MERENLOOP GROU

Merenloop Grouw 2015.

drukte bij de start van de Merenloop in Grou

Zondag 8 maart was Grouw weer het centrum van wandelend en hardlopend Friesland, de 45e Merenloop werd weer georganiseerd. Ook Loopgroep Sneek / IJlst was weer present met een aantal liefhebbers. Het was een mooie hardloop dag en er werd volop genoten van de route en de omstandigheden. Uitslagen:

5 km

Thea Bethlehem 29:50, Margriet Balk 32:11, Anneke Tinga 33:29, Fokje Nijenhuis 34:49

10 km

Roelof Keuning 53:06, Jaqueline vd Zee 53:41, Pauline vd Zee 54:50, Durk Brouwer 56:46

Hendrika Terpstra 58:13, Guus Pieksma 58:44, Hinke Osinga 1:00:53,Titia Brouwer 1:01:42

Tialda Brouwer 1:04:48, Kiki de Boer 1:12:14

14 km

Klaas van Tricht 1:09:12, Maurice Tax 1:15:29, Feike Talen 1:18:47, Pytrik Amsterdam 1:22:20

Albert Rameau 1:37:27, Dave de Jong 1:44:42

DE 60 VAN TEXEL, VERVOLG

Over een winterslaap, blessures, reserves, een tijdslimiet en vier etappes

Het is inmiddels februari 2015. De 60 van Texel ontwaakt. De namen van alle deelnemers, per team, moeten worden door gegeven. Arjen haalt de voorlopige teamindeling van stal. We inventariseren: Pieter woont in het buitenland, Martin is aan het revalideren van een breuk in een middenvoetsbeentje en Hieke is herstellende van een blessure. Arjen heeft in zijn oneindige voorzienigheid al een tweetal reserves gevraagd zich beschikbaar te houden; Jorrit en Johan. Binnen Loopgroep Sneek/IJlst ontstaat verhoogde activiteit. Er moet tenslotte weer wat gebeuren. De Facebook groep '60 van Texel' wordt opnieuw geactiveerd. De teams ontwaken uit de winterslaap en dan blijkt dat Pieter wel mee gaat doen, dat Martin voldoende hersteld is en mee doet, dat Hieke nog aan het revalideren is en zich moet afmelden. Achter de schermen wordt er druk overleg gepleegd over de groeps- en route indeling en over de strategie m.b.t. de tijdslimiet. De tijdslimiet is voor elk team 6,5 uur. Dat betekent dat iedere loper ruim anderhalf uur de tijd heeft voor zijn/haar afstand van 15 km. M.a.w. iedereen weet wat hem/haar te wachten staat: hard lopen!

Loopgroep Sn 1: Jorrit, Gerrit, Johan, Jouke;

Loopgroep Sn 2: Klaas, Frank, Ysbrand, Yvonne;

Loopgroep Sn 3: Richtsje, Frederika, Durk, Martin;

Loopgroep Sn 4: Marcel, Rudi, Kiki, Pytrik.

 

Start van de 60 van Texel

De eerste etappe is voor Jorrit, Klaas, Richtsje en Marcel:

De start vindt plaats vlakbij de veerhaven 't Horntje, om wat preciezer te zijn bij het gebouw van het NIOZ (Nederlands Instituut Onderzoek der Zee). Gezonde spanning over wat je te wachten staat. Maar die eerste vijf kilometer zijn een makkie. Alle tijd om in je ritme te komen en te wennen. Je gedachten de vrije loop; als dit het is........... Dan ruim 7 kilometer strand. Wat een vlakte. Eenzaam maar niet alleen. In het begin wat mul zand, maar 'uitgerust' van die 5 kilometer, is dat natuurlijk goed te doen. Eerst is het strand breed, allengs smaller. Kans op natte voeten. Daarom niet getreurd, meestal wind in de rug. Het strand is niet overal even hard, da's een tegenvaller. Hier en daar zak je weg. Het is niet anders. Bij paal 12 mag je van het strand. Opluchting. Een zanderige op en neer gang door de duinen. Het is zwaar, zand in je schoenen, maar het asfalt lonkt, op weg naar Bospaviljoen 't Turfveld'. Het zit er op.

