HINDELOOP

Hindelopen, Hindeloop. Zaterdag 23 mei, 2015

Uitslagen: 16.1km Dennis Schat 1:12:35  21km Bert Rienstra 1:49:00 Dave de Jong 2:42:27

Start van de Hindeloop(346 Bert Rienstra)

ZOMAAR OP EEN DINSDAGAVOND

foto's van Tom Coehoorn

www.thomasvaer.frl

4 MIJL VAN SNEEK

Moederdag 2015, Sneek staat in het teken van de 3^e 4 mijl, ingeschreven en wel gaat de familie naar de binnenstad. Eerst de kids van het team daarna mogen pa en ma, oom en nicht de afstand volbrengen. Een makje wordt het niet ontbering en de strijd met zichzelf. De Dunn runners zijn er klaar voor. Persoonlijke records worden enorm verbeterd, klasse.

Dunn running

Ongetwijfeld zijn er zo vele gezinnen die zo door de stad liepen, laagdrempelig geeft de organisatie aan in de krant. Je ziet vaak dezelfde gezichten bij een loopje maar nu voornamelijk Snekers.  Arjen verzorgt de warming-up terwijl Karin de vlag van de loopgroep bewaakt. Er gaat een grote groep mee naar het Veemarkt terrein, zelf Klein Java is present als bedrijventeam. Terug gekomen heeft iedereen nog voldoende tijd om de blaas te legen en in het start vak te gaan staan. Ik raak in gesprek met diemand over mijn Nike horloge en de trainingen die we hebben gedaan om vandaag de 4 mijl lekker te kunnen lopen. Het breek de spanning een beetje en dood de tijd.

Om 15:00 uur gaan we van start, het is eigenlijk te smal om goed te kunnen starten. De wedstrijdlopers hebben vrij baan echter de meute moet zich aanpassen en goed opletten. De straten zijn deels afgezet maar publiek laat zich niet altijd sturen, zelf kom ik bijna in botsing met iemand die nog net even om het hoekje wil kijken en zo de straat op stapt. Onderweg kan ik nog even iemand stekte wensen en groet wat bekenden langs de route. Het 1^e rondje gaat prima, een slokje water in de stadhuistuin en weer snel verder. Bij de 2^e passage van de Waterpoort staat er nog meer publiek op de route, gelukkig staan de trommelaars nu naast de route, het blijft uitkijken. Het is voortdurend stoepje op en af, verstappen of erger moet voorkomen worden. Nog een klein stukje we gaan linksaf langs het theater we zien de overkant “nog even doorzetten’’  dan lopen wij daar ook. Dat we langs de kerk naar de Markstraat moeten weten we gelukkig maar als je onbekend bent dan merk je dat de route daar niet is afgezet. Er lopen mensen zonder dat ze het doorhebben zomaar op de route, verbeterpuntje lijkt mij. Dan de finish, eindelijk, een tijd om van te dromen en lekker kapot gegaan. We krijgen een flesje sportdrank en een koekje aangereikt tussen het in het finish vak staande publiek, je kunt even geen kant op.

start van de 4 mijl van Sneek

Als je deze 4 mijl wilt vergelijken met bv. Groningen dan is dat niet te doen. In Sneek is bewust gekozen voor deze opzet. Dat er hier en daar zaken zijn de verbeterd kunnen worden blijft altijd.

De deelnemers van de Loopgroep presteerden, zelfs na ’s morgens al een duurloop gelopen te hebben, goed. Na afloop even een terrasje op of een ijsje de mooie hardloop dag is om voordat het weet.

Uitslagen, foto’s en zelfs een mooie film zijn allemaal te vinden op de site van de 4 mijl.

www.4mijlvansneek.nl

De Olympiër. 

ANEKDOTE

Het is 1985.
Er is een instuifwedstrijd bij AAC.
Ik ben dat jaar bezig met een aantal clubgenoten om te trainen voor de 400 mtr. horden.
Hierdoor loop ik ook 200 meter wedstrijden.
Met mijn tijden krap onder de 26 behoor ik echter niet tot de snelste.
Wie tref ik in mijn serie? Arjen Visserman!

Hij is zo een beetje de snelste man die we in die tijd hebben.

Volgens mij was hij bang van mij.
Ik speel het pokerspel, we lopen elkaar voorbij en hij kijkt me indringend aan. Ik kijk terug en laat niks van mijn angst blijken.
Ik vreet hem op met huid en haar.
De start. Ik ga als laatste mijn blok in. Arjen hoor ik puffen. Ik heb baan 6.
Verdorie kan ik niet naar hem toe lopen.
Pang! Na 10 meter loopt hij mij voorbij, ik probeer aan te klampen. Ik zie hem niet meer terug.
Bedankt Arjen. Ik had hem willen bedanken, met de hoop op een revanche.
Ach, wie weet.
Wel een PR. Ik verbeter hem nooit meer.

