Berenloop 2015
Het zit er op. Het was geweldig. Ik zit op een terras,
vlakbij de finish, en les mijn dorst. Jan Kooistra, als onvermoeibare
microfonist, heet vrijwel iedere deelnemer hartelijk welkom en vertelt dat er
weer een 'hartsikkene' mooie prestatie is geleverd en dat de tijd er niet toe
doet. En gelijk heeft-ie!
'Is deze plaats nog vrij? Ja zeker!' De man zijgt met een
zucht neer op de stoel en bestelt een biertje. 'Heb je ook gelopen', vraagt-ie.
'Ja zeker'. En daarmee lijkt de kous af. Ik zal je wat vertellen.......'
Voordat ik het goed en wel besefte, kreeg ik er geen speld meer tussen. Dit is
zijn verhaal.
"hartsikkene" mooie prestatie |
De man pauzeert even en ik wenk de ober en bestel 2
biertjes en hij vervolgt:
'Ik dacht toen bij mezelf, waar kan dat nou aan liggen dat
ik plotseling zoveel langzamer loop dan anders. Komt tijd, komt raad, ik heb
tenslotte nog een week of zes om me voor te bereiden op de Berenloop. Ik sluit
me aan bij een loopclub die een maal per week een duurloop in de planning
heeft. Dat is me overigens goed bevallen. Een maal per week met een groep is
gezellig en voor je het weet, heb je je kilometers gemaakt. Zelf in de week nog
wat kortere afstanden in een wat hoger tempo dan moet het wel goed komen, dacht
ik zo. Toch moet ik zeggen dat ik behoorlijk onzeker was geworden door die
tegenvallende tijd. Zou het dan toch de leeftijd zijn? Tenslotte was het ideaal
weer om te lopen en ik had een goede voorbereiding. Op een zondag, vier weken
voor de Berenloop, liep ik in die groep mee met een rustige duurloop van zo'n
kilometer of 18. Het ging best goed en echt moe was ik niet, maar ik had ook
niet veel over. De dag erna had ik die kilometers wel voelbaar in de benen. Ik
ging even aan het rekenen: 18 km in 1 uur en 46 minuten. Da's te veel, dat
wordt meer dan twee uren als ik dat tempo aanhoud. Vandaag dan de Berenloop.'
Hij nam een slok van z'n bier, staarde voor zich uit en
zuchtte diep om vervolgens de draad van zijn verhaal weer op te pakken.
'Als die misthoorn klinkt als startsein, dan duurt het
altijd een tijdje voordat je in beweging kan komen. Het is opletten geblazen.
Zorgen dat je niet tegen een ander aan loopt en hopen dat een ander niet tegen
jou loopt. Ik passeer de mat, druk mijn tijdwaarneming in en probeer op gang te
komen. Dat valt nog niet mee. Het is druk en iedereen wil weg. Als ik de bocht
naar links heb gemaakt is het nog steeds oppassen. Al slalommend baan ik mij
een weg. Af en toe, het is nauwelijks te vermijden, tik ik iemand met mijn
elleboog aan, maar gelukkig zonder gevolgen. De stemming is goed en niet alleen
bij mij, zo te horen.
Ik loop, samen met iemand die ik goed ken, langs de
jachthaven. De zon laat het afweten, maar de temperatuur is prima. Als we bij
Stay OK omhoog gaan, wandelen de eersten. Nu al, denk ik bij mezelf. Wat moet
dat worden? Maar dat is mijn probleem niet. Eenmaal boven hebben we het ritme
te pakken. Onderweg muziek en toeschouwers; niet veel, maar ze maken lawaai
voor tien.
In Midsland wel veel toeschouwers. Er wordt geklapt en met
luide stem aangemoedigd. Fotografen overal. Op zoek naar een familielid of
andere bekende. Ik kijk wat om mij heen. Probeer een bekende te ontdekken. Lukt
niet. Tot Midsland werden we geregeld ingehaald, maar nu, op weg naar Formerum
niet of nauwelijks meer.
op het strand |
Bij de molen in Formerum, als van ouds een gezellige boel,
veel publiek en muziek. Ik moet, wij moeten voort. Het gaat nog steeds
probleemloos. Dat geeft vertrouwen. Dan de afslag naar links. Even later het 10
km punt. Ik lees de tijd op de officiële tijdwaarneming. Ik ben niet
ontevreden, het is tenslotte ook nog de bruto tijd. Even rekenen: het moet goed
komen wat de tijd betreft. We vinden aansluiting bij een groep van een
man/vrouw of zes, zeven. Eigenlijk wil ik wat temporiseren, want uit ervaring
weet ik dat de man met de hamer mij staat op te wachten over een tweetal
kilometers. Maar het loopt gesmeerd, dus geen versnelling lager.
