met vanillesaus en echte slagroom maken het verblijf op het terras zeer aangenaam en vormen de basis voor een “goed gesprek” en maken het moeilijk om om vier uur af te rekenen en de weg naar de boot in te slaan. Maar aan alles komt een eind, zo ook aan deze zeer geslaagde dag. Arjen en Karin en al die begeleiders/trainers bedankt.

Meeloper

START TO RUN NAJAAR

Zaterdag 13 oktober is de Start To Run cursus weer met groot succes afgesloten met een testloop over 3 kilometer. Na afloop stond een uitgebreide koffietafel klaar voor alle deelnemers! Leuk om te zien dat bij velen het hardloopvirus heeft toe geslagen en zij zich aansluiten bij één van de vaste groepen van Loopgroep Sneek of Loopgroep IJlst.

Onder leiding van Durk Brouwer en Karin Verploeg was deze cursus beginnen met hardlopen weer een groot succes! Op naar de volgende Start To Run cursus. Deze begint op zaterdag 9 maart.

VAN DAM TOT DAMLOOP

Op het moment dat de inschrijving voor de Van Dam tot Damloop werd open gesteld, was er geen door komen aan: geen kaart, wel een klein beetje de pest in. Maar alle hoop niet verloren en zie daar op maandag 17 september een verlossend telefoontje van Durk met de mededeling dat hij mij een kaart kon leveren.

Op weg                                                                                                                            De organisatie raadt de deelnemers aan gebruik te maken van het openbaar vervoer. Dat doen wij natuurlijk niet! Onder de dwingende regie van Hindrik kunnen we niet anders dan met de auto reizen tot in het “hol van de leeuw”. Het vertrek is om 10.00 uur vanaf het zwembad. Hindrik, Onno,ene Kees en ene André in de ploegleiders wagen en Frank, Jildau in de andere om onderweg Baukje, Tineke en Doutzen (ja, die loopt ook) op te pikken. Anja (Businessloop) gaat op eigen gelegenheid, en Pieter (als “lid” van Le Champion, de organisator) ook; zij starten veel en veel eerder. De reis verloopt voorspoedig. We parkeren de auto op een groot nogal nat weiland, maar dat onze pret niet drukken. We zijn niet de enige. Met de bus verder naar de start. Het is een heel gedoe.  

                    

Dam tot Damloop, wat een mensenmassa!

Ik heb me voorgenomen, wij allemaal, om er een leuke dag van te maken. Ik kijk eens om mij heen en verbaas mij over het kleurrijke gezelschap. Mensen in alle maten, zowel in de breedte als in de lengte, in kleurige kleding of in stemmig zwart. Je kunt het zo gek niet bedenken, ze zijn er, of het is er. Is dit nu een doorsnede van de Nederlandse bevolking of van die vier en een half miljoen hardlopers? Ik kan er geen zinnig woord over zeggen. Het is blijkbaar ook een ontmoetingsmoment, want verschillende keren hoor ik “hé, ben jij er ook, leuk je te zien”. Er worden handen geschud en er wordt gekust, de laatste nieuwtjes worden uitgewisseld. De stemming zit er in en dat is maar goed ook. Het zal je maar gezegd worden dat je er patent uit ziet, terwijl de zwembanden uitpuilen door de iets te strakke kleding heen en zodat je een zwemdiploma niet meer nodig is. Maar goed, zij loopt en ik durf te stellen dat het merendeel van Nederland al achter een glas bier of wijn zit en moppert over de recessie, de politiek, de politie en nog wat.                                                                                                                                               

Maar we zijn nog steeds niet in Amsterdam. Daarvoor moeten opnieuw met de bus. Dat we niet alleen lopen, dat is wel duidelijk! Het is druk, het is ongelooflijk druk, overal mensen. Even bekruipt mij het gevoel of dit nog wel leuk is. Maar ja, het is de Van Dam tot Damloop en dat moet leuk zijn!! De deelnemers herken je niet alleen aan de kleding, maar vooral aan die witte plastic tas voor je kleding voor na de loop. En als je goed kijkt ontwaar je daarop een sticker met het startnummer. Een enkeling heeft er met viltstift nog een ander eigen kenmerk aan toegevoegd. Buiten de deelnemers zijn er ontelbaar veel toeschouwers. Sommigen uitgedost met een spandoek, anderen in carnavaleske kleding. Overal muziek.

Eindelijk                                                                                                                     Eindelijk mogen we (Baukje, Doutzen en ik) starten. In een bruin gekleurd startvak, d.w.z dat wij in de laatste groep starten om 14.40 uur met de bezemwagen op de hielen. Hindrik, Onno, Tineke en Jildau zijn tien minuten eerder vertrokken. Anja en Pieter zullen allang binnen zijn, van Anthoon weet ik niets. Maar ik maak me geen zorgen en met mij al die anderen niet, want we mogen tenslotte finishen tot 17.00 uur. Het is gezellig. Het is geheel anders dan welk evenement ook. Er is een uitgelaten en opgewonden stemming, men is minder gericht op zich zelf en de nog te leveren prestatie. Er wordt minder gekletst over blessures, over pijntjes, maar des te meer over lekker lopen en genieten, over koetjes en kalfjes. Links en rechts hoor ik verhalen over hoe laat men van huis is gegaan, waar men de auto heeft neergezet, waar men de bus of de trein heeft genomen, hoe druk het was in bus, trein of op de weg. Dan is het zover; het startschot klinkt en de massa komt in beweging.

