SCHUTTERSVELDLOOP

Grietsje in aktie tijdens de Schuttersveldloop

Schuttersveldloop woensdag 14 september 2013.

Uitslagen:  10 kilometer Grietsje Valkema 52:37

START TO RUN

De cursus Start to Run is op zaterdag 7 september weer van start gegaan met 40 nieuwe enthousiaste hardlopers. Nog twee weken en dan sluiten we de cursus af met een 3 kilometer! Het volgende doel is de 5 kilometer van de Adventure Run op Ameland.

SLACH OM REAHÛS

Start van de Slach om Reahûs

Slach om Reahûs, zondag 8 september 2013.

Uitslagen: 9 km, Rein Hottinga 44:40, Albert Rameau 57:28, Dave de Jong 1:01:29 (foto MHL)

MILLENNIUMLOOP 2013

IJlst, 7 september 2013.
Ook dit jaar waren de loopgroep Sneek en IJlst ruim vertegenwoordigd met deelname van een flink aantal ploegen. Het was weer een fantastische dag en bovenal is er weer veel geld opgehaald voor het goede doel.
In 2014 staan we natuurlijk weer met een hele grote deelname aan de start van de Millenniumloop.

Durk en Margreet vlak voor de start geflankeerd door de captains Marten en Marianne

Titia vlak voor haar wisselpunt in Gaast

Tseard finished in Heeg

Aafke in Nijesyl

Binnenkomst Loopgroep Sneek 1 en 2

Op het podium

Intervieuw met 'mister Millennium" Marten

Het overhandigen van de cheques

EEN LOOP NIET GELOPEN

Het is zaterdagmorgen. In de auto onderweg vanuit Domburg naar Burg Haamstede, een rit van zo'n drie kwartier. Donkere wolken pakken zich samen boven het Zeeuwse land. Even later regent het. Twijfel: een halve marathon of 12 km, dat is het dilemma. Ik weet dat ik niet de enige ben die voor zo’n evenement door twijfel wordt overmand. Bij ons, recreatieve hardlopers, komt dat vaker voor dan bij professionele hardlopers. Ook zij kennen hun twijfels, maar die worden grotendeels bepaald door blessures en/of de conditie. Wij, die nu eenmaal hardlopen omdat we "verslaafd" zijn, omdat we "iets" aan onze conditie willen doen, omdat we niet te dik wil worden, omdat we het lopen gewoon leuk vinden, weten toch wel dat we

geen records zullen lopen waarmee we beroemd zullen worden. Wij worden geregeld overmand door wankelmoedig gedrag. We laten de geneugten van het leven niet aan ons voorbij gaan. We drinken een glas wijn of bier, we gaan geregeld te laat naar bed, we eten niet altijd even verantwoord, we lopen niet met de regelmaat van de klok en als het om wat voor reden dan ook niet uitkomt om te trainen dan blijven we gewoon thuis. En als het vakantie is dan hebben we ook vakantie. We nemen de loopspullen nog wel mee. We zijn heel wat van plan, maar we willen en kunnen niet altijd spelbreker zijn. Net als je op pad wilt gaan, wordt het gezellig. Je moet dan wel heel sterk in je schoenen staan, of je heel asociaal opstellen om dan te gaan lopen. Dit overkwam mij allemaal. Ik wist ruim van te voren dat ik die zaterdag in Burgh Haamstede wilde gaan lopen. Ik wist ook ruim van te voren dat ik 14 dagen voorafgaand aan Burgh Haamstede nog een halve marathon zou lopen. Ik wist ook dat er in die nog tussen liggende tijd een paar verjaardagen te vieren waren en dat de trainingen even op een laag pitje gezet moesten worden om niet die asociale knuppel uit te hangen. Maar ik weet ook dat ik graag wil lopen en het liefst die 21,1 km, want het is een heel mooie route. Over verslaving gesproken.......!