De tweede etappe is voor Gerrit, Frank, Frederika, Rudi:

In afwachting van de komst van de eerste loper. Onrustig heen en weer geloop. Ah, daar komen ze. Het wisselen van de band met chip en dan op pad. Een drietal kilometers beschut. Geen vergezichten, dat komt later wel, bomen en struiken. Geen last van wind. Dan het pad door de duinen richting zee, valt mee. Strandovergang, eerst verhard, dan mul zand. Hinderlijk, zwaar, zand in je schoenen. Een handjevol toeschouwers. Het strand, breed genoeg om geen natte voeten op te lopen. Op zoek naar een harde ondergrond. Loslopende honden. Vijf kilometer later mag je eraf. Het is een verschrikking, steil omhoog, naar beneden, weer steil omhoog, weer naar beneden en dan weer omhoog en dan eindelijk afdalen. Een enkele toeschouwer met een blik van medelijden. Het is een stukje van misschien honderd meter, maar zwaar, buiten adem, pijn. Is dit leuk? Ja, dit is ook leuk. Eenmaal beneden links af over een wandelpad, breed niet echt verhard, maar gras, zand, steenslag, een open vlakte met mooie uitzichten, naar De Slufter. Nog even het duin over, steil. Daar had je even niet op gerekend. Nog klein sprintje en dan het 'stokje' overgeven aan je opvolger.

 

60 van Texel, strand

De derde etappe is voor Johan, Ysbrand, Durk en Kiki:

Opgelucht dat het eindelijk zo ver is. Vol vertrouwen ga je er van door. Je volgt het fietspad richting Vuurtoren bij de Cocksdorp. De eerste kilometers onder de duinen door is vlak, alleen wat kuilen en bobbels in het asfalt; dus uitkijken! Twee vingers in de neus. Maar ........... een paar kuitenbrekers van jewelste. De wind komt van alle kanten. Als je denkt dat je het gehad hebt, dan nog een stukje vals plat en vervolgens weer wat steiler omhoog, weliswaar geleidelijk, maar lang.

Eenmaal weer op de 'begane grond' slaak je een zucht van verlichting. Even later merk je dat je buiten de waard hebt gerekend: de dijk omhoog. Het uitzicht vergoedt veel maar niet de pijn in je bovenbenen. Weer naar beneden om over de weg naar de Cocksdorp te gaan. Onderweg vermoed je al dat je weer de dijk over moet. Dat klopt, maar het went. Bij kilometer 14 mag je er nogmaals overheen, maar aan alles komt een eind. Die laatste kilometer mag je lekker 'uitrusten'.

 https://www.youtube.com/watch?v=a2ojEkiuN1M

Etappe 4 voor Jouke, Yvonne, Martin en Pytrik:

Via de dorpen Oost en Oosterend naar Oude Schild. Het lijkt zo gemakkelijk, maar de wind kan je hier behoorlijk dwars zitten. Vooral vanaf kilometer 6 naar kilometer 11 zou je kunnen genieten van de uitzichten over het Wad, het is ploeteren tegen de wind in. In gedachten ben je al bij de finish. Je vervloekt de wind. Hoeveel tijd heb je nog om binnen de limiet finishen? Je bent tenslotte de laatste loper en de plicht om niet te verzaken. Je gedachten gaan naar de finish, de euforie, de toeschouwers, je mede teamleden, muziek. Ze staan je op te wachten. Feestelijk. Het ontlokt je een glimlach, maar je bent er nog niet. Je verlaat Oude Schild. In de verte, kijkend over je rechter schouder aan de horizon het silhouet van Den Burg, de verlossing. Na 13 kilometer verlaat je voorgoed de Waddendijk en dan krijg je het nog even voor de kiezen: De Hoge Berg, het tempo zakt, een enkeling om je heen wandelt, dat is je eer te na, maar je snelheid ben je kwijt, soepel gaat het niet. Pijn, zwaar hijgen, het snot voor de ogen. Dan realiseer je je dat je ook nog de meeste kilometers moet maken. Eenmaal boven slaak je een zucht van verlichting. Je hebt nog een kilometer om op adem te komen om net te doen alsof je je monter en fit voelt, want zo laat je het talrijke publiek weten dat het een peulenschilletje was.

