Van Sneek naar.....
Toen wij uit Sneek vertrokken ............ was het warm. Op weg naar het zuiden. Onderweg schommelt de temperatuur tussen de 22 en 28 graden. Uitzonderlijk voor de tijd van het jaar in Nederland. 'Straks', in zuiden van Europa heel normaal, maar dat is nog ver weg. Eerst naar Zeeland, naar Zeeuws-Vlaanderen om wat nauwkeuriger te zijn. Daar ontmoeten we vrienden, waarmee verder zullen trekken.
De camping ligt midden in het 'boerenland', kleinschalig en
enigszins beschut. We gebruiken de eerste stop om in de juiste stemming te
komen op onze tocht door Frankrijk, Portugal en Spanje. Aan het weer zal het
niet liggen en daarom aan het Zeeuwse landschap ook niet. We fietsen wat
Toen wij uit Sneek vertrokken ............ was het warm. Op weg naar het zuiden. Onderweg schommelt de temperatuur tussen de 22 en 28 graden. Uitzonderlijk voor de tijd van het jaar in Nederland. 'Straks', in zuiden van Europa heel normaal, maar dat is nog ver weg. Eerst naar Zeeland, naar Zeeuws-Vlaanderen om wat nauwkeuriger te zijn. Daar ontmoeten we vrienden, waarmee verder zullen trekken.
 |
| Breskens |
af. Van Breskens tot Cadzand en vanaf de kust naar de
Belgische grens en even er over! Prachtige plaatsen bezocht met een rijke
historie als Groede, waar Jacob Cats de scepter zwaaide, Sluis, Aardenburg,
Oostburg en natuurlijk Eede waar koningin Wilhelmina in '45 voet op Nederlandse
bodem zette na haar 'gedwongen' verblijf in Engeland gedurende de Tweede Wereld
oorlog. Jacob Cats, de 17de eeuwse volksdichter, naamgever van het Catshuis, de
residentie van onze minister president. Als Vader Cats stond en staat hij
vooral bekend vanwege zijn overwegend didactisch en opvoedkundig getinte gedichten/gezegden,
zoals 'Als de wijn gaat in de man, leyt de wysheyt in de kan' en 'Al draeght
den aep een gouden ringh, soo is het
toch een leelick dingh'. Erg belangrijk is hij geweest voor de inpoldering, in
het begin van de 17de eeuw, van een groot deel van Zeeuws Vlaanderen.
 |
| Oostburg |
Het lopen gaat niet
vanzelf, maar de aanblik van het voorjaar schenkt de burger moed. Zo vorder ik
gestaag en geniet ik van de omgeving. Allengs kom ik tot de ontdekking dat de
conditie niet helemaal is verdwenen. De drie minuten lopen worden er vijf en
het wandelen wordt joggen. Toch is voorzichtigheid geboden, wordt men
overmoedig dan komt hoogmoed voor de val. Het weggetje waarover ik mijn
'luiheid' tracht te verdrijven wordt aan beide zijden omzoomd door populieren
die op gerede afstand van elkaar de eenvoud van het landschap accentueren. Voor
mij, in deze hoedanigheid, een uitgelezen mogelijkheid om d.m.v. het vaartspel
een dreigende martelgang af te wenden. Zo vorder ik al tellend afwisselend tien
bomen joggend en tien bomen hardlopend in een steeds beter humeur mijn missie
in de hoop om weer vreugdevol over een week of wat vrolijk fluitend de tien
kilometer of meer te volbrengen. Als ik bezweet en wel op de camping ben
weergekeerd kijk ik voldaan terug op deze eerste hersteltraining.
Een tweetal dagen later ga ik weer op pad. Ik stel mij voor
dat ik mee loop in de zondags clinic. Dus rustig lopen in zone 2. De eerste
honderd meter verwens ik de vorige gezellige dag. Het was prachtig weer, een
extra glaasje wijn, een goed gesprek en een aangenaam gezelschap zijn daar
debet aan. Geen gezeur, niet klagen, niet zeiken, maar lopen zal ik. De
omgeving doet wonderen en het lopen gaat weer als vanzelf. De ronde die ik in
gedachten had van een kleine tien kilometer volbreng ik zonder al te veel
moeite. 'Thuis' gekomen overvalt me dat zeldzame voldane gevoel van wat iedere
hardloper wel kent. Ik ben er weer, althans........?
De temperatuur daalde, maar ons humeur (nog) niet! Het
zuiden lonkt, want wie denkt nou niet dat het daar altijd warmer is? België
slaan we over, want daar zal het wel niet veel beter zijn. Dus op naar
Frankrijk. We vangen een glimp op van Calais. Langs de snelweg zijn de
parkeerplaatsen afgesloten. Hier en daar treffen we groepen gendarmerie. Van
vluchtelingen merken we weinig. Van vrachtauto's des te meer. De camping in de
buurt van Rouen bevalt ons matig, de temperatuur ook. Dus na een nacht houden we het voor
gezien. Van Pinksteren hebben we weinig gemerkt. We trekken verder zuidwaarts.
We overnachten in de buurt van Le Mans en vernemen daar (over toeval gesproken)
via internet dat Jos Verstappen in Barcelona het onmogelijke heeft waargemaakt.
We worden er warm van. Helaas maar voor even, want de buitentemperatuur laat
nog veel te wensen. Dus na een koude nacht maar weer verder.
We slaan vervolgens ons kampement op een 70 tal kilometers
ten noorden van Bordeaux. De camping ligt te midden van wijngaarden in een
licht glooiend landschap en een aardig eind verwijderd van de bewoonde wereld.
De weg er naar toe is smal en voor het laatst, zeker meer dan vijftig jaar
terug, van een verharding voorzien. Hier en daar een verlaten en vervallen
boerderijtje, geen mens te bekennen. Ook bij de boerenbedrijfjes die nog in
goede staat zijn treffen we weinig leven. Als we de camping opdraaien zijn we
verbaasd over de hoeveelheid campers en caravans, vnl landgenoten en een enkele
Engelsman. Hoe hebben ze het gevonden? De temperatuur is wat opgelopen, maar
echt warm is het nog steeds niet. De wijn smaakt desalniettemin uitstekend,
maar dat is voor ons geen reden hier langer dan een nacht te vertoeven. We
'moeten' verder. Het wordt St. Jean-de-Luz, nog net Frans Baskenland een een
tiental kilometers van de Spaanse grens.
 |
| De wijngaarden van Bordeaux, een walhalla voor wijnliefhebbers |
Wordt vervolgd.
