MAR.ATHON ROND SNEEK EN MEER

Sneek, Mar.athon rond Sneek en Meer, zaterdag 20 juni, 2015

Uitslagen: Marathon, Klaas van Tricht 3:49:34 Halve Marathon, Hessel Dijkstra 1:47:48

Marcel Swart 1:57:47  Chris Speelman 2:23:35  Paula Kulhan 2:17:41  Ciska Kuiper 2:19:28

Annet Hoekstra 1:57:32  Willeke Stel 1:57:04  Neli Jasper 1:58:59  Johanna Albada 2:27:38

Gerke Gerritsma 1:49:25  Pytrik Amsterdam 1:57:26  Folkert Holtrop 2:03:02

Yvonne Hiemstra 1:49:36  Sanne Pelsma 2:13:22  Alex de Block 1:56:32  Jaqueline vd Zee 2:13:24

Martin vd Zee 1:51:55  Jos Schijven 2:18:36  Albert Rameau 2:35:18  Rudi Oppewal 2:00:28

Fredrika Rollema 2:18:03  Nynke vd Goot 2:13:22  Lia Oppewal 2:04:37  Esther Sterk 2:17:31

Maurice Tax 1:53:50  Tialda Brouwer 2:30:05  Roelof Keuning 2:00:02  Gerrit Dijkstra 1:42:19

Margriet Sloterdijk 2:22:22  Neeltje Samplonius 2:20:15  Dieuwke vd Laan 2:08:24

Tseard Bijlsma 2:04:50  Alice van Nagehout 2:26:14  Feike Talen 1:52:36

Monique Diekstra 2:00:39  Anthoon Haagsma 2:08:32  Vera Foekema 2:25:59

Minke Ypma 2:13:30  Natasja Kuipers 1:55:45  Niels Hoekstra 1:39:14  Henk Groen

Klaas van Tricht in actie tijdens de Mar.athon rond Sneek en Meer

1:54:49  Hillie Visserman 2:11:14  Esther Vellinga 2:03:45  Jeroen Berdenis 1:59:57

Jelte vd Berg 2:01:08  Riena vd Gaast 1:58:47  Hans Veeman 1:43:03  Johan Sterk 1:45:11

Greetje Veenstra 2:27:46  Sjouke Miedema 2:18:19  Alice vd Akker 2:08:25

Margriet Postma 2:05:41  Jouke vd Zwaag 1:45:11  Sietske Yska 2:15:07  Guus Pieksma 2:14:44

Lucia Serra 2:03:17  Richtsje Samplonius 2:00:13  Hieke Osinga 1:58:09  Hendrika Terpstra 2:08:25

Minne Wiersma 2:00:48  Lydia Wiersma 2:08:52  Anita Zijlstra 2:07:52  Eric Heins 1:57:44

Karin Bentheim 2:27:45  Wiep Wiersma 2:02:34  Theo Weidenaar 2:12:55

Jolanda vd Zwaag 2:08:53  Jetske de Wolff 2:04:53 Auke Wiersma 2:02:31  Sijtze Krikke 2:02:03

Pieter Klasen 1:53:30  Ysbrand Valkema 1:47:53  Bert Rienstra 1:47:45  Hans Jan Jasper  1:37:14

Siebe Gerritsma 1:54:45  Hinke Osinga 2:18:05  Peter Yntema 1:53:15  Jorrit Bergstra 1:28:15

Grietsje Valkema 1:50:28  Dave de Jong 2:48:41  Barbara de Vivio 2:33:12  Kiki de Boer 2:28:46

Johan de Jong 1:46:49  Jan Siep vd Bos 1:45:48  Aafke Feenstra 1:44:16  Afke Wiersma 2;33:51

IK LOOP IN...........VILLA CHÃ

Ik loop in .......... Villa Chã (in de buurt van Porto)

Een berichtje via de mail over de komende clinics voor de Sneeker marathon haalde mij uit mijn vakantie roes. O, ja, behalve met de caravan op pad van camping naar camping om te ervaren hoe mooi en afwisselend de kust van Europa feitelijk is, behalve fietsen, behalve dom kijken en wat beelden vastleggen, wat 'uitheems' eten, behalve het drinken van een goed glas, is er niet veel nieuws onder de zon. Tja, het weer valt tot nu toe niet mee, maar dat is geen excuus om niet te gaan hardlopen. Het excuus zit hem vooral in het voortdurend verplaatsen van A naar B, van B naar C en ga zo maar door.