Wordt vervolgd

Meeloper

DE 60 VAN TEXEL

Over afzien, lijden, sfeer, uitdaging en een plan

Het is Pasen, om precies te zijn 2de Paasdag 2013. Mooi weer, de zon schijnt, een stevige bries, maar niet hinderlijk. Ik sta, wij staan op Texel, bij de start van de 60 km over het eiland. Niet dat ik van plan om mee te doen. Ik ga iemand begeleiden en ik niet alleen. Ook Arjen en Karin zijn van de partij. Arjen en ik op de fiets, Karin met de vrouw en de kids van diegene die we begeleiden met de auto. Wij, begeleiders, hebben er zin in, onze hardloper, een held in onze ogen, ook.

Het is al weer een paar weken geleden dat Arjen terloops meedeelde dat hij als begeleider mee zou gaan doen met de 60 van Texel. Zestig kilometer hard lopen! Wat moet ik me daarbij voorstellen, wat een eind, hoe houdt een mens dat vol? Om dat te weten te komen heb ik mezelf ook aangeboden als begeleider. Aldus geschiedde.

 

De haven van Oudeschild

Daar stond ik dan, wat onwennig en vol bewondering kijkend naar al die hardlopers. Het maalde maar in mijn hoofd: zestig, zestig.......... Er zijn er ook die dat nog niet genoeg vinden; zij lopen dezelfde route in omgekeerde volgorde nog een keer. Dan moet je toch wel een beetje 'gestoord' zijn, of niet soms? Aan een enkeling kon je wel zien dat ze wel wat gewend waren. Afgetraind, mager als een lat en een blik in de ogen "van kom maar op, starten maar".

Onze man, z'n eerste keer zo'n afstand, ogenschijnlijk vol zelfvertrouwen, rustig keuvelend en luisterend naar de adviezen van Arjen. De start en weg zijn ze. Wij sluiten aan als de laatste over de startlijn is, maar dan op de fiets. Een rustig tempo. We willen niemand hinderen. Na een kilometer heeft iedereen wel zijn eigen ritme te pakken. Kleine groepjes lopers. Er vallen gaten in het veld. We zoeken onze man. Praten wat met hem. 'Het gaat goed', zegt-ie en wij geloven hem. Dan nemen we voor een tijdje afscheid. Zij gaan de duinen in, op naar het strand. Over een kilometer of 7 à 8 treffen we ze wel weer.

Wij fietsen, samen met alle andere begeleiders, op ons gemak naar de plek waar de lopers het strand verlaten. Daar zullen we op ze wachten.

In gedachten loop ik het parcours. Bij paal 9 het strand af dan op naar de Westerslag, weer het strand op tot voorbij De Koog vervolgens via de Slufter op weg te gaan naar de Vuurtoren en langs het Wad op weg naar Oosterend en Oude Schild om tenslotte via de Hoge Berg op weg naar de finish in Den Burg. Fietsend vind ik het al een eind, laat staan hard lopend.

Na het strand weer verenigd

We staan te wachten. De een na de ander komt langs. De meesten lopen alleen, hier en daar slechts een groepje van hooguit 3 à 4 man. De eerste vrouw en even later onze man. We geven hem wat te drinken en wat te eten. Al lopend en pratend met ons werkt hij het rustig weg. Het gaat goed, al was het zwaar op het strand. Het tempo is het tempo van een rustige duurloop. Wij peddelen op de fiets op ons dooie gemak dan weer naast en dan weer achter hem. Het gaat goed, met iedereen zo te zien.

Als de lopers na een kleine 20 km weer het strand op gaan, hebben wij het er even over: "geweldig, leuk, de moeite waard, prima sfeer". We krijgen zelfs even, heel even maar, zin om mee te doen. Een idee wordt geboren: over 2 jaar gaan we proberen een team op de been te brengen om mee te doen aan de estafette; dat lijkt ons haalbaar. En zo is het gekomen.

 

Tussen 35 en 42 km, elk klimmetje doet pijn!

We zijn opnieuw verenigd met onze loper. Kilometer na kilometer verstrijkt, dat is af te lezen op de gezichten van velen. Ups en downs, inzinkingen, hier en daar moeizame voortgang, water, eten, een eerste uitvaller. Wij zijn bij elke verversingspost blij dat we even van de fiets kunnen, even lopen, de benen strekken, het zitvlak rust gunnen.

We verlenen hier en daar aan wild vreemden ook wat hand- en spandiensten, reiken wat water aan, nemen een lege fles, een wikkel van een energiereep in ontvangst en zorgen voor wat afleiding door een gesprekje aan te knopen. Inspanning verbroedert!

