Ronde van Súdwest Fryslân

Ronde van Súdwest Fryslân, Sneek, zondag 8 april, 2018

Start van de Ronde van Súdwest Fryslân(foto Jolanda Siemonsma)

Uitslagen: 12km Mark Smit 48:10, Dennis Smit 54:49, Ysbrand Valkema 1:03:07, Alex de Block 1:09:50, Wiesje Verf 1:13:50

Zandvoort Circuitrun 2018

Zandvoort Circuitrun, zondag 25 maart 2018.

Zandvoort Circuitrun, prachtig parcours

Uitslagen 21km: Dirk Slot 1:38:20

Monnikenloop 2018

Monnikenloop, Schiermonnikoog, zaterdag 24 maart 2018

Loopgroep Sneek op Schiermonnikoog

Uitslagen, 10 EM. Hans Jan Jasper, 1:15:24, René Adema 1:49:41, Martin van der Zee 1:26:53, Folkert Holtrop 1:34:11, Anthoon Haagsma 1;34:47, Durk Brouwer 1;35:19, Yvonne Hiemstra 1:35:20, Sjouke Miedema 1:35:33, Monique Bosma 1:43:00, Judith Veldhuizen 1:43:00, Anita Reus 1:47:27, Jenieke Hoogland 1:26:43, Ciska Kuiper 1:44:39 10km, Ate Terpstra 1:07:46, Frank Klasen 1:02:30, Albert Rameau 1:21:20, Gerke Gerritsma 1:02:32, Margriet Balk 1:17:06, Geeske Cnossen 1:21:43, Titia Brouwer 1:07:30 5,5km, Arjen Visserman 23.30, Mariëtte van Merode 35:43, Meta Gerritsma 40.20

MONNIKENLOOP 2018

Het startvak loopt langzaam vol. Ach, een startvak kun je het eigenlijk niet noemen. Er is een straat, er liggen matten voor de tijdregistratie die doen dienst als start- en finishlijn en daarachter kun je je opstellen. Er staan ook nog hekken aan de zijkanten, zodat de toeschouwers worden gescheiden van de lopers, en dat is alles. Het voldoet en dat is het belangrijkste. De sfeer is voorts  ongedwongen, alle voorzieningen liggen binnen handbereik en de organisatie, bestaande uit vrijwilligers van de atletiek vereniging uit Groningen, doen onopvallend hun werk. Wij hebben ons gemengd 'ergens' tussen onze lotgenoten. Het is een gedisciplineerd gezelschap. Er klinkt geen onvertogen woord. Ik had

Startvak

me ingeschreven voor de 10 mijl, maar loopvriend G heeft mij overgehaald om het parcours van de 10 km gezamenlijk te verkennen. Op mijn beurt heb ik hem de vijf kilometer uit het hoofd gepraat. Daar staan we dan elkaar te overtuigen dat we de vandaag de juiste keuze hebben gemaakt. We zitten tenslotte nog in de herstelfase van ons blessureleed. Nog vijf minuten! 'Burgemeester Van Gent zal straks het startpistool bedienen', weet de Speaker ons te vertellen. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik onzeker ben over de afloop. Vriend G, die blijkbaar in de gaten heeft dat ik niet geheel gerust ben op het halen van de finish, houdt mij voor dat ik onderweg gemakkelijk kan uitstappen en dat ze bij hotel Van der Werf mij zonder aanziens des persoons heus wel willen bedienen.

En dan is het zover; een luide knal en de meute zet zich in beweging. We moeten mee, mevrouw Van Gent knikt ons nog bemoedigend toe, terwijl ik mijn eigen tijdwaarneming in werking stel. Een drukte van belang. Links en rechts gaan ze ons voorbij. Dan in de bocht naar rechts een duwtje tegen de schouder, een 'sorry'. Ach, het is ook haast niet te voorkomen. 'Hé meeloper!' En ik dacht nog wel dat ik incognito mee liep. Ik ruilde n.l. op de valreep mijn startnr van de 16 km met loopvriend S voor de 10. Tijd, zin en geduld om het officieel te regelen hadden we niet.