Anja en  Wimke(Loopgroep IJlst) tonen trots hun verdiende medaille

Route                                                                                                                                       De route voert ons direct door de IJtunnel. Deze doorkomst wordt in vele verhalen geroemd, maar ik heb er geen apart gevoel bij. Goed, het is geen Houkesloottunnel, noch het Geeuwaquaduct. Die vallen in het niet bij de lengte van deze verbinding tussen het centrum van A’dam en het noorden van de stad. In de tunnel geen ander geluid dan dat van het geroffel van de loopschoenen op het asfalt. Een lange “afdaling” naar het diepste punt. Aan alle kanten word ik voorbij gelopen. “Wacht maar”, denk ik tot we weer aan de “beklimming” beginnen om er uit te komen. En mijn verwachting komt uit; ze vallen stil. Baukje en Doutzen komen niet voorbij. Dan het stuk door A’dam Noord en via Buiksloot over de Landsmeerderdijk naar Kadoelen.

Gevallen vrouw                                                                          Bij de verversingsposten is het een grote bende van bekertjes en sponzen, er liggen resten van bananen en sinaasappels. Het is er glad. Dus uitkijken. Toch is het Tineke bijna fataal geworden. Elegant loopt ze op het kraampje af om met een gracieus gebaar de verversing aan te pakken en hup daar ligt ze. Een kreet van ontzetting vergezeld door een “meid wat doe je nou?” vanuit de groep om haar heen.......maar gelukkig; het is bij een val en een tweetal schaafwonden gebleven. Wat een toeschouwers, wat een muziek, wat een gezelligheid aan de kant. Het glas wordt geheven op ons lopers. Wij zijn aldus het alibi om op dit tijdstip van de dag aan de drank te gaan. Vervolgens door de Molenparkwijk, met nog steeds veel publiek, om tenslotte via de Noorder IJ- en Zeedijk in Zaandam de laatste kilometers naar de Peperstraat (finish) te gaan. Het is feestelijk en het wordt steeds drukker langs de kant van de weg. Het lijkt wel of geheel Nederland is uitgelopen.

De Van Dam tot Damloop zou vooral een loop zijn voor de fun. Weinig ruimte, veel muziek en drommen toeschouwers. Een afwisselend parcours in een voor ons niet alledaagse omgeving. Het klopte tot op zekere hoogte, m.a.w. er was meer dan genoeg ruimte om je eigen, gewenste, tempo te lopen. Het was de moeite waard.

Uitslagen Dam tot Damloop 23 september:

Anja 1.20.58; Frank 1.22.44.; Pieter 1.24.08; Onno 1.26.26; Hindrik 1.27.26; Tineke 1.30.23; Jildau 1.30.23; Anthoon 1.31.53; Baukje 1.39.41; Doutzen 1.45.56

Meeloper

HEMDYKLOOP BLAUHUS

Klaas en Peter in actie tijdens de Hemdykloop

Hemdykloop 22 september 2012, uitslagen:

10 kilometer Klaas van Tricht  53:06 

21 kilometer Peter Yntema  1.53:51  Minne Wiersma  2.02:10

SCHUTTERSVELDLOOP SNEEK

Bert en Onno in actie tijdens de Schuttersveldloop(foto Rein Reinsma)

Schuttersveldloop 19 september, uitslagen:

10 kilometer Bert Rienstra  52:44  Onno Thooft  57:04

DE MILLENNIUMLOOP

Dank aan de organisatie. Want dat mag toch wel even nadrukkelijk vermeld worden. Het enthousiasme van de deelnemers, de lopers, de fietsers, de waterdragers, de toeschouwers en de helpers was groot en het uiteindelijk bij elkaar gelopen bedrag van ruim € 2100  (van onze loopgroep) is de moeite waard. En zeker niet in de laatste plaats het weer werkte mee om er een onvergetelijk (twee daags) evenement van te maken.

Zwevers                                                                                                                                     Wat is het toch jammer dat er zich in onze loopgroep zwevende lopers bevinden (het zijn toch geen verkiezingen)! Zo kon het gebeuren dat gerenommeerde loopkrachten zich bij andere teams hadden aangesloten. Gelukkig hebben de achterblijvers zich van deze tegenslag weinig of niets aangetrokken. Na een peptolk van de teamleiders liepen zij zich het vuur uit de sloffen (een vergelijking met een vernieuwd en verjongd Nederlands elftal dringt zich hier natuurlijk op). In knalgeel gestoken hebben zij zich perfect aan de opdracht gehouden: “meedoen is belangrijker dan thuis op de bank zitten”, en “ genieten van het parcours en de omgeving geeft meer voldoening dan je de pleuris lopen”. Marten, de onbetwiste en voortreffelijke regisseur (zie elders op dit Blog of het Sneeker Nieuwsblad van j.l. woensdag) van deze millenniumloop, had, rekening houdend met de individuele wensen en mogelijkheden, voor iedereen een mooi parcours uitgezocht. Dat hij daarbij, voor de planning van de start- en wisseltijden, een gemiddelde snelheid per kilometer voor elk van ons had bedacht, ligt voor de hand.

