LOOPGROEP SNEEK & LOOPGROEP IJLST

dinsdag 22 oktober 2013

JOUSTERMERKELOOP

Titia Brouwer gaat over de finish

Joustermerkeloop, zaterdag 28 september,

Uitslagen: 4,3km Hilda de Jong 22:21 10km Titia Brouwer 1:02:09 Dave de Jong 1:06:52

15,3km Anja Kok 1:16:17

donderdag 10 oktober 2013

De akoestiek in het station van IJlst is abominabel. Het is een herrie van jewelste. Een gesprek is alleen mogelijk met degene die naast je staat. De stemming zit er in. Arjen neemt het woord. Het wordt stil. Dat moet ook wel, want anders kun je de instructies van Arjen niet volgen. Hij vertelt dat-ie ervaring heeft opgedaan met de clinic voor De Slachte, dat dat goed is uitgepakt en dat-ie daarom deze clinic voor de Berenloop in de aanbieding heeft en dat, voor wie de Adventure Run ook nog op het programma heeft staan, er een vervolgclinic is gepland. Er is voor elk wat wils, want voor alles geldt: niets moet, alles mag, niets wordt voorgeschreven, wel wordt er geadviseerd, er wordt ook nog rekening gehouden met persoonlijke ambities en wensen en het plezier staat voorop. Als je dat maar goed beseft!

Station IJlst

Elke zondag is er een andere route vanuit een andere startplaats. Met wensen voor een route wordt rekening gehouden. Dan volgt de indeling. Een groep olv Karin voor een afstand van een tiental kilometers en een groep olv Arjen die veertien kilometers te lijf gaat. De jassen kunnen uit, de drankflessen kunnen in de fietstassen. Plots blijkt niet iedereen tevreden met de hem/haar toebedeelde groep en afstand. Geen nood, tenslotte zou er rekening gehouden worden met persoonlijke ambities en als tien kilometer geen uitdaging is dan sluit je maar aan bij de veertien.

Iedere groep een eigen route, die voor een deel hetzelfde is. Van IJlst naar Oosthem, richting Abbega, op weg naar Abbegaasterketting is er een keerpunt voor de tien, terwijl de veertien doorloopt om de metropool Abbega te bezichtigen om dan vervolgens via Pikesyl en Nijesyl weer in IJlst uit te komen.

De veertien blijkt na een enkele kilometer een homogene groep. Het tempo ligt rond 5 minuten en 30 seconden per kilometer en dat is voor iedereen goed te doen. Bij de tien is dat wat anders, er zijn duidelijk onderlinge verschillen en na de eerste kilometer ligt de groep uit elkaar. Maar dat mag de pret niet drukken. Het is tenslotte niet de bedoeling je dood te lopen. Arjen heeft het zo duidelijk mogelijk gezegd: "je loopt voor jezelf, plezier staat voorop en iedereen kan meedoen!"

Binnen de veertien zijn er die nog nooit deze afstand hebben gelopen. Niet dat zij geen kilometers in de benen hebben, niet dat zij niet in de buurt van die afstand zijn gekomen, maar toch veertien kilometer was tot nu toe wel wat ver. Maar in een groep gaat het toch heel wat "gemakkelijker", ook al moet je zelf het ene been voor het andere zetten.

We genieten van het mooie weer, van de vergezichten en degenen die hier nog nooit zijn geweest laten zich ontvallen dat het mooier is dan zij ooit hadden kunnen denken. En zo "tikken" de kilometers voorbij.

We gaan door Oosthem zonder op of om te kijken, we hebben het te druk met ons zelf, met elkaar en om ons ritme te vinden, laten de afslag naar Folsgare voor wat het is en gaan op weg naar Abbegaasterketting. We lopen de de kopgroep van de 10 die al op de terugweg is, tegemoet. Karin peddelt op de fiets breed glimlachend en heel ontspannen voorop. Daar achter rode en bezwete koppen op weg naar IJlst. Wij gaan in opperbeste stemming in een gesloten front voort. De brugwachter van Abbegaasterketting ziet ons van verre aankomen. Hij laat de motorboot wachten. Wij bedanken hem met woord en gebaar, vervolgen onze weg naar Abbega. Sightseeing in Abbega. Het is er rustig en vredig deze zonnige zondagmorgen. Slechts een paar kinderen spelen op straat. Dan wordt het wat zwaarder voor een enkeling. We manen elkaar om het tempo gangbaar te houden voor iedereen. Maar in Nijesyl ruiken we de stal. Het tempo gaat drastisch omhoog en van een hecht collectief is geen sprake meer. Hijgend melden we ons even later bij Karin en de 10 km lopers. Met een voldaan gevoel kaarten we na over onze ervaringen. We zijn verheugd dat iedereen de missie heeft kunnen volbrengen. We bedanken Arjen en Karin en verheugen ons op de volgende zondag.