Het is een lange dag geworden, onze man heeft het binnen de tijdslimiet gered, al zag het er op een gegeven moment naar uit dat het niet zou lukken. Regelmatig wat eten en drinken en de vele motiverende monologen van Arjen hebben hem er door gesleept.

 

Tussen 45 en 60km, afzien en nog eens afzien

Gedurende die lange dag heb ik me verschillende keren onderweg afgevraagd wat een mens bezielt om dergelijke afstanden hardlopend af te leggen. Is het het wedstrijd element, de strijd om als eerste over de finish te gaan? Dat is toch slechts voor een handvol lopers weggelegd. Zeker 95 procent koestert geen enkele illusie wat dat betreft, maar waarom dan? Op mijn vraag bij 'onze man' naar zijn motivatie blijft hij het antwoord schuldig. Hij haalt slechts zijn schouders op en zegt dat het hem 'leuk' lijkt, dat-ie nieuwsgierig is of hij dat ook kan zo'n eind hardlopen.

Ik heb hem onderweg zien lijden en met hem vele anderen. Ik heb ze gezien die bij een verversingspost de schoenen uit hadden getrokken en de voeten masseerden, blaren verzorgden, met het hoofd in de handen minuten voorover gebogen hebben gezeten. Ik heb gezien dat ze moeizaam opstonden en om met de moed der wanhoop het ene been voor het andere te zetten. Er waren er ook, velen zelfs, die vrolijk fluitend na een paar slokken energiedrank, water en een banaan welgemoed weer op pad gingen. Ik heb met deze en gene gesproken en gevraagd naar het hoe en het waarom. Wat me het meest is bijgebleven van die gesprekken is: uitdaging, leuk, mooi parcours. Ik kan er niet meer van maken. Al fietsend en pratend met Arjen kom ik, komen wij tot de conclusie dat 'het wel wat heeft', en dat de sfeer is geweldig.

 

Tot over twee jaar?

Het is 1 september 2014. De inschrijving voor de 60 van Texel (6 april 2015) is weer open. Loopgroep Sneek/IJlst was op de hoogte. Binnen de kortste keren hadden zich 16 enthousiastelingen gemeld. Arjen stelt de teams samen, wijst de captains aan en verzorgt de inschrijving. Meer hoeven we niet te doen. De werkelijke inspanning moet pas over 6 maanden geleverd worden. De 60 van Texel gaat de winterslaap in.

Wordt vervolgd,

Meeloper

DE RUN WITH US CLINIC, WAAROM? DAAROM!

Marathon, of liever gezegd de marathon, een magische klank. Niet alleen in de professionele hardloopwereld. Ook voor de meer recreatieve hardloper is de marathon vaak het ultieme doel. Een afstand van 42 km en 195 meter is echter niet voor iedereen haalbaar. Het vereist veel van je fysieke uithoudingsvermogen.

Vele hardlopers zijn dan ook al tevreden met een halve marathon. Het is een populaire afstand geworden. Sla de loopkalender er maar op na. Vrijwel ieder weekend wordt er wel een georganiseerd.

 

Groepsfoto training Oranjewoud

Wie ooit een halve, laat staan een hele, marathon heeft gelopen heeft aan den lijve ondervonden wat het in fysieke mate en mentaal in mindere mate (?) met je doet. Het zijn vooral die laatste kilometers die loodzwaar kunnen zijn.

Ik zal nooit vergeten hoe moeilijk ik het heb gehad op mijn eerste halve marathon, de Berenloop op Terschelling. Na 10 kilometer deed ik er een schepje bovenop, want het ging zo lekker. Ik werd niet of nauwelijks meer ingehaald en dat was een mentale opkikker van jewelste. Vrolijk fluitend dacht ik de finish te kunnen halen. Maar niets was minder waar. Na 18 kilometer stond daar de man met de hamer. Afgepeigerd kwam ik over de finish, gehaald! Opgelucht! Er was maar een conclusie mogelijk: de voorbereiding liet te wensen over. Ik heb er nog vele gelopen en op die halve marathons, waar ik het de laatste paar kilometer wat moeilijker heb gehad, was altijd de niet optimale voorbereiding de boosdoener.

