Het is zondagmorgen. De lucht is grauw en als ik buiten
kom, merk ik dat er een heel fijne motregen neerdaalt; het waait, niet hard,
maar het waait. Het is een graad of vijf, het voelt kouder. 'Het ideale weer om
kennis te maken met het trailrunnen'. Dat is wat Jan Albert Venema ons, een
25-tal hardlopers van Loopgroep Sneek, vol overtuiging aan het verstand wil
brengen. Kleumend, in afwachting van wat ons te doen staat, nemen wij dit voor
waar aan. 'Geniet, niks moet, het gaat niet om de snelheid. Bij trailrunning
worden gebaande paden niet gemeden, maar het leukste is, als je er vanaf
wijkt'. We geloven het maar. Jan Albert vertelt dat je er sterker van wordt en
dat je er profijt van hebt als wegatleet. Ook dat geloven we, want hij kan het
weten vanuit eigen ervaring. Hij waarschuwt voor 'de hobbels en bobbels', maant
ons vooral voorzichtig te zijn en goed uit te kijken en vertelt, tussen neus en
lippen, dat het vooral erg leuk wordt als je in geaccidenteerd terrein loopt.
Het Rasterhofpark biedt voor, ons vlakke landers, genoeg mogelijkheden om te
ervaren hoe leuk trailrunnen is.
 |
| de regen heeft een visitekaartje afgegeven! |
Dan gaan we op pad. Neen, niet over het pad, maar door de
berm, springend over een greppel, modder spat op, oppassen dat we niet
uitglijden. Als we het brede pad op lopen, heeft de regen zijn werk gedaan:
overal plassen die worden veelvuldig gemeden. Maar dat is niet de bedoeling,
denkt een of ander onverlaat. Het kind komt schijnbaar in hem boven, het water
spat alle kanten op. Gekerm en geschreeuw, maar ook gelach en dreigementen dat
de wraak zoet zal zijn. Even later door het sompige gras, vol kuilen en
molshopen. Gelach, het begint leuk te worden. De modder spat tot kuit hoogte.
De kleuren van de schoenen verliezen hun glans. De voorzichtigheid, de angst om
vuil te worden, verdwijnt langzaam maar zeker. De groep wordt luidruchtig. Dan,
een obstakel op ons pad, grote delen van bomen versperren ons de weg. Dus er
overheen, dat gaat niet iedereen even gemakkelijk af, er wordt gevallen. Lichte
schrik, maar het loopt goed af, dus gelach. De eerste natte voeten worden
gemeld. Omhoog. Weer door het hoge, natte gras. Het went. De stemming stijgt.
Het wordt steeds leuker.
Dan wordt er gestopt. Dit was deel een van de warming up.
Nee, geen pauze, maar we gaan even wat loopscholing doen: trippling, skipping
en hakken-billen. We hebben het vaker gedaan. Dat tot genoegen van Jan Albert.
Even later hetzelfde, maar dan 'berg' op, om dat ook eens te ervaren. Het komt
er op aan. We laten ons niet kennen, we hebben er plezier in. Bij de Cascade een
paar keer op en neer. De eerste vermoeidheidsverschijnselen dienen zich aan.
Oppassen, het kan glad zijn en de temperatuur van het water nodigt zeker niet
uit. Het gaat goed.
 |
| Groepsfoto |
De uitgebreide warming up, en de eerste kennismaking met
het trailrunnen zit er op. Het bevalt en als het niet erger wordt, valt het wel
mee. Het tweede deel van het programma is als de beroemde kers op de appelmoes,
waarmee Van der Valk bekend is geworden.
De regen heeft een visitekaartje afgegeven. Wanneer het pad
definitief verlaten wordt, is het gras sompig, overal is modder, hier en daar
molshopen en de stront van de oerossen, die ik gemakshalve maar even zo benoem,
bij gebrek aan kennis van deze kolossen, is overal te vinden en moeilijk te
vermijden. De eerste stappen worden nog wat onwennig genomen, maar eenmaal goed
en wel op weg, is het hek van de dam. Glibberend, lachend om elkaars capriolen,
worstelt iedereen zich voort. Tot heuphoogte zit de modder, zeiknatte schoenen
en voeten. Witte sokken zijn onherkenbaar en kunnen zonder meer zo de container
in. Als je niet een tweede paar schoenen hebt voor je reguliere loopjes, dan
heb je een probleem. Je wordt er gaandeweg van overtuigd dat de loopschoenen
winkel de uitvinder is van het trailrunnen. Jan Albert weet van geen ophouden.
Het kind komt in je boven. Bagger, vuile kleding, natte voeten, het kan je
niets meer schelen. Het is verleidelijk om iemand even een zetje te geven, maar
je houdt je in. Dat gaat net iets te ver. Aan alles komt een eind. Zo ook aan
dit 'experiment'. Terug bij de auto maak je met elkaar de balans op: het was
leuk, voor herhaling vatbaar. Even later met een kop koffie bij Van der Valk;
'onvergetelijk, uitdagend, gaan we vaker doen. Jan Albert, je wordt bedankt
voor je initiatief, je enthousiasme, je begeleiding. En je hebt gelijk: 'het
grote voordeel bij trailrunning is dat er geen slecht weer bestaat'.
Meeloper
