Uitslagen: 5km Judith Veldhuizen 30:18, Geeske Cnossen 36:47, 10km Erik Bouma 35:50, Henk Groen 48:53, Marjan Jaarsma 1:03:03, Ciska Kuiper 1:03:51, Dave de Jong 1:16:51
Het zit er op. Het was geweldig. Ik zit op een terras,
vlakbij de finish, en les mijn dorst. Jan Kooistra, als onvermoeibare
microfonist, heet vrijwel iedere deelnemer hartelijk welkom en vertelt dat er
weer een 'hartsikkene' mooie prestatie is geleverd en dat de tijd er niet toe
doet. En gelijk heeft-ie!
'Is deze plaats nog vrij? Ja zeker!' De man zijgt met een
zucht neer op de stoel en bestelt een biertje. 'Heb je ook gelopen', vraagt-ie.
'Ja zeker'. En daarmee lijkt de kous af. Ik zal je wat vertellen.......'
Voordat ik het goed en wel besefte, kreeg ik er geen speld meer tussen. Dit is
zijn verhaal.
"hartsikkene" mooie prestatie
'Man, man, wat heb ik gelopen. Een paar weken geleden liep
ik nog een halve marathon op een ander eiland. Het was zwaar. Ik heb hem vaker
gelopen, maar zo zwaar als die keer ............niet normaal meer. Dat strand,
zandsuppletie, rul. Denk je dat het dichterbij de waterlijn wel hard zal zijn,
kom je bedrogen uit. Modder, blubber. Dus een keuze tussen wegzakken in de
blubber of in het zand. Ik heb beide geprobeerd. Dus natte voeten en de
schoenen vol met zand. Maar laat ik daar niet te veel over uitweiden. Da's
tenslotte geweest. Ik wil er dit nog over kwijt: ik heb voor het eerst in mijn
loopleven voor een halve marathon meer dan 2 uren nodig gehad. Dat zal me niet
weer gebeuren, heb ik bedacht.'
De man pauzeert even en ik wenk de ober en bestel 2
biertjes en hij vervolgt:
'Ik dacht toen bij mezelf, waar kan dat nou aan liggen dat
ik plotseling zoveel langzamer loop dan anders. Komt tijd, komt raad, ik heb
tenslotte nog een week of zes om me voor te bereiden op de Berenloop. Ik sluit
me aan bij een loopclub die een maal per week een duurloop in de planning
heeft. Dat is me overigens goed bevallen. Een maal per week met een groep is
gezellig en voor je het weet, heb je je kilometers gemaakt. Zelf in de week nog
wat kortere afstanden in een wat hoger tempo dan moet het wel goed komen, dacht
ik zo. Toch moet ik zeggen dat ik behoorlijk onzeker was geworden door die
tegenvallende tijd. Zou het dan toch de leeftijd zijn? Tenslotte was het ideaal
weer om te lopen en ik had een goede voorbereiding. Op een zondag, vier weken
voor de Berenloop, liep ik in die groep mee met een rustige duurloop van zo'n
kilometer of 18. Het ging best goed en echt moe was ik niet, maar ik had ook
niet veel over. De dag erna had ik die kilometers wel voelbaar in de benen. Ik
ging even aan het rekenen: 18 km in 1 uur en 46 minuten. Da's te veel, dat
wordt meer dan twee uren als ik dat tempo aanhoud. Vandaag dan de Berenloop.'
Hij nam een slok van z'n bier, staarde voor zich uit en
zuchtte diep om vervolgens de draad van zijn verhaal weer op te pakken.
'Als die misthoorn klinkt als startsein, dan duurt het
altijd een tijdje voordat je in beweging kan komen. Het is opletten geblazen.
Zorgen dat je niet tegen een ander aan loopt en hopen dat een ander niet tegen
jou loopt. Ik passeer de mat, druk mijn tijdwaarneming in en probeer op gang te
komen. Dat valt nog niet mee. Het is druk en iedereen wil weg. Als ik de bocht
naar links heb gemaakt is het nog steeds oppassen. Al slalommend baan ik mij
een weg. Af en toe, het is nauwelijks te vermijden, tik ik iemand met mijn
elleboog aan, maar gelukkig zonder gevolgen. De stemming is goed en niet alleen
bij mij, zo te horen.