Vervolgens een bocht naar links de Badweg op. Er ontstaat meer ruimte. Vriend G maant mij: 'rustig!' We blijven dan ook gedisciplineerd achter de brede heupen van een stelletje gezellig kakelende lopers. Tenslotte hadden we afgesproken elkaar bij de les te houden en

dat betekent lopen op een rustig duurloop tempo. Ik voel mijn 'poot', ik vloek, niet hardop. Ik zie het somber in. Vriend G informeert hoe het gaat; ik brom wat. 'Je kunt straks linksaf, dan ben je zo weer "thuis". Tja, dat weet ik ook wel. Ik verbijt de pijn in de hoop dat indien ik straks echt warm ben en de doorbloeding goed op gang is gekomen, het allemaal wel mee zal vallen. Hij laat weten dat-ie óók wat voelt. We besluiten nogmaals om het rustig aan te doen, dus de rem houden we er op. Dan rechtsaf om het dorp voorlopig achter ons te laten, op weg naar de duinovergang. Inderdaad, de pijn is verminderd, ik zie het weer helemaal zitten. Ik kijk wat om mij heen, rechts de duinen en links een valleitje met hier en daar een enkel bosje, wat water en in de verte een koppel paarden in galop. Het stemt mij vrolijk, te meer daar ik weinig last meer ondervind van enig ongemak. Plotseling worden we gesommeerd om links te lopen. Loopvriend D heeft connecties met de fotograaf en hij

Connecties met de fotograaf(foto Janke van der Schaaf)

vertelt dat we links lopend de fotograaf niet kunnen missen. Gedrieën laten we ons 'beet nemen' om daarna vrolijk keuvelend onze weg te vervolgen. Bij de duinovergang wandelen de eersten en wij vallen stil. We hebben tenslotte alle energie nodig om het duin te beklimmen. In een rustige looppas kom ik, komen we, boven. Naar beneden neem ik mezelf in acht. Ik kies bewust voor het mulle zand, dan kan je onmogelijk snel naar beneden. Een scherpe bocht naar rechts om het karrenpad naar de vuurtoren op te gaan. Ik zag er een poosje geleden nogal tegen op, maar het valt alleszins mee. Het brede pad is niet begaanbaar, hier en daar lijkt het wel een sloot, zoveel water is er. We lopen in ganzenpas over een kronkelig en smal pad. Inhalen is nauwelijks mogelijk, of je moet de euvele moed hebben om het lage struikgewas plat te lopen. Niet iedereen is even betoeft op het smalle pad vol met kuilen, en andere hindernissen. Een enkele keer moeten we noodgedwongen stapvoets voort. Loopmaat G slaat zich er ook manmoedig door heen, we houden elkaar steeds goed in het oog.

Een onverlaat van middelbare leeftijd moppert hardop en luid dat het pad wel erg smal is. Ik bijt hem toe dat-ie vrijwillig en voor zijn eigen plezier hier loopt en dat niemand hem zal beletten om links op het brede pad door het water dan wel een route door het mulle zand een stukje hoger op te nemen. Hij houdt zich gedeisd.

Omdat het niet erg snel gaat, is er tijd genoeg om af en toe rustig wat rond te kijken. Het is jammer dat het wat mistig is, anders zou je nog een glimp van Ameland kunnen opvangen. Maar ook met dit weer is een blik naar links over het strand de moeite waard. Om het strand te verlaten moeten we weer het duin over. Het is een stevige klim, maar wij nemen deze hindernis moeiteloos. Naar beneden maken we beheerst gebruik van de zwaartekracht. Zonder kleerscheuren gaan we, bijna op het diepste punt, rechtsaf de duinen in. We informeren naar elkaars 'handicap' en stellen verheugd vast dat we nergens last van ondervinden. Het pad slingert van links naar rechts, af en toe moeten we een oneffenheid overwinnen, maar het is puur genieten. We 'bemoeien' ons met onze lotgenoten, de hijgers en de kreuners, kortom zij die het moeilijk hebben. We steken ze een hart onder de riem. We wijzen ze op de mooie natuur, en het prachtige parcours. Vragen waar ze vandaan komen en houden hun voor dat aan alles een eind komt.

Tussen de bedrijven door hebben we een goed gesprek over onze loopgroep, over het wel en wee van deze en gene en prijzen we ons gelukkig dat we hier mogen lopen. Dan horen we van achter uit dat we weer op moeten letten; de fotograaf heeft ons inmiddels al lang weer in de smiezen. We zetten ons beste beentje voor en hopen dat we er op ons voordeligst op komen te staan.