Hoss Wilstra

TWIRRELOOP

Wijtgaard, Twirreloop woensdag 6 mei 2015

Uitslagen: 15.2km Dave de Jong  1:53:53

Dave vlak voor de Finish

DE VUURTORENLOOP

Over zeemijlen, schipbreukelingen, een vuurtoren, averij, hardlopen en ander ongemak

Hardlopen, 10 zeemijlen, oftewel 18,52 kilometer te gaan. Het kan allemaal op Vlieland. De maritieme associatie zit in een golvend duinlandschap, in het rak van ongemak, in een 'knobbelig' strand en het Vuurboetsduin.

kapitein Willem de Vlamingh van Oost Vlieland(foto D.Marinus)

'Kapitein' Jan Kooistra heet z'n gasten (hardlopers) met luide stem en brede armgebaren hartelijk welkom. Er heerst bedrijvigheid op het festival terrein waar de start en later de finish van de Vuurtorenloop zal plaats vinden. Muziek schalt over de feestelijk aangeklede omgeving. De deelnemers gaan de loods om zich aan te monsteren. De sfeer is ontspannen. Er is nog tijd om zich in alle rust voor te bereiden. Bekenden zoeken elkaar op, wisselen ervaringen en gegevens uit. Vrienden, familie en belangstellenden maken zich op om iedereen een goede reis en behouden vaart te wensen.

In het startvak is het net of iedereen iedereen kent. Sport, hardlopen zeker, verbroedert.

duinovergang met schitterend uitzicht als beloning

We zijn op weg, het gaat nog niet erg snel. Aanvankelijk is de ruimte beperkt. Een paar honderd hardlopers die zo snel als de benen het kunnen dragen naar het einde verlangen, zitten elkaar wat in het vaarwater. Maar tot een aanvaring komt het niet. Iedereen houdt rekening met elkaar. Het is en blijft een wonderlijk fenomeen zo'n hardloopevenement. Je leeft er lang naar toe, je bereidt je terdege voor en als het startsein is gevallen wil je zo snel als maar mogelijk naar het einde.

Na een goede zeemijl gaans is er ruimte genoeg. Wie denkt dat-ie in rustig vaarwater is aangekomen, heeft het faliekant mis. De duinovergang omhoog is nog probleemloos te bedwingen, omlaag kost wat meer moeite. Zand op het beton, oppassen! Na het beton nog een paar meter naar beneden in een zandbak. Op het strand is ook al geen harde ondergrond te vinden. De associatie met een knobbelig zeetje ligt voor de hand. Ik zwalk van links naar rechts op zoek naar wat vastigheid onder de voeten en ik ben niet de enige. Tergend langzaam vorder ik richting het einde van dit 'rak van ongemak'. Met een gevoel van opluchting, met zware benen nader ik de duinovergang om dan welgemoed aan de klim omhoog te beginnen. Dat valt niet mee. Twee passen omhoog en een naar beneden. Het schiet niet op. Ik passeer een paar schipbreukelingen die op handen en voeten omhoog kruipen in de hoop het vege lijf te redden. Ik laat ze aan hun lot over, ik heb genoeg aan mezelf. Eenmaal boven via een smal paadje door de duinen naar de jachthaven.

 

naar de jachthaven

Op de route langs de jachthaven, vervolgens over het dijkje langs het Wad en met de wind in de rug, krijg je alle gelegenheid tot herstel en langzaam maar zeker ziet de wereld er weer wat vrolijker uit. De verschillen in tempo zijn groot. Het veld lopers ligt volledig uit elkaar. Ik loop hier niet voor het eerst en weet dus wat me te wachten staat. Ik neem dan ook alle tijd om me mentaal voor te bereiden op het volgende 'rak van ongemak'; de klim het Vuurboetsduin op. Af en toe werp ik een blik naar rechts omhoog naar de vuurtoren. Het is een baken waar we niet om heen kunnen. Er is geen ontkomen aan. Voordat ik de dijk verlaat neem ik dankbaar een bekertje water in ontvangst, een paar slokken en dan naar rechts om nog geen honderd meter verder met een scherpe bocht naar links de volgende beproeving te lijf te gaan. Het gaat goed, het valt mee denk ik bij mezelf. Ik kijk omhoog. Een meter of twintig hoger worstelt een man in het blauw. Iets hoger nog een paar collega's, zij wandelen, hebben de pijp aan Maarten gegeven. Ik probeer de afstand tot de man in het blauw te overbruggen. Het lijkt te lukken, maar ik moet mijn poging staken. Ik krijg het zwaar. Boven gekomen werp ik nog een blik op het Wad. Deze keer kan het mij nauwelijks bekoren, ik heb genoeg