Ik loop, samen met iemand die ik goed ken, langs de
jachthaven. De zon laat het afweten, maar de temperatuur is prima. Als we bij
Stay OK omhoog gaan, wandelen de eersten. Nu al, denk ik bij mezelf. Wat moet
dat worden? Maar dat is mijn probleem niet. Eenmaal boven hebben we het ritme
te pakken. Onderweg muziek en toeschouwers; niet veel, maar ze maken lawaai
voor tien.
In Midsland wel veel toeschouwers. Er wordt geklapt en met
luide stem aangemoedigd. Fotografen overal. Op zoek naar een familielid of
andere bekende. Ik kijk wat om mij heen. Probeer een bekende te ontdekken. Lukt
niet. Tot Midsland werden we geregeld ingehaald, maar nu, op weg naar Formerum
niet of nauwelijks meer.
op het strand
Bij de molen in Formerum, als van ouds een gezellige boel,
veel publiek en muziek. Ik moet, wij moeten voort. Het gaat nog steeds
probleemloos. Dat geeft vertrouwen. Dan de afslag naar links. Even later het 10
km punt. Ik lees de tijd op de officiële tijdwaarneming. Ik ben niet
ontevreden, het is tenslotte ook nog de bruto tijd. Even rekenen: het moet goed
komen wat de tijd betreft. We vinden aansluiting bij een groep van een
man/vrouw of zes, zeven. Eigenlijk wil ik wat temporiseren, want uit ervaring
weet ik dat de man met de hamer mij staat op te wachten over een tweetal
kilometers. Maar het loopt gesmeerd, dus geen versnelling lager.
We naderen E10, slaan rechtsaf om even later het fietspad
richting Midsland aan Zee op te gaan. Ik loop nog steeds in de groep, maar die
wisselt bij voortduring van samenstelling. De man met de hamer is zeker even
koffie drinken. Ik, wij lopen gestaag voort op weg naar het strand. Mijn
gedachten gaan uit naar de strandopgang. Steil, ik weet het en naar beneden rul
zand. Het houdt me bezig. Lopen is meer dan een fysieke inspanning alleen, dat
blijkt maar weer.
Als we de 'bungalows' van Midsland aan Zee steeds scherper
op het netvlies krijgen en een aantal toeschouwers ons bemoedigend toe klappen
kan ik mijn gedachten wat verzetten. We zien wel.
We hebben het gevoel dat de wind is toegenomen. Dat
verklaart waarschijnlijk ook het gegeven dat ik op het rechte stuk naar het
strand, met de wind achter, de man met de hamer heb gemist. De klim naar boven
gaat goed, ook al kost het wat meer inspanning. Zonder kleerscheuren komen we
beneden op het strand. Het valt alleszins mee, het strand is hard, we zakken
niet weg. Ingehaald worden we niet meer. We lopen geregeld iemand voorbij die
ons daar straks, op weg naar Midsland, had ingehaald. Dat geeft de burger moed.
Wind schuin van voren. Het is aanmerkelijk frisser, althans
zo voelt het. Je moet goed kijken waar je loopt, het is niet overal even vlak.
We vorderen gestaag.
De strandopgang is nooit een makkie, ook vandaag niet. Ik
laat me niet kennen en zwoegend kom ik boven. Andere jaren had ik het zwaar op
het fietspad langs het familiehotel naar de Longway. Vandaag gaat het prima.
Nog een zestal
kilometers. Mijn maat blijft wat achter en ik ga alleen verder. Ik voel me
goed, probeer aansluiting te vinden bij anderen. Het lukt niet, de een loopt te
onregelmatig, een ander te snel en een derde weer te langzaam. Het is niet
anders. Ik loop een gelijkmatig tempo, maar dat doe ik eigenlijk gedurende de
gehele dag al, en daar voel ik mij goed bij. De Longway is vandaag niet de
Longway voor mij die het wel eens is geweest. Het kost me geen overmatige
inspanning deze keer. Voordat ik het goed en wel besef nader ik het dorp. Je weet
dat het eind dan in zicht is en die laatste kilometer zal mij de kop niet
kosten.