Maar vandaag hebben we er de brui aan gegeven. We blijven een paar dagen op deze camping.

 

Camping Vila Chã

Ik heb besloten te gaan lopen. Gister aan het eind van de dag, na aankomst, even vluchtig de omgeving verkend. Dat ziet er veel belovend uit. Een prachtig pad, van hout, door de duinen, zowel in noordelijke als in zuidelijke richting. Een zuurpruim op de camping weet me 's avonds te vertellen dat het pad is aangelegd met onze belastingcenten (Europees subsidiegeld). Echt weer zo'n opmerking van een gepensioneerde grijze zeikerd die vergenoegd voor een dubbeltje op de eerste rang zit en wie het aan niets ontbreekt.

Ik loop in noordelijke richting, de zon schijnt, er is nog weinig wind, de Atlantische Oceaan laat zich van haar beste kant zien: in de verte blauw en naarmate dichter bij de kust gaat het blauw over in groen en daar waar het pas echt ondiep is, vlak bij het strand, het wit van de branding. Het strand stil en (nog) verlaten, geen mens te bekennen, slechts een enkele meeuw. Het pad golft met de duinen mee. Ach, duinen, het mag die naam eigenlijk niet dragen; minder hoog, minder breed, minder begroeid en daar waar ze begroeid zijn met een vegetatie die volstrekt afwijkt van die bij ons in onze duinen.

strand Vila Chã

Ik loop in gedachten: 'Over camping gesproken; wat een aparte subcultuur..........! De gebruikelijke plichtplegingen die bij de aanmeldingsprocedure horen, zijn nog niet achter de rug of het woord WiFi valt!!! Een verbinding via internet met de wereld is onontbeerlijk voor de moderne kampeerder. Het zoveelste contact met de achterban 'thuis', het nieuws van alle dag, het weer op plaatsen waar je niet bent, zodat je vergenoegd kunt vertellen aan wie het maar horen wil, dat je de juiste keuze hebt gemaakt om juist hier, op deze plaats je kampement op te slaan, dat je toch wel even wilt op zoeken waar je nu feitelijk bent terecht gekomen, je kunt er niet meer zonder. Vooral op die campings waar je moet betalen voor WiFi op je 'eigen' plek, maar waar je, gelukkig, bij de receptie zo zonder een cent extra kunt inloggen, is het een vermakelijk schouwspel. In de morgen, zo rond tien uur, of aan het eind van de middag, vanaf een uur of vijf, dan is het bingo! Vanuit elke 'uit'hoek van de camping komen ze te voorschijn: gewichtig lopend met een hemelse tred, 'getooid' met tablet, Laptop, of ander 'apparaat' waarmee de verbinding met de buitenwereld kan worden aan gegaan, zijn ze op weg naar het WiFi-punt. Maar ook overdag, wanneer je echt iets nuttigs kunt doen, wanneer je de jou onbekende omgeving kunt gaan verkennen met de auto, de fiets of lopend, wanneer je zou kunnen genieten van zon, zee, strand, van bezienswaardigheden en museum, kun je ze ook aantreffen. Turend naar het scherm(pje), af en toe al vingerend toetsen naar, tja naar wat?