Het stortregent. De ruitenwissers zwiepen het water van links naar rechts over de voorruit. Maar het zicht is en blijft slecht, ik moet wel vaart minderen. De temperatuur zakt van ruim 20 graden naar een graad of 15. Chagrijn overvalt mij. Mijn besluit staat vast: ik loop in ieder geval geen halve marathon! Ik ga voor de 12 km. Even overvalt mij een gevoel van teleurstelling. Maar dat verdwijnt als ik me voor neem een persoonlijk record te gaan lopen. We naderen onze eindbestemming. Het stortregent nog onafgebroken. Opnieuw twijfel. Hardlopen in dit weer? Ach, als je droog begint dan is het dragelijk, maar zeiknat aan de start verschijnen en dan nog een uurtje te moeten hardlopen .......? Heb ik daar zin in? Nee, denk ik bij mij zelf. En omdat we ruim op tijd zijn voor de start rijden we nog maar wat rond. Het blijft stortregenen. Mijn humeur is gedaald tot het nulpunt. Zwijgzaam rijd ik richting "huis". Het stortregent niet meer. Het is te laat om terug te keren. Ik laat me afzetten. In een milde regen loop ik de laatste kilometers naar de camping.

Meeloper

OVER KLAPLOPERS, IK HAAT LOPERS EN HARDLOPERS

ZATERDAG 31 AUGUSTUS.

Wanneer de trainers Arjen en Karin ’s morgens op de vaste start plek van de ochtendtraining aankomen horen ze gekraak in de bosjes. Wat zou dat nu weer zijn denken ze, even later zien ze een man in z’n blote kont en slechts gekleed in een T shirt rondlopen. Rare situatie en dus de waarschuwing om alles losse spullen in de auto de leggen want je weet maar nooit. Na afloop blijkt dat niet iedereen dat advies heeft opgevolgd en mist er hier en daar een kledingstuk. De klaploper is gemeld bij de politie die zich daar maar verder druk over moet maken.

De warming-up van beide groepen is op het Flexa parkeerterrein, hier en daar worden nog een paar tips gedeeld en gaan de groepen hun eigen pad. De groep van Arjen gaat via de 2^e rotonde van Oppenhuizen in 7 tempo’s terug naar de auto. In Oppenhuizen wordt een opmerking van Arjen naar de mannen die het hek van de kerk repareerden beatwoord met “dank je wel Visserman”, wijd en zijd bekend dus die Arjen. Bij en laatste stuk wordt Pieter schoppend belaagd door een man op een fiets de “ik haat lopers” mist hem maar net. Jammer dat dit zo gaat, doorgaans krijgen we alleen maar waarderende en positieve reacties onderweg.

Marcel, Nelie en Esther

Ibo Jan

De laatste zaterdag van augustus is ook altijd de dag van Sneek Bolsward Sneek, start om 17:00 uur. De hardlopers van Loopgroep Sneek zijn ruimschoots aanwezig op alle afstanden. Dat er maar een paar bochten in de route zitten is ongetwijfeld reden voor de scherpe tijden die op de klokken staan na afloop. Met al een ochtend training van 10,5 km in de benen lopen een paar liefhebbers de 5 km. Een enkeling doet de 20 km maar de grootste groep gaat voor de 10 km. Vooraf veel plezier en wordt Bert bij de 1^e meters hard aangemoedigd door de groep, daarna de start van de 5 en 10 km. Eerst een rondje over de baan om vervolgens met gevaar voor lijf en leden via het parkeerterrein en de brug naar het fietspad. De 5 km keert bij de dikke boom aan het einde van IJsbrechtum en gaat dan terug. De 10 km keert na de huisjes voor Nijland en de 20 km maakt een rondje in Bolsward en gaat dan terug. Het laatste stukje over de baan voelt goed onder je schoenen een verademing tov de stenen en asfalt. Een laatste sprint en een blik op de klok en dan genieten van je prestatie.

Uitslagen en foto’s oa op www.HeroIsMe.nl            Foto's Frank de Ruiter

Kortom een mooie zaterdag uit het leven van een liefhebber. De Olympiër.