Over de rode loper en met het geluid van speaker Jan
Kooistra voltooi ik mijn Berenloop in een tijd beneden de twee uren. Mijn doel
is gehaald!"
Toen hij klaar was met zijn verhaal vroeg ik hem waarom hij
het zo belangrijk vond om binnen de twee uren te finishen op een halve
marathon. Even was het stil, hij staarde mij aan, een beetje meewarig en na een
diepe zucht; 'man ik ben de 70 gepasseerd en dat is niet zo erg, maar als je
altijd binnen de twee uren finisht en dan plotseling meer dan twee uren nodig
hebt dan vraag je je toch af of dat aan je leeftijd ligt, of dat je gewoon een
off-Day hebt gehad. En als het aan mijn leeftijd ligt dan zal ik me moeten
verzoenen met het gegeven dat ouder worden en loopsnelheid zich omgekeerd
evenredig met elkaar verhouden.' Waarop hij de ober wenkte en twee bier
bestelde. Proost.
Meeloper
Terschelling, Berenloop, zondag 8 november 2015
Uitslagen: Marathon, Gerrit Dijkstra 3:51:53, Jennie van der Goot 4:23:55
Groepsfoto "Berenboot"
Uitslagen: halve marathon, Erik Bouma 1:18:13, Jorrit Bergstra 1:33:35, Hans Jan Jasper 1:35:59, Niels Hoekstra 1:36:45, Raymond vd Zee 1:41:00, Johan Sterk 1:43:38, Klaas van Tricht 1:43:49, Henk Groen 1:46:00, Aafke Feenstra 1:46:22, Gerke Gerritsma 1:50:16, Yvonne Hiemstra 1:50:19, Jouke vd Zwaag 1:50:45, Hessel Dijkstra 1:51:32, Frank Klasen 1:53:37, Ysbrand Valkema 1:54:13, Nelie Jasper 1:54:28, Martin vd Zee 1:55:39, Natasja Kuipers 1:56:04, Johan Adema 1:57:12, Jeroen Berdenis 1:59:32, Albert Jan van Houten 1:59:42, Minne Wiersma, 1:59:55, Marcel Swart 2:00:41, Hieke Osinga 2:02:28, Anthoon Haagsma 2:04:00, Richtsje Samplonius 2:04:17, Huib Ellemers 2:05:22, Riena vd Gaast 2:08:21, Anita Bijker 2:10:26, Liane Spoelstra 2:16:04, Irene Kriele 2:17:22, Symkje Feenstra 2:19:53, Margriet Postma 2:21:02, Albert Rameau 2:31:20
Er
zijn van die momenten dat ik me afvraag waarom de Berenloop op Terschelling zo
tot de verbeelding spreekt. En niet alleen bij mij. Neem zelf de proef maar op
de som. Trek een shirtje aan waarop Berenloop en Terschelling staat afgedrukt,
ga ergens in Nederland lopen en ervaar het zelf. Men leest 'Berenloop
20..Terschelling', dat ontlokt dat bij menigeen een glimlach, een blik van
herkenning, een Aha-Erlebnis. Is het de magie van het loopevenement zelf, is
het het eiland Terschelling, of is het totaal van de ambiance rondom het gehele
evenement?
Willem Barentsz, zeevaarder en ontdekkingsreiziger
Ooit
is de Berenloop gekozen tot het mooiste en leukste loopevenement van Nederland.
Mooier dan Egmond, mooier dan Schoorl, mooier dan welk evenement op een van de
eilanden, mooier dan de Zeven heuvelenloop, mooier dan ............! Dat zegt
toch wel wat.
Dus
ga ik maar eens bij mij zelf te rade, waarom ik deze loop zo bewonder.
In
feite staat Willem Barentsz aan de oorsprong, aan de start, van dit evenement.