"ik heb genoeg aan mijzelf"

aan mijzelf. Naar beneden. De man in het blauw loopt op mij uit. Het laat mij onverschillig. Rustig aan, niet vallen. Goed kijken waar je je voeten neer zet. Snel herstel. Bijna beneden gekomen een scherpe bocht naar rechts: vals plat. Het gaat wonderwel, geen vermoeidheid meer. Dat geldt blijkbaar niet voor 'de blauwe man'. Ik nader hem voetje voor voetje. Als ik hem op een enkele meter genaderd ben, nodigt hij me uit om naast hem te komen lopen. Ik voeg de daad bij het woord. Aanvankelijk zwijgzaam lopen we naast elkaar voort. Plotseling uit het niets hoor ik hem zeggen "Jouk". Even later dringt het tot me door dat dat waarschijnlijk zijn naam zal zijn. "Meeloper", is mijn antwoord, waarop hij honderd meter verder "Enkhuizen" eruit perst. "Sneek" kaats ik terug. Als hij na een bocht naar rechts en even later na een naar links het getal "54" tussen ons in gooit, roep ik "70", waarop onmiddellijk en spontaan hardop een vloek uit zijn mond ontsnapt. We vervolgen dan een poosje zwijgzaam naast elkaar en ieder in eigen gedachten verzonken ons pad. Ons gesprek nam daarna een andere wending totdat de man met de hamer hem trof en mij nog even spaarde. Zo kon ik me concentreren op een paar collega's een eind verderop. Het loopt gesmeerd. Ik kijk wat om mij heen: de brem bloeit, het groen van de wilgen struikjes in de berm is nog pril, maar steekt af bij het overwegend groengrijs van de duindoorn. Bij camping De Lange Paal haal ik een enkele lotgenoot in. Een paar wandelaars komen mij tegemoet en groeten terug. Vrolijkheid is troef. Hardlopen is toch leuk. Even later op de Postweg denk ik daar wat genuanceerder over. Wind tegen. Ver weg de jachthaven. Komt ogenschijnlijk niet dichterbij, maar ik moet daar gelukkig ook niet zijn. Ik loop moederziel alleen, een honderd meter voor mij uit de eerste collega's. De wind is hinderlijk aanwezig. Ik worstel, een gevoel van onbehagen bekruipt mij. De man met de hamer doet zijn werk. Was hardlopen daar straks nog leuk, nu is het a hell of a job. Ik moet voort, een andere oplossing is er niet. Alhoewel ....... een fietser komt mij achterop. Wat zou ik nu graag op die fiets willen zitten!

 

naar beneden

De tweede klim het Vuurboetsduin op hangt als een zwaard van Damocles boven het parcours. Ook dat nog. Maar als de wanhoop nabij is, is de redding nabij. Een paar honderd meter schat ik in en dan omhoog. Vraag me niet hoe het kan, maar plotseling hervind ik mijn ritme. Ik voel geen vermoeidheid meer, de pijntjes zijn verdwenen. Welgemoed vervolg ik mijn missie. Linksaf en omhoog, geen gezeur. Het valt mee. Althans, die eerste tientallen meters. Daarna niet meer. Het is nog een heel eind. Wat doe ik hier? Bovenbenen doen pijn, maar er zit nog rek in de kuiten. Stapje terug. Dat gaat beter. Pijn verdwijnt. Ik worstel en kom boven. Een zucht van verlichting. Een enkele toeschouwer. Naar beneden, voorzichtig, bang te vallen. Ik word ingehaald. Dat is niet de bedoeling, maar het gebeurt. Ik krijg de pest in, maar dat helpt niet. Uiteindelijk weer op zeeniveau. Nog even dat klimmetje aan het begin van de Badweg en dan op weg naar de finish. Het geluid van de speaker, gedragen door de wind, dringt tot mij door. Dat zou de burger toch moed moeten geven, maar dat geldt niet voor iedereen. In het zicht van de haven wordt er door een enkeling schipbreuk geleden. Wandelend vervolgen zij hun weg. Ik kan nog lopen, recht de rug, tover een glimlach op mijn gezicht, kijk opgewekt om mij heen en hoop dat niemand merkt dat het mij vandaag moeite heeft gekost.

Meeloper

FJOERRIN MAKKUM

Makkum, Fjoerin, zondag 26 april, 2015

Uitslagen: 5km Aafke Feenstra 21:13  10km Dave de Jong 1:09:05  21km Gerrit Dijkstra 1:42:59

Aafke Feenstra in actie tijdens de Fjoerrin in Makkum