Vertrekpunt Epemastate Ysbrechtum

De weergoden zijn ons opnieuw goed gezind. Het is een rustige herfst zondagmorgen.

We zijn compleet. Arjen en Karin hebben een drietal routes uitgezet; 10, 14 en 17 km. We worden ingedeeld. Maar ook deze keer niet geheel volgens de verwachting van een enkeling. Maar......zoals bekend: met individuele wensen kan rekening gehouden worden. Na 5 km kan je besluiten dat je 10 km wel genoeg vindt vandaag. Vervolgens is er een mogelijkheid om voor de 14 te gaan. Als je die afslag laat lopen dan is er geen weg meer terug en moet je er aan geloven om 17 km af te leggen.

Op weg naar Folsgare

Het loopt gesmeerd. Gezellig keuvelend teisteren we het wegdek. We maken ruimte voor een enkele auto en fietser. We zijn met zijn zestienen, waarvan 4 in ieder geval voor de 10 gaan, een tweetal mogelijk voor de veertien kiest en een tweetal waarschijnlijk de 14 laat schieten en meegaat voor 17 km.

We benoemen Rein en Minne tot bewakers van het tempo; 5.40 min. per km! Al vrij spoedig ontstaan er drie groepen, een kopgroep van acht, een groep volgers van twee en het peloton van vier. We lopen door Folsgare en gaan daarna op weg naar Nijland. Het peloton doet weinig moeite om de kopgroep bij te houden. Zij hebben een eigen tempo en laten zich niet van de wijs brengen door een stelletje fanaten die denken dat ze hard kunnen lopen. In Nijland slaan zij rechtsaf, terwijl de rest naar links gaat om richting Bolsward op te gaan.

Arjen meldt onderweg dat Lydia en Marcel voor de 14 km gaan. Gerrit en Jouke gaan mee voor de 17. Inge, Tseard, Wiep en Sjoerd gaan voor de 10.

Ver voor Bolsward lopen Minne, Rein, Anneke, Aaf, Pieter, Jouke, Klaas, Frank, Gerrit en Anja rechtsaf naar Hartwerd. Iedereen voelt zich happy. Het tempo is zeer gelijkmatig, het is heerlijk loopweer en de route is voor ons niet alledaags. Dat laatste gevoegd bij het gegeven dat je in een groep loopt, maakt blijkbaar zoveel adrenaline bij je los, dat de kilometers zonder al te veel moeite worden weggelopen.

Na Hartwerd nemen we de Kluw om dan uiteindelijk weer in Ysbrechtum uit te komen.

Koffie met koek

Onder het genot van een kop koffie met koek, door Anja van huis meegenomen, wisselen we onze ervaringen uit. We zijn het eens:

- dat lopen in een groep sterk motiverend werkt,

- dat lopen in een groep je gemakkelijker afgaat dan lopen in je eentje,

- dat een niet alle daagse omgeving uitdagend is,

- dat we allemaal heel veel plezier beleven aan deze duurlopen,

- dat we de adviezen van Arjen en Karin ter harte nemen,

- dat een kop koffie heerlijk smaakt na afloop,

- dat we in een opperbeste stemming naar huis gaan,

- dat we uitkijken naar de volgende zondag.

Meeloper

dinsdag 8 oktober 2013

ALS MAKKE LOPERS IN EEN TUNNEL

Loopgroep Sneek was weer op vele tijdstippen actief tijdens de van dam tot dam loop op 22 september jl. Velen reden de dijk over om samen met 55.000 andere hardlopers het grootste loopevenement van Nederland te ervaren. Voor de ene een prettig weerzien maar voor anderen de onzekerheden bij de vuurdoop.

Dam tot Damloop, de tunnel

’s Morgens te vroeg van huis vertrokken richting Zaandam, daar parkeren en direct de bus naar Amsterdam gepakt. In de bus praatje gemaakt met iemand die nog minder dan ik had getraind, moet toch kunnen dacht ik nog. In Amsterdam even stukje gelopen en een bakkie koffie gedronken. Wat een drukte daar, hardlopers, toeschouwers, toeristen met vragende blikken, gespuis en de lokale bevolking, kortom de wereld in het klein. Veel troep op straat, wij lopers zijn dan toch niet erg netjes, bananenschillen en andere troep men laat het gewoon liggen, slordig.