Sneek Bolsward Sneek, zaterdag 31 augustus. Uitslagen:

20km, Bert Rienstra, 1:45:52

10km, Erik Bouma 36:01, Ibo Jan Bosma 42:13, Hans Jan Jasper 43:41 Johan de Jong 45:14, Jan Siep
van de Bos 45:25, Ysbrand Valkema 45:48, Anja Kok 48:31, Grietsje Valkema 48:53, Esther Vellinga 51:12, Marcel Swart 51:12, Nelie Jasper 51:13, Margreet v/d Meer 54:50, Albert Rameau 1:02:10
Petra Rooda ??, Dave de Jong 1:05:17

5km, Henk Groen 28:17, Tialda Brouwer 28:34, Durk Brouwer 28:34, Marriëtte van Merode 30:11

VLIELAND, DE STORTEMELK HALVE MARATHON

Aan boord is het druk

Het is zondagmorgen, betrekkelijk vroeg. Aan boord van de Vlieland is het druk. Veel hardlopers aan boord, zo te zien. Het is de eerste keer dat ik aan deze Run mee ga doen. Ik tref een paar bekenden en we hebben het er “even” over. Zij hebben hem vaker gelopen. Er schijnt altijd wat te zijn met die Run. Het is zwaar, dat in ieder geval. Dat maak ik althans op uit de verhalen. Het waait, en/of het regent, het parcours door de duinen is heftig vanwege het hoogte verschil, het kan ook bloedheet zijn, er is weinig kans op schaduw en de Postweg, op weg naar de finish, is lang, saai en meestal wind tegen. Als je dit allemaal voor waar aan neemt dan kun je je afvragen waar je aan gaat beginnen. Maar je zit nu eenmaal in het schuitje en een weg terug is er zonder gezichtsverlies niet. Gelukkig, sombermans regeert vandaag niet. De wind komt uit het zuidwesten. Dus op de Postweg wind in de rug, het is half bewolkt, de temperatuur ligt rond de 20˚, een aangename temperatuur om te lopen en de saaiheid/verveling op de Postweg kun je verdrijven door te genieten van de vergezichten over het wad. Ach, en parcours door de duinen overleef je ook wel. Wat kan je gebeuren?

De route van de halve marathon

De overtocht verloopt voorspoedig . Om half elf stappen we van boord. We melden ons in de aankomst-/vertrekhal voor het startnummer en wandelen dan op ons dooie akkertje naar camping Stortemelk. De start is pas om 12.30 uur. Dus tijd genoeg, maar die vliegt voorbij: koffie drinken, verkleden, wat eten, hier en daar een praatje, wat rond kijken en een warming up. En dan op naar het startvak.

Jan van Vlieland begeleidt ons in de laatste minuten voor het startschot. Daar gaan we dan. Nog een laatste aanmoediging van wat bekenden en dan ben je voorlopig op jezelf aangewezen. Gelukkig is de uitvalsweg van de camping breed. Veel hinder van elkaar ondervinden we dan ook niet. Dat wordt even later wel anders als we linksaf het schelpen pad op gaan. Een beetje inschikken is het motto om zonder kleerscheuren via de jachthaven naar het dorp te gaan. In het dorp is het gezellig druk; op de terrassen zitten de