 

Prachtig uitzicht over de Westerplas(foto Janke van der Schaaf)

Soepeltjes beklimmen we het duin. We zijn ruim over de helft, zetten een tandje bij, terwijl we weten dat we over een paar honderd meter rondom de Westerplas een paar "ups" moeten overwinnen, maar altijd in de wetenschap dat na iedere up een down volgt. Aan onze conditie zal het niet liggen.

Een paar meter voor ons danst een prachtige vlecht op de rug van een lotgenote. Als we naast haar lopen, kunnen we het niet laten haar te laten blijken dat we dat we (het) haar mooi vinden. Onder andere omstandigheden hadden we geen genoegen genomen met het dank je wel. We doen het er mee en lopen snel door. We blijven genieten van het prachtige uitzicht over de Westerplas. Als we even later onderaan de dijk lopen, bijna op zeeniveau, en over het Wad uitkijken met verderop de strekdam en daarachter de jachthaven, dan vallen we stil. We hebben even onze eigen gedachten aan toen we hartje zomer met de eigen boot daar een dag of wat bivakkeerden. Vooral bij laag water is het een belevenis. Het is net alsof je in een grote kom met water ligt. Je kunt er met de boot niet weg, of je moet lopend over het drooggevallen Wad en maar zien waar je terecht komt. Het is de astronomische wetmatigheid dat het een zestal uren later weer hoogwater zal zijn, dus maak je niet ongerust en heb geduld.

Inmiddels zitten er negen kilometer op. Met pylonnen wordt aangegeven waar we langs moeten. Je kunt afsnijden door recht en steil omhoog de dijk op te lopen, maar dan haal je het aantal kilometers net niet. Wij kiezen er voor het officiële parcours te volgen dat ons langs de geleidelijke weg omhoog brengt. Eenmaal boven, met de blik op het dorp, zetten we nog even aan. Enkele minuten later passeren we in opperbeste stemming de finish met weinig tot geen last van het ongemak dat ons maanden lang bij tijd en wijle een slecht humeur bezorgde. De rest van de dag brengen we in gepaste vreugde door in gezelschap van alle anderen van onze Loopgroep onder het genot van een versnapering bij Van der Werf om de derde plaats van onze trainer, Arjen Visserman, te vieren.

Meeloper

ADVENTURE RUN AMELAND 2017

Je moet er wel wat voor over hebben. Vroeg, heel vroeg opstaan, een autorit van een klein uurtje en een boottocht van goed driekwartier. Ameland, de Adventure Run, een loopevenement in een mooie omgeving over een prachtig parcours. Het maakt niet uit of je nu 5, 10 of 21,1 km loopt, elk parcours heeft iets bijzonders. Ik heb gekozen voor de 10 km. En met mij mijn drie reisgenoten.

"lotgenoten" 10km

In Holwerd treffen we veel lotgenoten. Iedereen maakt een opgewekte indruk. Blijkbaar is men verlost van de dagelijkse beslommeringen en dat kan ook haast niet anders met het vooruitzicht op een mooi loopevenement. In Holwerd is het koud, winderig en bewolkt. Op Ameland klaart het weer op. Het is inmiddels half bewolkt en de wind hindert ons niet.

Gedisciplineerd ontschepen en daarna in ganzenpas op weg naar Nes, om precies te zijn naar de sporthal. Menigeen buigt in het dorp af naar een van de vele restaurants voor koffie en omdat de calorieën er straks toch worden afgelopen, met appeltaart en slagroom. Wìj zetten onze voettocht voort en komen in een vrijwel lege sporthal. We 'reserveren' een plek ergens in het midden, voor alle anderen van onze Loopgroep die een boot later zullen arriveren. Nadat we ons verkleed hebben drinken we onze koffie in de kantine van de sporthal. Daarna gaat ieder zijns weegs. Ik loop, samen met loopmaatje D. het dorp in, bekijk hier en daar in een etalage, groet en maak een praatje met een enkele bekende en strijk even later neer bij de stand van Running Center Leeuwarden. Veel aanbiedingen, aantrekkelijke prijzen en grappige, leuke hebbedingetjes. Ondanks dat ik alles al heb in veelvoud kost het moeite de verleiding te weerstaan. De tijd verstrijkt. Ik nuttig een paar krentenbollen die ik van huis heb meegenomen en keer terug naar de sporthal. Inmiddels is het daar een drukte van jewelste. De tijd vliegt.

warming up 10km groep(foto Janke van der Schaaf)