Wat een organisatie staat daar klaar zeg, perfect geregeld allemaal. Zowel bij de startvakken met het inleveren van je kleding als later ook in het finishgebied. Vervoer van en naar de parkeerterreinen strak en goed georganiseerd. Complimenten!

Albert Rameau

In het startgebied kom ik nog een collega en een paar mede Loopgroep Snekers tegen, leuk om ook de mensen van Loopgroep Stiens even te spreken. Schept toch een band zo’n loopje. Ervaringen en gevoelens over het verwachte verloop worden uitgewisseld, wat denk je qua tijd, goed getraind, enz. Ik had er eigenlijk helemaal geen voorstelling van hoe het zou lopen allemaal, wel dat het druk zou worden onderweg, maar voor de rest “geen idee”. Op je af laten komen is dan het beste en door toch je normale warming-up en je sanitaire stop te doen loop ik redelijk ontspannen naar het startvak. Met “Evy ik ben fier op u” wat bewegingen doen en wachten op het startschot, iedereen staat te popelen om weg te gaan.

Dan mogen we eindelijk van start, eerst een stukje rechtdoor en snel linksaf door de tunnel. Met het gedreun van de trommels, druppend van het zweet, want zo warm was daar, en tegelijk kippenvel van de entourage loop ik met Nelie de 1^e 5 km. Daarna loopt ze een stuk voor me en zie ik haar pas na de finish terug. Onderweg pak ik elke waterpost mee om het vocht op peil te houden. Langzaam maar zeker wordt de afstand tot het finishdoek korter, voor mij erg moeizame km’ers. Langs het vele publiek, muziek en de huizen met de bier drinkende families in de tuin komen we bij de finish. Toch maar proberen een beetje fris en vrolijk te kijken voor de finishfoto en mijn 1^e van dam tot damloop zit er op. Een ervaring rijker maar of dit nou mijn favoriete loop wordt betwijfel ik.

Een flesje drinken en een medaille en snel te tas met kleding ophalen, ik zie al snel Tineke lopen met haar dochter. Even later ontmoet ik ook de rest van de loopgroep, de tijden lopen uiteen van “ik had wel sneller gekund” tot “ik ben blij dat ik nog leef”. Na het omkleden nog even gezellig wat gedronken met Alice en Dieuwke op het terrein en om 18:00 uur bijna in een sprint naar de laatste bus. Op naar huis met weer een ervaring op loop gebied rijker, op naar de Berenloop.

De Olympiër.

Dam tot Damloop(Amsterdam-Zaandam) zondag 22 september 2013

Uitslagen: 16km. Hans Jan Jasper 1:15:34 Grietsje Valkema 1:22:02 Jeroen Berdenis 1:25:53 Ysbrand

Valkema 1:32:36 Tineke Algera 1:33:26 Nelie Jasper 1:34:19 Durk Brouwer 1:40:31 Anthoon

Haagsma 1:42:51 Alice v/d Akker 1:43:49 Dieuwke van der Laan 1:43:49 Albert Rameau 1:54:30

maandag 7 oktober 2013

NAAR DE BERENLOOP 2013

De inschrijving voor de Berenloop is allang achter de rug. Je moet er maar aan denken zo in het voorjaar om in het najaar mee te kunnen doen. Ik was opgelucht dat het weer gelukt is om een van de 4000 halve marathonlopers te zijn. De Berenloop is nu eenmaal speciaal. Hardlopend Nederland heeft de Berenloop uitgeroepen tot het leukste en mooiste loopevenement van ons land. Daar dacht ik in deze tijd nog eens over na en ik kwam tot het volgende.

Het is de sfeer van en op het eiland, de sfeer van - voor velen - een weekend weg, een weekend met familie

De sfeer van....

en/of vrienden, het is de sfeer van de bootreis, van uitgelaten hardlopers, het is het parcours, de feestelijke versiering, het publiek en de muziek in West, in Midsland en in Formerum. Het is ongewisse van het strand, het is duin op en duin af, het is het vals plat van de Longway en .... het zijn de laatste tientallen meters over de rode loper tussen de vele toeschouwers op weg naar de finish. Het is ook “the evening after” bij Hessel, waar je het er nog even over hebt, waar je dansend en hossend met een glas champagne opnieuw aan een warming kunt beginnen, alsof je geen 21 kilometer in de benen hebt. Het is kortom gewoon de Berenloop.