Ik moet mijn gedachten even verzetten; ik nader een restaurantje/strandtent, het pad houdt op te bestaan. Een honderd meter landinwaarts enkele huizen, wit, rode dakpannen. De huizen zijn alle ommuurd, luiken voor de ramen. Geen mens te bekennen. Toch zijn alle huizen bewoond, er staan auto's op de oprit. Honderd meter over een verharde weg en dan kan ik weer verder over de houten vlonder. Geluidloos gaat het niet. Hier en daar liggen de planken niet echt goed vast. Het rammelen overstemt een enkele keer het ruisen van de branding. Ik ben nog steeds geen mens tegen gekomen en ik ben toch al wel een kilometer of vier op pad. Echt vroeg is het niet, het loopt al tegen tienen in de morgen. Verwonderlijk is het niet. Geen dorp, slechts hier een daar een huis landinwaarts op zeker honderd meter. En dan plotseling de eerste fietser die mij tegemoet komt. Een groet wordt beantwoord. Het wordt warm, ik krijg het warm, de wind vanuit zee neemt wat in kracht toe. Dat is aangenaam; het zeewater is nog 'koud' en dus is de zeewind fris. Ik nader een plaats, een vuurtoren(tje) op een pier. Mijn pad verlaat de duinen en gaat over in een straat. Gelukkig kan ik een duinovergang nemen om mijn weg te vervolgen over het strand. Dat valt niet mee. Het is kennelijk nog niet zo lang gelden hoog water geweest. Ik zak geregeld weg, bijna tot aan mijn enkels. Het wordt nu pas echt zwaar. Na zo'n vijf honderd meter kan ik gelukkig deze zandbak weer verlaten. Ik besluit om om te keren en huiswaarts te gaan. De wind schuin achter die weer wat harder is geworden. De zon nu links van mij die aan kracht heeft gewonnen. En ik, ik krijg het nu pas echt warm. Het zweet gutst mij van mijn hoofd, mijn haar wordt nat, over mijn borst lopen regelmatig straaltjes zweet die eindigen in de band van m'n broek. Mijn shirt wordt zeiknat. De wind is een steun in de rug, maar verkoeling brengt hij niet.

Als ik 'thuis' kom en bij de ingang van de camping de receptie passeer, zie ik ze zitten, turend op een scherm. Geen oog voor de omgeving.

Meeloper

BROOD EN SPELEN

Zondag 7 juni in Leeuwarden werd voor de 9^e keer Loop Leeuwarden georganiseerd. Een select groepje liefhebbers van Loopgroep Sneek / IJlst ging van start. Dat het animo ook in onze loopgroep minder is dan andere jaren komt waarschijnlijk mede door het trainen voor de Mar-athon op 20 juni as. Toch waren Arjen en Karin weer aanwezig om de groepen te steunen en de warming-up te verzorgen. Degene die er wel waren hebben een mooie dag gehad.

Warming up halve marathon met Maurice Tax

Waarom de titel van dit verslag? Op zaterdagmorgen  6 juni luisterde ik naar de radio en hoorde de voorzitter van Loop Leeuwarden tegen een verslaggever van Omrop Fryslân zeggen dat er een paar lopers uit Kenia waren uitgenodigd om mee te doen en dat daar vragen van lokale lopers over waren gesteld. Men vond dat maar raar en dacht dat ze daardoor geen kans op de overwinning maakten. De Kenianen wonnen zowel bij de heren als de dames en gingen zo met een bedrag van elk € 400,- mee. (bron Leeuwarder Courant) hier zou je dus “Brood” loper aan kunnen koppelen. Hier kun je van vinden wat je wilt maar dat is aan een ander, niet aan mij. Doorgaan met trainen denk ik dan wellicht dat de lokale lopers ooit ook zo snel worden. In de Leeuwarder Courant van 8 juni wordt het “brood lopen” ontkracht in een mooi verslag van deze dag. Zelf loop ik met een ander doel en denk meer aan “spelen”.