Hij stierf in 1597 op Nova Zembla nadat hij daar gestrand was om via een
noordelijke doorvaart een route naar China en Japan te ontdekken. Om aan
voedsel te komen joegen hij en zijn bemanning op beren. In 1997 werd als
sportieve afsluiting van "400 jaar Barentsz" een ( halve) marathon
door SV Friesland georganiseerd. De Berenloop was geboren.
Dat
is toch een prachtig gegeven dat een zeevaarder, een ontdekkingsreiziger, uit
de 16de eeuw aan de wieg staat van deze populaire loop.
"400 jaar Barentsz" de Berenloop was geboren
Terschelling
is een populair eiland bij jong en oud om er een vakantie door te brengen.
Jongeren
fiets- en wandelpaden. En ook op culinair
gebied kan men er uitstekend terecht. Keus genoeg; bezoek een van de vele
strandtenten, of maak gebruik van een restaurant in of bij een van de dorpen.
Vandaar dat iedere hardloper er graag een lang weekend van maakt en in z'n
kielzog vaak nog wat supporters meeneemt.
Het
vakantie gevoel begint al in Harlingen bij de veerterminal aan de haven. Je
bent er nooit alleen. Op de boulevard zijn altijd mensen te vinden. Met een
beetje goede wil is Terschelling turend over het Wad reeds vaag waarneembaar.
In de haven is het een drukte van belang. Schepen komen en schepen gaan.
Of
je nu met de sneldienst of met de veerdienst reist zo'n overtocht is en blijft
een genoegen. Voor sommigen is een uurtje varen lang genoeg, voor anderen gaat
dat veel te snel. Op de 'gewone' veerdienst kun je buiten optimaal genieten van
het Wad en binnen van een kop koffie, een drankje en/of een hapje. Aan boord
van een van de snelle schepen heb je amper tijd om de krant te lezen of je bent
al op de plaats van bestemming.
En
als de boot onder het eiland vaart om even later de haven van Terschelling
binnen te lopen dan ontrolt zich een niet alledaags uitzicht en waan je je even
in het buitenland.
Wie
wil er nou niet eens in het 'buitenland' deelnemen aan een hardloopevenement?
De haven Terschelling
Het
parcours is mooi en pittig. De start en de finish onder de Brandaris. Een
stukje door West, uitzicht op het Groene Strand, langs de haven en langs het
Wad, een klimmetje het duin op om via Halfweg, Hee en Kinnum door de
dorpsstraat van Midsland op weg te gaan naar het keerpunt in Formerum. Dan over
de Duinweg via Midsland Noord naar een stevige klim om op het strand bij
Midsland aan Zee verder te gaan. Het strand boezemt ontzag in, maar het
uitzicht links, rechts maakt veel goed. Bij Paal 8 omhoog ploeteren, even op
adem komen en dan nog een keer het duin 'bestijgen'. Vervolgens voor de
afwisseling vals plat op het eerste deel van de Longway. Het tweede deel, door
het bos, beschutting tegen weer en wind en op de koop toe schitterende
herfstkleuren. Tien tegen een dat je na verloop van tijd al de stem van een
spreekstalmeester hoort en dat het gevoel je bekruipt dat de finish voor het
grijpen ligt. Maar niets is minder waar. Nog even een klein grapje om de kilometers
vol te maken. Vals plat en dan langs de haven om vervolgens weer wat omhoog om
te eindigen met muziek en het applaus van de vele toeschouwers op de rode loper
in de dorpsstraat onder de Brandaris. Wie dit niet mee wil maken, weet niet
wat-ie mist!
het strand op bij Midsland aan Zee
Is
een halve marathon jou (nog) te ver? Dan is er altijd nog Kleintje Berenloop op
de zaterdag. Je hebt de keus tussen vijf en tien kilometer. Je loopt door bos
en duin in een prachtige natuur. Ook ideaal als warming up voor de zondag.
Is
een halve marathon niet ver genoeg? De hele marathon is een geweldige uitdaging
voor elke liefhebber. De route voert je
over het gehele eiland met een start in West en een keerpunt nabij de
Boschplaat. Een uitdagend parcours door de polder, de duinen, over het strand en
door het bos en natuurlijk via de rode loper finishen onder de Brandaris.