In het startvak staan we dicht opeen. De warming up, olv Arjen Visserman, hebben we achter de rug. We staan wat te trappelen. De gesprekken om ons heen gaan als vanouds over wat ons te wachten staat, over blessures, eerdere prestaties, over persoonlijke records. Maar bovenal dekt men zich in over de nog te verrichten prestatie, te weinig getraind, nog last van een oude blessure, zich niet goed voelen, een verkoudheid. Het zijn bekende excuses. Ik neem ze met een korrel zout en ik ben niet de enige zo te horen.

vlak voor de start nog even op foto

Het startschot klinkt en langzaam maar zeker schuiven we op naar de startlijn. Geconcentreerd kijk ik op mijn horloge om op het juiste moment hem in werking te stellen, maar het 'kreng' wijsgeer in alle toonaarden. Dus..... lopen op het gevoel. Het is de eerste honderd meter na de start altijd oppassen geblazen. Goed uitkijken dat je een ander niet voor de voeten loopt en dat je zelf niet omver wordt gelopen. Het gaat over het algemeen gedisciplineerd, zo ook vandaag. Na die eerste honderd meters ontstaat er direct ruimte en kun je je gang gaan. Ik heb geen plan, ik loop zoals het gaat. Normaal ben ik een slow starter en daar wil ik mij vandaag zeker aan houden en voor de rest zie ik het wel. Tenslotte ben ik op de weg terug van een blessure die mij zo'n beetje de gehele zomer parten heeft gespeeld. Maar het kost me moeite om het tempo rustig te houden. Ik heb er duidelijk zin in. We verlaten de bewoonde wereld. Straks rechtsaf en dan het bos in. Ik ben benieuwd hoe het daar zal zijn na al die regen.

Ik loop in een aangenaam groot gezelschap van gelijk gestemden met maar een doel voor ogen: de finish! Een kleurig gezelschap, velen met een tekst op arm, rug, borst en/of been; 'ik loop hard, loopgroep x, ij, of z, een plaatsnaam, de naam van een sponsor'. Soms trek je een hele tijd op met een groepje lotgenoten. Om op veelal onverklaarbare reden valt zo' n groep zo maar uit elkaar. Je ziet ze zelden terug tijdens je tocht. Het bos nadert inmiddels met rasse schreden. Enige vrees voor wat ons te wachten staat is mij niet vreemd met al die nattigheid van de laatste tijd. Het is inderdaad een modderige bende. Iedereen doet een stapje terug om met de nodige omzichtigheid het droogste en meest begaanbare pad te vinden. We slingeren van links naar rechts. Het is de keus tussen modder of een 'aanvaring' met een lotgenoot. Het wordt de modder. Niemand klaagt er wordt gelachen om de capriolen die worden uitgehaald om droog en vrij van modder te blijven. Aan alles komt een eind. Zo ook aan deze worsteling. Eenmaal weer in de 'open lucht' op het duinpad wordt het tempo door vrijwel iedereen wat opgeschroefd. Voort gaat het op weg naar de overgang naar het strand.

 

route over het strand(foto Anja Brouwer)

Nog een goede honderd meter en dan wordt het klimmen. Ach, wat heet klimmen, je moet een hellinkje nemen, niet meer en niet minder. Om mij heen wordt geïnformeerd naar de toestand op het strand. Niemand die het weet. Ik geniet van het uitzicht. De duinen, ach je kent het wel, een glooiend landschap, wat lage begroeiing, v.n.l. bestaand uit wat opschot, hier en daar een sparretje en veel soorten gras met vooral helmgras. Mijn lotgenoten van de Loopgroep zijn in geen velden of wegen te bekennen. Een aantal loopt zonder enige twijfel voor mij uit en anderen achter mij aan. In het startvak stonden we nog bij elkaar, maar al vrij vlot ben ik iedereen uit het oog verloren. Ik doe mijn best om ze in het vizier te krijgen. Zover kunnen we toch niet bij elkaar vandaan zijn. Tenslotte zijn we nog maar een kilometer of wat onderweg. Ik mis een diepe kuil in het pad, omdat ik teveel om me heen kijk. Ik verstap me enigszins. Pijn aan heup en knie. Met moeite onderdruk ik een vloek. De pest in, ik moet een tandje langzamer lopen. En dan omhoog, twijfel, wandelen of (hard)lopen. Ik ga voor de laatste optie en met mij de meesten. Boven gekomen werp ik een blik op het strand en iedere keer vind ik het een mooi gezicht: een lang lint aan hardlopers, felle kleuren die scherp afsteken tegen de wat donkere lucht, het grauw van het zeewater en grauwgele van