Natuurlijk er zijn meer leuke loopevenementen. Neem de “Langste Straat van Nederland loop” in mei. Lopen in Het Bildt, een heel apart en uniek stukje Friesland. Het onderscheidt zich niet alleen door een eigen streektaal, maar ook landschappelijk. Het is er weids met rechte wegen en vaarten, waarbij de horizon slechts onderbroken wordt door zee- en slaperdijken. Het onderscheidt zich door de bebouwingsvorm langs een dijk van 12 kilometer lengte en 1229 huisnummers met opvallende dijkhuisjes en z.g. winkelhaakboerderijen. Er wordt gestart in Ouwe Syl, bij een eeuwen oude keersluis en de finish is in St. Jacobiparochie, de thuishaven van Jan en Josefien Kooistra en dus van SV Friesland. Lopend door het Bildt met uitzicht op de akkers waar de wereld- vermaarde pootaardappelen worden geteeld zal niet iedereen beseffen dat de bedijking in de 15^de eeuw door slik- en dijkwerkers met de spade en zweet is aangelegd.

Of de Skewiel Statenloop, in Oentsjerk eveneens in mei, is ook niet te versmaden. Al weer een mooie stukje Friesland. Een parcours in/op De Trynwâlden, een zandrug ten noordoosten van Leeuwarden. Je loopt in een prachtige en afwisselende omgeving met veel bebossing, lommerrijke lanen en straten en

Berenloop 3km doorkomst

(aangelegde) parken. Het uitzicht is afwisselend. Dan weer kun je kilometers ver kijken over de weilanden, even later kom je langs bosranden met de bloeiende Meidoorn, je loopt over fietspaden met aan weerszijden in de bermen het Fluitekruid met zijn witte schermen tot op heuphoogte. Je loopt langs beschutte kleine stukjes weiland, waarin boterbloemen, zuring en madeliefjes hun gang kunnen gaan, omgeven door houtwallen. Je vraagt je gedurende de gehele loop af wat Skewiel nu eigenlijk is totdat je uit de droom geholpen wordt: “helpen oplossingen zoeken voor medische ongemakken”. Je weet dan inmiddels ook dat in het gebied rond Oentsjerk een vijftal Staten hebben gestaan en dat er nog maar twee van over zijn (Stania en Unia State).

Vergeet vooral de Oerpolderloop niet in de Zuidwest hoek. Genoemd naar het indrukwekkende boek van Hylke Speerstra, waarin hij op een boeiende wijze de voortdurende strijd van de mens beschrijft tegen de elementen in een polder in een “vergeten” stukje Friesland. Het kan een helse loop zijn zo in het begin van maart over 14 kilometer. Je voelt je overvallen door de vlakte, de rechte einden, de eindeloze vergezichten met hier en daar een enkele boerderij. En als het regent en waait berg je dan maar, want beschutting zul je er niet vinden. Maar je kunt er ook genieten van je eigen strijd tegen de wind, het overwinnen van pijn en het ontlopen van de man met de hamer. Als je de “tocht” hebt volbracht, wacht je in het dorpshuis een heerlijke kop snert en de gastvrijheid van de bewoners van It Heidenschip.

Berenloop, op naar de finish

En aan het eind van het jaar,in december, de Adventure Run op Ameland, een van de zwaardere halve marathons. Een parcours met een kleine 7 kilometer over het strand, met onderweg nog even van het strand af omhoog het duingebied in om je te laten pijn lijden. En dan na 400 meter mag je weer af dalen en verder ploeteren in het natte zand van het strand. Dan een verlaten stuk eiland, waar de elementen vrij spel hebben. Vlak de Waddendijk op en neer niet uit met heel in de verte het silhouet van Nes waar de finish ligt. De Adventure Run heeft zijn zo bekoring. De overtocht is gezellig met al die loopgekken en het duurt maar even. De ontvangst is hartelijk en de organisatie is voortreffelijk.

Maar ik ken geen loopevenement dat zo tot de verbeelding spreekt als de Berenloop. Loopgroep Sneek is ook dit jaar sterk vertegenwoordigd op 3 november a.s. Dat wordt weer als van ouds een onderlinge (wed)strijd wie het fitst, het snelst en het vrolijkst de finish passeert.

Meeloper