We naderen E10, slaan rechtsaf om even later het fietspad
richting Midsland aan Zee op te gaan. Ik loop nog steeds in de groep, maar die
wisselt bij voortduring van samenstelling. De man met de hamer is zeker even
koffie drinken. Ik, wij lopen gestaag voort op weg naar het strand. Mijn
gedachten gaan uit naar de strandopgang. Steil, ik weet het en naar beneden rul
zand. Het houdt me bezig. Lopen is meer dan een fysieke inspanning alleen, dat
blijkt maar weer.
Als we de 'bungalows' van Midsland aan Zee steeds scherper
op het netvlies krijgen en een aantal toeschouwers ons bemoedigend toe klappen
kan ik mijn gedachten wat verzetten. We zien wel.
We hebben het gevoel dat de wind is toegenomen. Dat
verklaart waarschijnlijk ook het gegeven dat ik op het rechte stuk naar het
strand, met de wind achter, de man met de hamer heb gemist. De klim naar boven
gaat goed, ook al kost het wat meer inspanning. Zonder kleerscheuren komen we
beneden op het strand. Het valt alleszins mee, het strand is hard, we zakken
niet weg. Ingehaald worden we niet meer. We lopen geregeld iemand voorbij die
ons daar straks, op weg naar Midsland, had ingehaald. Dat geeft de burger moed.
Wind schuin van voren. Het is aanmerkelijk frisser, althans
zo voelt het. Je moet goed kijken waar je loopt, het is niet overal even vlak.
We vorderen gestaag.
De strandopgang is nooit een makkie, ook vandaag niet. Ik
laat me niet kennen en zwoegend kom ik boven. Andere jaren had ik het zwaar op
het fietspad langs het familiehotel naar de Longway. Vandaag gaat het prima.
Nog een zestal
kilometers. Mijn maat blijft wat achter en ik ga alleen verder. Ik voel me
goed, probeer aansluiting te vinden bij anderen. Het lukt niet, de een loopt te
onregelmatig, een ander te snel en een derde weer te langzaam. Het is niet
anders. Ik loop een gelijkmatig tempo, maar dat doe ik eigenlijk gedurende de
gehele dag al, en daar voel ik mij goed bij. De Longway is vandaag niet de
Longway voor mij die het wel eens is geweest. Het kost me geen overmatige
inspanning deze keer. Voordat ik het goed en wel besef nader ik het dorp. Je weet
dat het eind dan in zicht is en die laatste kilometer zal mij de kop niet
kosten.
Over de rode loper en met het geluid van speaker Jan
Kooistra voltooi ik mijn Berenloop in een tijd beneden de twee uren. Mijn doel
is gehaald!"
Toen hij klaar was met zijn verhaal vroeg ik hem waarom hij
het zo belangrijk vond om binnen de twee uren te finishen op een halve
marathon. Even was het stil, hij staarde mij aan, een beetje meewarig en na een
diepe zucht; 'man ik ben de 70 gepasseerd en dat is niet zo erg, maar als je
altijd binnen de twee uren finisht en dan plotseling meer dan twee uren nodig
hebt dan vraag je je toch af of dat aan je leeftijd ligt, of dat je gewoon een
off-Day hebt gehad. En als het aan mijn leeftijd ligt dan zal ik me moeten
verzoenen met het gegeven dat ouder worden en loopsnelheid zich omgekeerd
evenredig met elkaar verhouden.' Waarop hij de ober wenkte en twee bier
bestelde. Proost.
Meeloper
Terschelling, Berenloop, zondag 8 november 2015
Uitslagen: Marathon, Gerrit Dijkstra 3:51:53, Jennie van der Goot 4:23:55
![]() |
Groepsfoto "Berenboot" |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten