DE SLACHTE MARATHON 2012

Hindrik op de "boerencamping"

Complimenten voor de twee helden die de Slachte Marathon hebben gelopen. 42 km rennen, onder zware omstandigheden is een ongeloofelijke prestatie, niet alleen de wedstrijddag, maar ook de lange voorbereiding. Een aantal maanden, iedere week weer die vele kilometers, die gemaakt moeten worden. Gefeliciteerd!

Slachtemarathon 16 juni 2012

Peter Yntema  4.17:00

Hindrik Drenth 4.31:27

LADIESRUN GRONINGEN

Ladiesrun Groningen 10 juni 2012

5 kilometer

Linda Kroon 30:13

Tialda Brouwer 34:27

BOERENLOOP ABBEGA EN LUS VAN AKKRUM

Hindrik Drenth in actie tijdens de Lus v. Akkrum

Boerenloop Abbega 9 juni 2012, 10 kilomter

Erik Bouma 36:36

Ysbrand Valkema 46:36

Hinke Osinga 57:38

Jeltsje Hoeksma 1.00:30


Lus van Akkrum, 6 juni 2012 ,11.7 kilometer

Ysbrand Valkema 56:16,

Bert Rienstra 1.00:28,

Hindrik Drenth 1.02:52

LOOP LEEUWARDEN, EEN BIJZONDERE DEELNEMER

September 2012 starten we alweer met achtste seizoen Start to Run, de succesvolle cursus om met hardlopen te beginnen. Fantastisch om te zien hoe beginners van elk niveau hun eigen doel nastreven. Bij een aantal hardlopers gaat het vanzelf, andere moeten er hard voor trainen. Achter elke nieuwe hardloper zit een verhaal, echter soms is het heel bijzonder. Een verhaal waar je alleen maar diep respect voor kunt hebben. Arjen, Durk, Erik en Karin

15 maart 2012  Leven met hart en ziel

Vandaag een supermooie  lentedag. Prachtig weer, de natuur ontwaakt uit zijn winterslaap en ik mag hier  mijn hardloopkunsten vertonen. Het leven is mooi en daar geniet ik van. Elke dag met mijn nieuwe hart.

Dat is wel anders geweest. In 2001, ik was toen 35 jaar werd ik geconfronteerd met hartfalen als gevolg van cardiomyopathie. Cardiomyopathie betekent letterlijk een zieke hartspier. De hartspier trekt niet meer goed samen en heeft ook moeite met ontspannen. Het hart pompt het bloed minder goed rond.

Daar lig je dan 35 jaar jong, getrouwd en vader van twee jonge kinderen van  6 en 3 jaar,  op de hartbewaking in het UMCU. Er gaat een wereld compleet aan je voorbij en een andere(medisch) wereld gaat voor je open. Onderzoeken, testen, prognoses, medicijnen en behandelingen passeren de revue. Na 2 maanden ben ik weer thuis met een doos vol medicijnen, leefregels en een onzekere toekomst. Een ervaring rijker, heel veel illusies armer.

Voorjaar 2005

Ik pak de draad van het leven weer op en zoek  naar nieuwe wegen. Dit gaat met vallen en opstaan redelijk goed tot begin 2005. Mijn hart is steeds meer verzwakt en ik kan steeds minder. Harttransplantatie is de enige optie, maar ik ben er niet aan toe. Ik sputter tegen en modder nog een tijdje door maar in het voorjaar gaat het kaarsje uit. ’s Morgens maai ik met 5 pauzes tussendoor het gras en ’s avonds lig ik op de hartbewaking in Sneek.  Ik heb veel vertrouwen in mijn cardioloog in Sneek en wil hier graag behandeld worden maar hij vindt dat de screening voor harttransplantatie in Utrecht nu echt moet gebeuren. Twee dagen later ben ik met spoed overgeplaatst naar het  UMCU. Ik zweef op het randje van de dood en een harttransplantatie is op dit moment niet eens meer mogelijk.

Voor dat ik aan de beademing ga neem ik emotioneel afscheid van mijn vrouw en kinderen. Het voelt als afscheid nemen van het leven. Ik ben aan het overleven en weet niet dat dit mij de komende tijd nog een paar keer te wachten staat.

Zomer 2005

Deze crisis overleef ik. Diverse medicijnen en een speciale pacemaker met ICD, moet uitkomst bieden. Een  harttransplantatie uitstellen en de kwaliteit van leven verbeteren. Deze pacemaker gaat mijn hartspier ondersteunen om beter  en regelmatig samen te trekken. Bij een hartstilstand zal ik  ‘automatisch’ gedefibrilleerd worden. Ik vind het eng, maar doodgaan is ook geen optie.

Helaas mislukt deze behandeling. Ik heb onvoldoende baat bij dit apparaat kan nog steeds niet veel.

Mentaal hakt dit er wel in. De weken in het ziekenhuis, tussen vier muren, te ziek om te leven, te gezond om dood te gaan.

De screening die nodig is om op de lijst voor harttransplantatie te komen is ondertussen in gang gezet. Tot nu toe geloofde ik nog steeds dat ik hier niet aan toe was, maar ik begin in te zien dat ik mezelf voor de gek hou. Het is juni, het licht gaat op groen, ik sta op de wachtlijst. Door de situatie waarin ik zit ben ik ‘urgent’. Hoop en wanhoop wisselen elkaar af.

Augustus 2005

In augustus lig ik nog steeds in het UMCU. Ik wil zo graag naar huis, maar het zit er niet in. Mijn

situatie verslechterd en niemand weet hoelang ik moet wachten. Ik ga het niet redden en eind augustus  word ik geopereerd en krijg ik een steunhart. Een steunhart is een mechanische pomp die de functie van de hartkamers ondersteunt of overneemt. Tegenwoordig zijn deze pompen heel klein en worden ‘ingebouwd ‘ in het lichaam. Ik draag de pomp met het geluid van een tikkende klok met mij mee op een rollator.  Mijn zoon van 7 legt het aan iedereen zo uit; “mijn vader leeft op batterijen”. Het is een zware operatie en het herstel verloopt moeizaam. Ik heb ook niets meer om bij te zetten. Ik krijg drie keer een TIA doordat stolsels in mijn hart losgaan in via de bloedbaan in mijn hoofd terechtkomen. Doodeng, even niet kunnen praten en een verminderd gevoel in mijn arm en been.

Mijn gewicht is gedaald tot 54 kilo bij een lengte van 1.83 en mijn conditie is beneden nul.

Maar ik overleef nog steeds en ben bezig met de zwaarste marathon van mijn leven.

November 2005

De liefde voor mijn gezin geven mij moed, kracht en doorzettingsvermogen en in november mag ik eindelijk even naar huis.

Elke dag train ik met hulp van de fysiotherapeuten uit het UMCU en Sneek aan mijn herstel. Mijn conditie moet vooruit, want op dit moment overbrug ik alleen de tijd tot aan de harttransplantatie

Looptraining bestaat uit een rondje door de straat van ongeveer 250 meter. Een loodzware klus naast het fietsen op de hometrainer  en krachttraining.

Door complicaties is het thuis zijn van korte duur en wordt ik weer opgenomen in het UMCU.

Gelukkig mag ik begin december even naar huis om thuis Sinterklaas te vieren. Eind december vlak voor de kerst kom ik weer thuis en vier met mijn gezin Kerst en Oud & Nieuw. Niet zorgeloos maar wel heel intens beleef ik deze dagen en telkens bekruipt mij de gedachte;  ‘wordt 2006 mijn jaar en mag ik deze feestmaand nog eens overdoen’.

Januari 2006

Ik ben u al een paar maanden  24 uur bereikbaar voor dat ene telefoontje. Ik weet dat veel mensen jaren op een donororgaan wachten en dat is echt ongelofelijk zwaar. Ik weet dat ik geen tijd heb om jaren te wachten. Elke dag is  één dag dichter bij het einde of dichter bij een nieuw begin.

Begin januari is mijn zwager jarig en wil ik graag bij mijn hem en mijn zus op visite in Wyns. Zij hebben het afgelopen jaar een woonboerderij verbouwd en het resultaat heb ik nog niet met eigen ogen mogen zien. Het is erg spannend om met mijn gezin en een reserve pomp naar Wyns af te reizen, maar dit bezoek doet me heel erg goed.  Als we ’s avonds thuis komen en het al laat is ga ik tegelijk met de kinderen naar boven. Voor het eerst breng ik sinds lange tijd de kinderen op bed voordat ik er ook zelf in kruip.

Midden in de nacht gaat de telefoon;  Meneer Jacobi, wij hebben een hart voor u.  Ongelofelijk maar waar.

Samen met mijn vrouw vertrek ik met de ambulance richting UMCU en ’s ochtends vroeg start de operatie die de hele dag gaat duren. In kritieke toestand kom ik aan het eind van de middag op de intensive care. Het gaat niet goed en aan het eind van de avond wordt ik opnieuw geopereerd omdat er veel inwendige bloedingen zijn. De eerste dagen  zijn vooral voor mijn vrouw en familie hele zwaar. Ik zweef opnieuw tussen leven en dood, nu met mijn nieuwe hart.

Na een moeilijke start gaat het daarna snel beter met mij. Mijn nieuwe hart is letterlijk de motor van mijn nieuwe leven. Het bloed stroomt weer goed door mijn lichaam en door de intensieve begeleiding,, goede voeding, veel medicijnen en heel veel oefenen gaat langzaam de deur naar de rest van de wereld  weer open. Dit is ongekend, overleven word leven.

Het leven begint bij 40

In de zomer van 2006 vier ik mijn 40^e verjaardag. Mijn tweede leven begint  bij 40!

Ik ben mijn donor zo ontzettend dankbaar voor de tweede kans die ik gekregen heb. Het is een onvoorstelbaar geschenk dat ik van iemand een hart heb mogen ontvangen. Ik ben hier elke dag dankbaar voor.

De wetenschap dat op de dag waarop mijn tweede leven begon, het leven van iemand anders is geëindigd doet mij heel veel verdriet.

Donor , het grootste geschenk dat je kunt ontvangen. www.donorvoorlichting.nl

Start to Run, maart 2012

Start to run

De afgelopen jaren ben ik op sportief gebied vooral bezig geweest met het opbouwen van conditie. Fysiotherapie en oefeningen in de sportschool. Het was goed, erg belangrijk, maar op een gegeven moment was ik een beetje klaar met patiënt zijn. Fietsen, wandelen en skiën daar krijg ik meer energie van. Ongeveer twee jaar  na de transplantatie ben ik weer begonnen met hardlopen. Eerst alleen in de sportschool maar na een tijdje ook buiten. Het lukte steeds niet om het goed op te bouwen.Blessures, spierkrampen en infecties speelden mij vaak parten.

In maart 2011 heb ik me  aangemeld voor start to run. Dit is redelijk goed verlopen en ik had er veel plezier in. In oktober deed ik onverwacht en een beetje onvoorbereid mee aan de  herfstloop (5 km ) op Terschelling.

Het lukt mij niet om deze loop in één keer te volbrengen, maar het geeft mij wel een enorme kik. Ik ben echt trots op mezelf.

Reden genoeg om me nu goed voor te bereiden op Loop Leeuwarden zodat ik op 3 juni fit genoeg aan de start verschijn en de tijd van bijna 34 minuten kan verbeteren

12 maart 2012 Huiswerk

Vandaag de eerste ‘huiswerk’ training.  Met huiswerkcoach Renate Wennemars op de mp-3 trek  ik de hardloopschoenen aan vertrek richting het Zwettebos. De interval training van vandaag gaat me minder makkelijk af dan afgelopen zaterdag maar uiteindelijk lukt het wel. Ik heb wekenlang last van een verkoudheid gehad en dat is mijn conditie niet ten goede gekomen. Lopen met de mp-3 vind ik heerlijk. Muziek, niet nadenken, instructie over wat ik moet doen en sportieve tips van Renate. Het maakt het leven en het lopen simpel leuk

Herman in training

Herman Jacobi                        

Herman liep de 5km van Loop Leeuwarden
in: 29:57


Herman Jacobi is ambassadeur van Loop Leeuwarden.


link naar blog van Herman Jacobi

http://loopleeuwarden.nl/loop-leeuwarden/ambassadeurs/herman-jacobi.htm

DE VOLHOUDER WINT

Loop Leeuwarden en het relativeren van een liefhebber.

Het voor traject. 10 maart jl. startte de voorjaarscyclus van de start to run in Sneek met als doel in eerste instantie om na 6 weken 3 km in een stuk hard te lopen in je eigen tempo. Het ultieme doel was natuurlijk om na 12 weken training deel te nemen aan de Loop Leeuwarden 2012. Elke zaterdagmorgen in het park achter het zwembad trainde een grote groep om samen het doel te verwezenlijken. Voor mij de 1^e keer dat ik de start to run mocht begeleiden en trainen, een unieke ervaring die heel goed is bevallen. Buiten de training op zaterdag moest men ook nog 1 of 2x huiswerk doen om echt beter te worden. In onze groep trainde ook Herman mee die als ambassadeur aan de loop was verbonden. Herman heeft al een aantal jaren een ruilhart.

Warming up Loop Leeuwarden

Het grote moment. Afgelopen zondag was het dan zover, een deel van de groep had zich ingeschreven, allemaal strakke kopjes voor de start. Logisch je 1^e loop en dan zoveel deelnemers. Met Arjen ging de groep door de Prinsentuin om daar de warming-up te doen voor alle 5 km lopers die trainen bij een loopgroep van hem. Na deze warming-up moesten er nog een paar wat overtollige ballast kwijt en dan op naar de start. Onderweg op een opnieuw aangepaste / verbeterde route door het park en later door het stadscentrum weer op naar de finish. Even op de heldenfoto en wat drinken en snel weer naar de tas bij de muziektent in de Prinsentuin, want het was best wel fris en ziek worden is niet de bedoeling na zo’n mooie dag. Herman liep de 5 km net binnen het ½ uur, wat goed! Ook de familie was weer binnen en was tevreden over hun prestatie.

Iedereen is een topper!

Mijn 10 km loop.  De start van de 10 km was pas om 14:00 uur dus was het ook iets warmer, toch zie je ook nu weer diverse mensen met, in mijn ogen, teveel kleding aan. Kouwelijk aangelegd zeker. Na het startschot in gesprek komen met jezelf om het ritme te krijgen. Door het Rengers park en het Leeuwarder bos weer naar de stad. Een mentale dreun krijg je dan want je moet nog een rondje door de binnenstad terwijl anderen al richting de finish gaan. Maar niet getreurd nog even trochsette en dan zijn wij ook aan de finish. Dik tevreden met de tijd wandel ik weer naar de Prinsentuin. Een kop koffie in de Koperentuin en lekker naar huis.

De langste afstand. Hulde ook aan de 21 km lopers die elk weer een pr.hebben neergezet, Maurice maakte zelfs zijn debuut.

Relativeren moet je kunnen. Herman die met een ruilhart met ziel en zaligheid een topprestatie neerzet. Een vriendin die we tegen kwamen die ondanks chemo kuren de 5 km uitloopt. Toppers die eigenlijk een grotere prestatie neer hebben gezet dan de winnaar van de halve marathon. Ik heb er erg veel respect voor in ieder geval.

Het was weer een mooie dag met enthousiaste begeleiders en trainers, dank daarvoor.

De Olympiër.


Loop Leeuwarden, uitslagen, video en foto's kijk even op www.loopleeuwarden.nl

LANG, LANGER, LANGST IN HET BILDT

Het is een bijzonder evenement die Langste Straat van Nederlandloop ; 12 kilometer en 1229 huisnummers! Starten in Ouwe Syl, lopen over een dijk met aan weerszijden bebouwing; 1229 huisnummers over een lengte van zo’n 12 km, inschrijven in St. Jacobiparochie, de thuis basis van de familie Kooistra en daarna met de bus naar de start; een ritje door Het Bildt van zo’n 10 kilometer. De keuze tussen 10, 16, 21 en 30 kilometer; voor elk wat wils! Wie kent ze niet Jan en Jozefien Kooistra. Gepokt en gemazeld in en door de wandelsport. Niet zo maar een wandelingetje, neen, dat was voor hen de moeite niet. Zij gingen voor 100 km en meer. Na een lichamelijk ongemak werden de wandelschoenen aan de wilgen gehangen en gingen zij zich belangeloos inzetten voor de loopsport in het algemeen. Zij zijn de initiatiefnemers en de mede oprichters van de Sportvereniging Friesland. Het is de vereniging die elk jaar zo’n 60-tal loopevenementen organiseert en het moet al gek gaan, wil je daar Jan Kooistra niet tegen het lijf lopen. Hij is veelal de man met de microfoon die ons 10 minuten voor de start moed in praat, hij is de man die ons helpt de laatste tientallen meters naar de finish op een fatsoenlijke wijze door te komen en hij is de man die op vele loopevenementen de regie in handen heeft. Zij, in de zorgzame voor de inwendige mens. Bedankt Jan, Jozefien!

Uitzicht vanaf de Oude Bildtdijk

Het is ook een bijzonder evenement, omdat je in een heel apart stukje Friesland loopt, n.l. Het Bildt.  Het onderscheidt zich niet alleen door een eigen streektaal, maar ook  landschappelijk. Het is er weids met rechte wegen en vaarten, waarbij de horizon slechts wordt onderbroken door de zee- en slaperdijken. De bebouwingsvormen zijn onderscheidend door z.g. winkelhaakboerderijen (voor de oplettende loper aan bakboord te zien) en de karakteristieke dijkhuisjes. Door de afsluiting van de Middelzee werd Het Bildt eind 13^de eeuw vorm gegeven. In het begin van 1500 werd de bedijking voltooid door dijk- en slikwerkers die afkomstig waren vanuit de omgeving Dordrecht. Hun Dordrechtse streektaal vermengde zich met het Fries en zo ontstond het Bildts. En wist u dat de drie dorpen St. Jacobiparochie, St. Annaparochie en Vrouwenparochie aanvankelijk Wijngaarden, Altoenae en Kijfhoek heetten, naar dorpen op de Zuidhollandse eilanden. Bron: De Bosatlas van Fryslân.

Frank in actie

Het ligt niet voor de hand dat de deelnemers bij dit alles zullen stilstaan. Zij hebben wel wat anders aan hun hoofd. Ze moeten op tijd bij de bus zijn die hen vanuit St. Jabik naar Oude Bildtzijl (Ouwe Syl)brengt; zij laten de tas met kleding bij de start ergens achter en hopen dat de organisatie er voor zorgt dat al die tassen bij de finish terug te vinden zijn. Ze willen lopen en een goede tijd neer zetten en als het even kan een persoonlijk record mee naar huis nemen. Ze zullen misschien tijdens hun tocht een blik werpen op het landschap en beseffen dat Het Bildt bij uitstek het gebied is waar de (wereldvermaarde) pootaardappelen worden “geproduceerd” op de akkers. En misschien ervaren ze dat de langste straat van Nederland heus geen saaie straat is.

Maar daar gaat het hen allemaal niet om. Ze willen lopen en het liefst zo snel mogelijk. Het is warm en de wind komt uit de noordoost hoek, het langste stuk van de route hebben de lopers de wind in de rug. Verversingsposten om de 5 km. De starttijden voor de verschillende afstanden liggen verspreid over de morgen. Te beginnen om 11.00 uur voor de 30 km en elk kwartier de volgende afstand. Voor de snelste bij iedere afstand is er een beeldje van de slikwerker te winnen. Maar dat is (helaas) voor weinigen weg gelegd.

Het Grauwe paard

Kop koffie

De bus brengt ons naar Ouwe Syl, een ritje van ruim 10 km. Daar aangekomen wacht ons een gratis kop koffie in “het Graauwe Paard”. De sfeer is gemoedelijk, iedereen geniet van het prachtige weer op het terras en van de mooie omgeving. Weinigen zullen beseft hebben dat de start plaats vindt bij een eeuwen oud keersluisje (1500); een heel belangrijke verdedigingswerk tegen het opdringende zeewater.

                                                                                
Tropenjaren tellen dubbel                                                                        Deze keer voor mij de 16 kilometer. De start van de 30 en de 21 km heeft al plaats gevonden. Bij beide afstanden een behoorlijk aantal lopers die dit als een duurloop gebruiken voor de Slachte marathon. De eerste 10 km ruim wind, de zeilen over stuurboord en af en toe halve wind. Een makkie, elke vlaag is een steuntje extra in de rug. Maar als ik de dijk -in Westhoek- af ga, moet de schoot worden aangetrokken. Het aan de windse rak is zwaar; het is hard werken geblazen; af en toe is de wind erg ongunstig en komt-ie recht van voren; de zeilen klapperen. De warmte gaat mij parten spelen. Even denk ik dat ik een verkeerde afslag heb genomen. Ik keer terug. Gelukkig word ik even later erop gewezen dat ik de verkeerde kant oploop. Als ik weer in de goede richting “vaar” heb ik moeite de juiste trim te vinden. Ik zwalk wat heen en weer. Ik drink mij voor de laatste keer moed in. In de luwte van het dorp valt de wind weg; het tij keert, de stroom is mij gelukkig gunstig gezind. Ogenschijnlijk fris en vrolijk passeer ik de finish in het besef dat tropenjaren altijd dubbel tellen.

Meeloper

OVER STATEN, EEN ZANDRUG, LOPEN EN EEN SAGE

Staten en Skewiel                                                                                                                    Van de vijf Staten die ooit in en rond Oentsjerk hebben gestaan zijn er slechts een tweetal bewaard (Stania en Unia State) gebleven. Daarvan is de Stania State wel de bekendste. De overige drie (Heemstra State, Andinga Huis en Eijsinga State) leven nog voort in straatnamen, enz. Daarmee is de Skewiel Statenloop voor een deel verklaard. Maar wat is nou Skewiel? Het kostte moeite dat te weten te komen. Gelukkig, eindelijk wist iemand mij te vertellen dat het een (oud) Fries woord is dat helpen betekent. Later werd dat nog aangevuld met “helpen oplossingen zoeken voor medische problemen/ongemakken”.

Trynwâlden                                                                                                                       Oentsjerk is een van de dorpen gelegen op/in De Trynwâlden, een zandrug ten noordoosten van Leeuwarden. De Trynwâlden staat garant voor een prachtige omgeving, met veel bebossing, mooie bomenrijke lanen en aangelegde parken. Dus een schitterende omgeving voor een mooi (hard)loop parcours.

Sage                                                                                                                              Trynwâlden is afgeleid van Tryntsje wâlden, naar Tryntsje (Catharina), een rijke vrouw, die zeven boerderijen en zeven zonen zou hebben gehad. Elk van die zonen zou na haar dood een van de boerderijen hebben geërfd en op deze locatie een dorp hebben gesticht. Zo zou de oudste, genaamd Alde, Aldtsjerk hebben gesticht. Haar andere zonen –Oene, Reade, Wynse, Gyke, Rypke en Tyte – zouden Oentjserk, Readtsjerk, Wyns, Gytsjerk, Ryptsjerk en Tytsjerk hebben gesticht, althans volgens een sage (Bron: Wikipedia, de vrije encyclopedie).

Sage, Tryntsje en haar zeven zonen

Twijfel                                                                                                                                           Op weg naar Oentsjerk was ik benieuwd wat ik van dit alles zou terug vinden tijdens het lopen. Ik twijfelde over of 16,6 of 21 km. Zelfs op het moment dat ik de pen in de hand had om mij in te schrijven wist ik nog steeds niet wat ik zou gaan doen. Ik keek even met een schuin oog naar de ingevulde formulieren van mijn buren en zag dat 21 km omcirkeld was. Ik schatte beiden op waarde in en dacht bij mij zelf: “als zij een halve marathon kunnen lopen, dan kan ik dat ook”. En aldus geschiedde.

Lopen                                                                                                                                            De start is, zoals altijd, een wat zoeken naar een plekje; getrappel van een paar “zenuwenlijders”, wat nerveus gelach, een laatste raadgeving die niemand zal opvolgen en tenslotte het sein. Daarna zet de meute zich in beweging. Het weer werkt mee, een graad of 15, het is bewolkt en niet te veel wind. Maar na zo’n 500 meter had ik al spijt van mijn keuze voor de 21 km. Dit wordt “a hell of a job”. De benen krijg ik maar moeizaam rond. Ik pijnig me suf waar het aan kan liggen. Het ging de laatste tijd juist zo goed. Te veel, te weinig getraind? Nog 20 km, waar ben ik aan begonnen. Ik vind een groepje waar ik me bij kan aansluiten. Gezapig “strompelen” we naast en achter elkaar voort. Af en toe waag ik een blik op zij, maar ook daar put ik geen moed uit. Zij keuvelen over van alles en nog wat. Ik kijk maar niet op mijn “horloge”, want ik wil niet weten hoeveel minuten ik over een kilometer dreig te gaan doen. Ik schat een trage, tot zeer trage duurloop. Is lopen wel leuk? Ik betwijfel het. Terug keren vind ik geen optie. Hopelijk kan ik de afstand inkorten. Ik hijg als een molenpaard en ben niet vooruit te branden. Waarom ik, waarom vandaag, waarom nu? Ik pieker me suf, maar blijf het antwoord schuldig. Gelukkig zijn er geen meelopers uit mijn eigen loopgroep. Want dan zou mij na afloop alleen maar een z.g. medelijden ten deel vallen. En als ik ergens niet op zit te wachten is spot en leedvermaak van mijn “vrienden” uit Sneek over mijn ellende. Sterk zijn ze in het mee leven, in jouw wel en vooral in ’t wee. Ze weten je te vinden hoor als je een off-day hebt. Ach, wat maakt het uit, tenslotte weet ik maar al te goed hoe het werkt, want ook ik kan me niet altijd stil houden. Ik ga me concentreren op de omgeving. Dat helpt. Mijn chagrijnigheid verdwijnt langzaam maar zeker. Ik zie vrolijke gezichten om mij heen, ik hoor hier en daar wat aanmoedigingen van toeschouwers. De zon komt te voorschijn, zij het wat aarzelend en de temperatuur loopt op. Ik vergeet mijn eigen sores. En bij het 5 kilometer punt voel ik me een stuk beter; ik neem een slok water en probeer mijn tempo wat op te voeren. Het lukt!! Ik laat de “keuvelaars” maar aanmodderen, ik ga er van door. Af en toe haal ik iemand in. Ik moet erkennen: “dat geeft een kick”, en dat heb ik nodig vandaag. Een paar kilometer verderop ben ik alles weer vergeten als ik aansluiting heb gevonden bij een tweetal collegae; het loopt weer, het normale ritme is weer terug. Wat ziet de wereld er dan toch prachtig uit en wat is lopen leuk! Vrolijk fluitend vervolg

ik mijn weg. Het coulisselandschap bekoort, overzichtelijke weilandjes omgeven door boom- en struikwallen, bieden prachtige beelden. Paarden, koeien, schapen grazen zonder op of om te kijken. Boerderijen die verspreid door het landschap ogenschijnlijk willekeurig ergens zijn neer gezet. Bosjes ontnemen hier en daar het ver gezicht. Wij lopers denderen voort. Rode, bezwete koppen. De meesten hebben nauwelijks oog voor de omgeving. Aanvankelijk in noordelijk richting en als we afbuigen naar het oosten dan zie ik aan mijn linkerhand het landschap langzaam overgaan naar de weilanden, naar de eindeloze vergezichten, kenmerkend voor het noorden van Friesland, terwijl aan de andere kant het beschutte karakteristieke landschap van de zandgronden zich nog handhaaft. Later, een aantal kilometers verder, loop ik gans alleen. En dat zal zo blijven tot de finish. Natuurlijk is er wind op deze vlakte en ik heb hem ook nog tegen. Ik heb het zwaar en ik probeer de saaiheid te verdrijven door te genieten van het geel van de boterbloemen, van het wit van het fluitenkruid, van een enkele haas die ik in het hoge gras opmerk. Ik moet me geweld aan doen om niet telkens op mijn calculator te kijken; ik besef wel dat ik heel wat kilometers moet afleggen. Ik nader Feanwâlden, eenmaal in het dorp buig ik direct weer af naar het westen. Het parcours voert mij door de weilanden; het fietspad waarop ik loop is aan beide zijden omgeven door de witte bloemenschermen van het fluitenkruid. Dat is geweldig mooi. Als ik een keer op mijn horloge kijk, zie ik dat nog een kleine negen kilometer voor de kiezen heb. Eenzaam, maar niet echt alleen, loop ik voort. Wat bezielt een mens om zich met dit mooie weer zo af te peigeren? Even later loop ik weer tussen de prachtige boomwallen en ruik ik de meidoorn. Dan ziet het loopleven er weer een stuk beter uit. De laatste 3 kilometer breken aan. Het gaat niet erg soepel meer. Het deert me niet, want de finish is binnen handbereik. Ik hoor al flarden van spreekstalmeester Jan Kooistra die de lopers de laatste tientallen meters met zijn welluidend stemgeluid over de finish lokt.

Als ik tenslotte de balans opmaak en mijn eigen geklokte tijd “oproep”, dan ben ik niet ontevreden: 1.54. 48. Ik kijk terug op een prachtige loop in een heel mooie omgeving.

Meeloper.

Meeloper