Loopgroep Sneek 3 Vincis Aqtion

En zo gingen de eerste lopers vrolijk fluitend om 7.00 uur van start na  het startschot van Wiebe Wieling en onder begeleiding van de Friese versie van You never walk alone. Nog geen 2 uren later bleek al dat de geplande loopsnelheden aan de zuinige kant waren ingeschat.  Ook al moest er hier en daar op de wisselplaatsen even gewacht worden omdat de opvolger nog niet gearriveerd was, het liep zonder meer gesmeerd. Waarmee maar gezegd wil zijn dat, indien er geen wachttijden zouden zijn, de beide loopgroepen uit Sneek ongetwijfeld een wereldtijd hadden gelopen. Er was ook nog een tegenslag te verwerken. De aller snelste onder ons, neen geen naam, had zijn dag niet. Steunend en kreunend heeft hij zijn missie van een kleine 8 km volbracht. Een achillespeesblessure speelde hem parten. Maar wat wil je ook hij loopt zelden een afstand langer dan “ een rondje om zijn huis”. Wij allen, verzameld voor het oude stadhuis in IJlst om het laatste traject naar het festival terrein te voltooien, hebben ons medeleven getoond: hij mocht met de vlag voorop door IJlst lopen en wij volgden op gepaste afstand. Maar het moet gezegd: “hij heeft zich kranig gedragen”.

Tialda hardlopend door Makkum

Enthousiasme                                                                                                                         Ruim honderd kilometer in estafette vorm door het zuidwesten van Friesland biedt voor elk wat wils. Hoever en hoe snel ieder afzonderlijk heeft gelopen is feitelijk niet van belang. Dat bleek ook wel uit de vele positieve reacties na afloop. Iedereen was enthousiast over zijn route, over zijn starttijd, over zijn gelopen afstand, over het weer en over de sfeervolle wisselplaatsen, vaak opgeluisterd door muziek. Iedereen was ook vol lof over de begeleiding op de fiets. Vooral op de eenzame stukken, en die waren er heus wel, in een open landschap met hier en daar wat vee, een enkele reiger, soms wat meeuwen of een biddende roofvogel, afgewisseld door akkers met dat oersaaie en lelijke maïs, zorgden zij voor wat entertainment. De fietsers hebben menigeen over een doodpunt heen geholpen en ....... zij zorgden voor het meenemen van water en kleding. Bedankt. (Een enkele fietser is zo enthousiast geworden dat zij overweegt om volgend jaar i.p.v. te fietsen te gaan lopen.)

Marcel in aktie

 Feest                                                                                                                                          Maar er was meer dan alleen het loopfestijn laten we dat niet vergeten. In feite begon het Millennium spektakel en het lopen al op vrijdagavond, daar in die feesttent met Dolf Jansen. Op onnavolgbare wijze en met veel humor heeft hij voor de warming up gezorgd. In een razend tempo, springend van de hak op de tak, soms geïnspireerd door een enkeling uit het publiek, humoristisch, vaak met een ernstige ondertoon (Millenniumdoelen), inhakend op de politieke actualiteit en spottend met alles wat los en vast zit en schuddend aan heilige huisjes weet hij de feesttent ruim anderhalf uur op een heel bijzondere manier te vermaken. Daarna de muziek, een drankje, en een gezellig samenzijn als vervolg op deze warming up voor de zaterdag die vooral in het teken stond van het lopen en het feestelijk aanbieden van de cheques. Dat het een feest werd , ligt voor de hand. Vermoeide en tevreden hardlopers, begeleiders, organisatoren, toeschouwers waren allen blij dat het erop zat. Dus een ontspannen sfeer, wat muziek, vele bekenden, een hapje en een drankje en de bekendmaking  van een bedrag van €47.500 dat verdubbeld zal worden tot rond de € 95.000 zijn de ingrediënten voor een spetterende afsluiting.

Loopgroep Sneek op het finishpodium

Spijtoptanten                                                                                                                               In overleg met Marten en natuurlijk Arjen en Karin is het volgende besluit gevallen: de spijtoptanten die voor een ander team hebben gelopen kunnen zich op dinsdagavond/zaterdagochtend weer gewoon melden voor de reguliere training. Zij zullen zonder rancune weer in de groep worden opgenomen, mits zij zich bescheiden en deemoedig zullen gedragen.

Meeloper

START TO RUN

Maar liefst 60 deelnemers hebben zich opgegeven voor de najaarscursus Start to Run, een ongeloofelijk groot aantal! De trainers Durk en Karin zullen ook nu weer proberen iederéén
enthousiast te maken voor het hardlopen!