 

Gezamenlijk ergens voor gaan

Het is een gegeven dat veel lopers onvoldoende voorbereid aan een evenement deelnemen. De blessurekans neemt dan ook toe tijdens en na evenementen. Het is van groot belang dat je je conditie en je uithoudingsvermogen op een verantwoorde wijze leert opbouwen. Meer is heus niet beter, sterke vermoeidheid na een training is een teken aan de wand, en op snelheid trainen is geen enkele garantie voor succes.

De Run with Us Clinic biedt de gelegenheid om je prima voor te bereiden en je toe te rusten voor de langere afstand, langer dan 10 kilometer! Niets is mentaal zo motiverend om gezamenlijk 'ergens voor te gaan'. Wind en/of regen, hoge of lage temperaturen zijn geen excuus meer om niet te gaan. Je laat je niet kennen. Je gaat, je laat de groep niet in de steek. Of je zeiknat van de regen, druipend van het zweet, met rode konen van de kou of buiten adem van de harde tegenwind het wegdek teistert, het deert je niet. Na afloop ervaar je met een voldaan gevoel dat je het toch maar weer geflikt hebt.

 

Voldaan gevoel

Je loopt routes die je alleen nooit zou lopen. Je geniet van uitzichten, je maakt elkaar deelgenoot van buitelende hazen in het veld, van een roofvogel op een paal, dan wel biddend hoog boven je in de lucht op zoek naar een prooi, van een mooi gelegen boerderij, van een vergezicht met aan de horizon het silhouet van een dorp, je verbaast je in het voorjaar over de bloemenpracht in de bermen en slootkanten. Elke keer na afloop kom je gezamenlijk tot de conclusie dat je dit niet had willen missen.

Je bouwt met elkaar aan je uithoudingsvermogen. Je leert het belang van hartslagzones kennen en wat het met je doet. Je krijgt individueel tips om je loopstijl te verbeteren. Je ervaart het verschil tussen een rustige en een duurloop op wedstrijdtempo. Veel lopers verwaarlozen de lage hartslagzones. Lopen in een praattempo biedt je de gelegenheid je collega lopers beter te leren kennen.

Genieten van een vergezicht

Kortom: de clinic motiveert, schept een sfeer waar verstandig getraind wordt, waar de kans op het oplopen van blessures tot een minimum wordt beperkt, waar het wel en wee van de individuele loper wordt gerespecteerd. Deelname aan de clinic garandeert een verantwoorde trainingsopbouw,  zodat je goed voorbereid van start zult gaan op de (halve) marathon van jouw keus. En wat nog belangrijker is dat je na de finish met heel voldoening kunt terug kijken op een geweldige voorbereiding.

De routes worden uitgekiend door Durk Brouwer, die als geen ander in staat is ons langs onbekende paden en wegen door het prachtige landschap te leiden.

De groepen worden begeleid op de fiets door Karin Verploeg, Arjen Visserman, terwijl Durk Brouwer,  Frank Klasen daar waar mogelijk zullen assisteren.

Heb je belangstelling? Neem dan contact op met Arjen Visserman en vraag snel de volledige documentatie aan want de clinic start al op 2 maart.

Meeloper

GROET UIT SCHOORL RUN

Schoorl, Groet uit Schoorl Run, zondag 8 februari 2015

Durk, Tialda en Titia Brouwer in het startvak

Uitslagen: 30km Jennie van der Goot 2:51:23  21.1km Hans Jan Jasper 1:40:09 10km Durk Brouwer

58:14 Titia Brouwer 1:02:32 Tialda Brouwer 1:03:29

WINTERLOOP SNEEK

Sneek, 4e Winterloop Sneek, zondag 1 februari 2015

Start van de 4e Winterloop in Sneek(foto Albert Meerding)

Uitslagen 8.9 km:  Erik Bouma 33:06 Mark Smit 34:09 Dennis Schat 37:29 Hans Jan Jasper 39:02

Redmar Vrieling 39:33 Klaas van Tricht 40:27 Anneke Heida 41:23 Johan Sterk 42:53 Gerke

Gerristma 43:22 Marcel Swart 43:58 Guus Pieksma 44:06 Henk Groen 44:17 Anja Kok 44:22

Yvonne Hiemstra 44:33 Nelie Jasper 45:30 Feike Talen 45:46 Lia Oppewal 47:10 Anita Bijker 47:42

Anthoon Haagsma 47:55 Lucia Serra 48:00 Wiep Wiersma 49:12 Auke Wiersma 49:28 Albert

Rameau 51:19 Dave de Jong 1:00:53

EEN WEDSTRIJD DIE GEEN WEDSTRIJD IS

Het zaterdag, 31 januari, in de middag. Vannacht om 00.00 uur precies wordt het startsein gegeven voor een wedstrijd waar iedereen aan kan deelnemen. Er zijn 1650 prijzen te verdienen. Je zou dus zeggen.............., maar niets is minder waar. Ik wil niets aan het toeval over laten. Dus toch nog maar even naar  Running Center in Leeuwarden voor een paar nieuwe loopschoenen. Ik heb de ouwe meegenomen. In de winkel worden ze bekeken.........een bedenkelijk gezicht. Behoorlijk versleten. Nieuw, wat een verschil. Opgetogen en vol vertrouwen keer ik huiswaarts. Dit kan niet misgaan.

Texel halve marathon met unieke start vanaf de veerboot

Het is half twaalf in de avond. Ik heb me een glas ingeschonken. Nog een half uurtje. De spanning neemt toe. Computer staat ingeschakeld, IPad ook, net als mijn IPhone. Drie kansen. Ik Google: 3x Texel halve marathon. Het duurt en het duurt en het duurt. Dan verschijnt de juiste site op m'n IPad. Opluchting. De andere twee geven geen sjoege. De tijd loopt door. Nog acht minuten. Ik klik op 'meer informatie'; er gebeurt op geen enkel scherm iets. De spanning loopt weer op. Zal het lukken? Minuut na minuut verstrijkt. Het is klokslag twaalf. Vorig jaar binnen een vijf minuten werd de inschrijving al gesloten. Toen viste ik achter het net. Ik geef de moed nog niet op, maar er gebeurt niets op de verschillende schermen. Ik schenk nog maar eens in. De klok staat inmiddels op acht over twaalf. Ik begin me voor te bereiden op de teleurstelling dat het niet lukt. Het glas is half leeg. Plotseling verschuift het beeld op m'n IPad.

'Aanmelden', klik. Het glas is half vol. Ik tik mijn naam en mailadres in; klik! Gelukt. Het is twaalf over twaalf. De Texel halve marathon op 27 september kan ik lopen. Ik schenk nog eens in!

                                                       De start vanaf de veerboot met op 2.21 Pieter Klasen.

De wereld ziet er weer vrolijk uit, ondanks het late tijdstip. Onwillekeurig denk ik terug aan 29 september 2013. 'De zon scheen en het woei hard, heel hard. Warm was het niet. Den Helder. Wachten op de boot. Geen beschutting. Aan boord op het autodek. Een gezellige boel. Muziek, een en al vrolijkheid. Hier en daar wordt gepoogd iets aan een warming up te doen. Veel ruimte is er niet. Jammer. De veerboot schommelt af en toe een beetje. Geen probleem. De tijd verstrijkt. Dan liggen we stil. Texel. Langzaam gaat het luik omhoog. Blauwe lucht. De laadklep zakt. De onrust onder de deelnemers neemt toe. De scheepshoorn loeit en weg zijn de eersten. In een mum van tijd is de boot leeg. Veel toeschouwers die eerste honderd meter.

Op weg, op jezelf aangewezen. Af en toe is de harde wind hinderlijk. Den Hoorn, muziek, toeschouwers, gezellige boel. Buiten uit, last van de wind, die schuin van voren komt. Na twee kilometer de beschutting van het bos. Heerlijk. Het strand, smal, witte schuimkoppen, natte voeten, vervelende wind. Vermoeidheid, ploeteren. Opnieuw het bos om op adem te komen. Maar dan, open vlakte op weg naar Den Burg. Weer die wind. Waar ben ik aan begonnen? Dat denken er meer. Bedenkelijk tempo. De finish lijkt ver weg en toch komt-ie met iedere stap dichterbij. We lopen Den Burg binnen. Een warm onthaal. Muziek, publiek, vrolijke sfeer. Nog even volhouden. De finish. Water. Een shirt. Een paar bekenden. We hebben het erover.'

September 2015; het is nog ver weg, maar het startbewijs is binnen, ik zit in de prijzen en het glas is leeg.

Meeloper