het was weer sfeervol in Nes(foto Janke van der Schaaf)

het zand. Ik 'stort' mij naar beneden. Iedere stap zakt en glijdt weg in het rulle zand. Zand in de schoenen, maar er is geen keus, doorgaan. Eenmaal op het harde gedeelte met de wind achter loopt het 'gesmeerd'. Wat wil je ook. Wind in de rug, de zon schijnt. Heup en knie doen weer normaal. Ik heb het warm en mij mij velen, zo te zien. De een ontdoet zich met moeite van een jasje, knoopt het om, een ander trekt de muts van het hoofd en ik die mijn handschoenen uit. Ik loop weer in een groepje en dat blijft zo, totdat we het strand af moeten. Iedereen kiest z'n eigen pad in de veronderstelling de meest gemakkelijke weg naar de top te vinden. Maar .... het is, hoe je het wendt of keert, toch twee passen omhoog, een naar beneden. Zwaar hijgend kom ik boven. Voor ons ligt het golvend duinlandschap. Het pad slingert lichtjes en voert ons naar het Nesserbos. Daar geen of weinig modder. Het bos ligt ook wat hoger en de grond bestaat v.n.l. uit zand, dus goed doorlatend. Een lange helling doet mijn hartslag voelbaar oplopen. Maar die zakt weer als we ik me naar beneden laat rollen. Midden in het bos hebben we de helft er op zitten. We klimmen en dalen voortdurend. Als we bijna het bos uit zijn 'duiken' we nog een diepe vallei in om er even later via een trap er uit te komen. We steken de weg over en dan nog een klein stukje bos voordat we de polder in gaan met uitzicht op de skyline van 't dorp Buren. Ik probeer een tandje bij te zetten. Dat doen er meer onder het motto: 'gezamenlijk maar toch ieder voor zich'. Eerlijkheidshalve moet ik wel stellen dat ik wat vermoeidheid begin te voelen. Het is te merken dat ik nog wat trainingsarbeid tekort kom. Als op een gegeven moment een tweetal (jonge) vrouwen in opvallend roze voorbij snellen en een hen bekende 'Henk' vilein toe roepen dat ze weinig getraind hebben en hem en passant veel succes toewensen op weg naar het einde, probeer ik het tempo iets te verhogen om na 50 meter tot de conclusie te komen dat ik toch beter wat rustiger aan kan doen, als ik tenminste niet 'dood' wil gaan. Buren nadert, in het centrum neem ik een bekertje water aan, neem een slok en maak me op voor de laatste kilometers. Het is inmiddels bewolkt geworden, en als we Buren verlaten regent het een beetje. Nat worden we er niet echt van. Ik verlang naar de finish. Net voordat de bebouwde kom van Nes begint staat het publiek ons aan te moedigen. Dat leidt af, de vermoeidheid wordt even vergeten. Nog even naar links, daar schalt de muziek uit een paar levensgrote boxen. Ook dat helpt. Rechtsaf en nog een keer naar rechts. De laatste twee honderd meter. Ik pers er nog een lichte versnelling uit om dan voldaan de finish te passeren met een blik op de klok: 55 minuten en nog wat. Een voldaan gevoel overvalt me. Een mooi parcours, een geweldige sfeer, goed weer, een plezierig gezelschap en het besef dat ik de blessure definitief achter me heb gelaten maken deze dag tot een dag om niet te vergeten.

Meeloper

WINTERLOOP SNEEK

Hans Jan Jasper in actie tijdens de 2e winterloop(foto Jolanda Siemonsma)

Winterloop Sneek, zondag 3 december, 2017

Uitslagen: 8.9km Erik Bouma 30:38,  Dirk Slot 36:09,  Hans Jan Jasper 38:48  Sietse Rozema 39:01,  Johan Adema 42:19,  Ysbrand Valkema 42:24,  Marcel Swart 42:48,  Arnold van der Meulen 43:15,  Dennis Smit 47:08,  Anita Bijker 48:30,  Monique vd Oudenhoven 50:50

PEPERNOTENLOOP, FRANEKER

Titia en Tialda Brouwer in actie tijdens de Pepernotenloop

Pepernotenloop, Franeker, zaterdag 2 december, 2017

Uitslagen: 10km Durk Brouwer 54:39, Titia Brouwer 1:01:39