De eerste kilometers zitten erop

toeschouwers aan de lunch en moedigen ons aan. Even later gaan we het dorp uit; de eerste kilometers zitten erop. Wind tegen, dat is even wennen na de betrekkelijke luwte van het dorp. Velen nemen wat gas terug; er worden groepjes gevormd. Ook ik nestel me in zo’n groep. Door mijn hoofd spelen de verhalen over het parcours door de duinen met zijn “ups en downs” en vandaag een stevige tegenwind. Het is opvallend dat er weinig wordt in gehaald. Als het al gebeurt dan vallen ze bijkans stil, omdat ze vanuit de luwte plotseling volop de wind van voren krijgen. Alleen tijdens het beklimmen van een duintop lukt het een enkeling de groep achter zich te laten. Er wordt niet veel gepraat. We hebben alle energie nodig om de afslag naar het Posthuis te bereiken. De heide staat hier en daar al in bloei, de lijsterbes kleurt prachtig oranje en hier en daar is het geel van het boerenwormkruid tussen de overige groene begroeiing te zien. Terwijl ik me afvraag of mijn groepsgenoten hier oog voor hebben, wijst mijn buurman me op het schitterende vergezicht als we boven op een duin zijn aangekomen. Zo zie je maar dat anderen blijkbaar ook genieten.

Door de dorpsstraat

Eindelijk geen tegenwind meer; we slaan linksaf naar het Posthuis. Ik denk, en met mij vele anderen, dat het “leed” geleden is. We hebben buiten de waard gerekend. Het voelt warmer dan op het traject met de wind tegen. Het is duidelijk, we moeten ons en het ritme  hervinden. En dat blijkt des te meer als we nogmaals linksaf slaan de Postweg op. Ik hoor om mij heen gezucht, gesteun en “gemopper” over de warmte. Ik doe daar ook vrolijk aan mee. We lopen door het Bomenland. De groepen zijn geen groepen meer. Hier en daar een twee- hooguit een drietal lopers op weg naar het einde. We passeren het Pad van 20 en dan ietsje omhoog. Een prachtig vergezicht over het Wad; het water glinstert in de zon. Heel in de verte een enkele zeilboot. Ik merk dat ik een in onregelmatig tempo voort ga. Ik begin dorst te krijgen. Gelukkig heb ik nog een spons die ik kan uitknijpen. Het smaakt niet lekker, maar de droge mond ben ik (even) kwijt. Heel in de verte zie ik de schepen die in de jachthaven liggen. Ik loop wat in op een tweetal dat een vijftig  meters voor mij loopt. Ik verman mij om niet te versnellen om aansluiting te krijgen. Stapje voor stapje kom ik tenslotte ook dichterbij. De jachthaven blijft ver weg. Als ik aansluit, blijf ik even hangen. Maar ik heb een opleving, dus er naast en er voorbij. Even verderop ontwaar ik het bordje met 16 km. Het lijkt wel of ik vleugels heb gekregen. Ik zet nog een tandje bij. Ik voel me goed. De afstand met het tweetal achter mij wordt groter. Wat moet ik dat even later bezuren. De man met de hamer slaat onverwacht keihard toe, het tempo zakt naar een bedenkelijk niveau en even later lopen ze weer naast me. Medelijden hebben ze niet; ik word gelost. Ze lopen zo’n 20 meter vooruit en met pijn en moeite weet ik dat enige tijd zo te houden. In mijn optimisme denk ik nog: “wacht maar tot we in het dorp zijn, dan zal je nog eens wat zien”. Nog 3 kilometer te gaan; ik heb de neiging te gaan wandelen; dorst. Het 

Prachtig loopevenement

tweetal verwijdert zich. Aan de rand van het dorp stop ik om nog wat water te drinken en moed te verzamelen om uiterlijk zo fit mogelijk door de dorpsstraat naar de finish te “snellen”. Het publiek op de terrassen zit er nog steeds; ik zie grote glazen bier en kinderen met grote ijsjes. Wat lijkt me dat heerlijk. Slechts een enkel applausje valt mij ten deel. Ik trek toch nog een vrolijk gezicht, steek mijn hand op, maar wat ben ik moe! Gelukkig daar is finish; nr 426 wordt verwelkomd. Ik klok 1.55.24. Het valt me niet eens tegen. Water, water en nog eens water. Het tweetal hangt even verder op tegen een hek; ze ogen ook uitgewoond. En dat doet me goed. Een klein kwartiert later voel ik me weer kiplekker en kijk ik met genoegen terug op een prachtig loopevenement.

Meeloper