Op Facebook had ik al een tijdje staan dat ik mee zou doen echter was vergeten me ook echt in te schrijven. Dus de laatste dagen dat dit online kon toch maar gedaan. Later blijkt dat zelfs op de dag van de loop nog ingeschreven kon worden omdat er nog genoeg ruimte was in het deelnemers aantal. Op zaterdag de startnummers opgehaald en lekker geluncht met onze zoon. Zondagmorgen gaan we, ik rij met Arjen en Karin mee, al vroeg op pad om de warming-up te verzorgen van de 21 en 5 km. Tussendoor lekker op het terras van de Koperen Tuin koffie drinken en al snel komen de 5 km lopers terug van hun inspanning. Over het algemeen overheerst de tevredenheid over de prestaties. We kijken nog even naar de finish van de 21 km en bereiden ons daarna voor op de start van de 10 km, na de warming-up lopen we naar het start vak. Daar staan ook de bedrijventeams opgesteld met van de loopgroep ook weer deelnemers.

De 'olympiër' zelf in actie tijdens Loop Leeuwarden

14:15 uur, het startschot gaat we mogen weg, over de brug en dan door het Rengerspark richting het bos waar een ander stuk wordt gelopen dan andere jaren, een verbetering. Onderweg maak ik gebruik van de verzorging wan het is toch wel warm. Op de 1^e verzorging had ik al een spons gepakt en gebruik deze de rest van de route steeds om me op te frissen. Onderweg op sommige plekken staat veel publiek en genoeg verkeersregelaars, goed geregeld dus. Dat het hier en daar wat smaller is en je slecht in kan halen deert mij niet, ik ben blij dat ik aan kan haken bij een groepje met een lekker tempo. De lus om de rotonde bij het Hoeksterend en dan op naar de finish waar de boog ontbreekt, min puntje vind ik. Dan de finish de 10 km zit er op, klokje indrukken en constateren dat het goed zit ondanks weinig duurloopjes de laatste weken. Ik wacht om de rest van de familie en samen lopen we langs de verzorging en ontvangen een medaille, het zit er op. We zijn tevreden.

We gaan terug naar de Prinsentuin en luisteren nog even naar de muziek van Roadhouse en gaan weer op Sneek en IJlst aan. Het was weer een mooie dag met de loopgroepen van Run with us.

De Olympiër. 

Leeuwarden, Loop Leeuwarden, 7 juni 2015

Uitslagen 21km: Maurice Tax 1:54:40 10km Erik Bouma 34:49 Pytrik Amsterdam 50:37 Durk 

Brouwer 57:41 Paula Kulhan 1:01:01 Titia Brouwer 1:06:05 5km Marriëtte v Merode 31:24

KOETJE BOE

Zaterdagmorgen om 09:30 uur gaat een groepje liefhebbers  met Karin op pad om lekker te trainen, de ene traint voor Loop Leeuwarden en de andere gewoon omdat het leuk is. Arjen blijft achter in het clubhuis want “zijn lopers” zullen ’s avonds aan de bak moeten voor de langste clinic training van 20 km. Als we na de training terugkomen is er door hem gepoetst en hij heeft ook al boodschappen gehaald. Blijkbaar goede afspraken gemaakt in de niet traditionele rolpatronen.

de koe met de'kromme' hoorns

De harde wind kan de groep niet tegenhouden en er wordt koers gezet naar het Flexa terrein voor loopscholing. Tussen de bulten modder en de eerste aanzet voor de zandsculpturen wordt daar ook het 1^e tempo ingezet. Via het fietspad naar de rotonde bij Metalfinish om vervolgens over te steken richting het park. Rechts, links, boven langs de vlaaien ontwijkend en stoppen onderaan de waterval is het 2^e tempo. We wandelen een stukje verder en pakken het 3^e tempo op buitenom, lange pad naar boven, links aanhouden en via de waterval en het brede pad terug en stoppen in het midden van het pad.

Als we daar aangekomen zijn blijkt dat we er 2 “missen” kom op zegt Karin we wandelen ze tegemoet, eens kijken wat er aan de hand is. Plots zien we ze van de andere kant aankomen, blijkt dat ze niet langs de koe durfden die op het pad stond. Humor natuurlijk want die beesten doen geen vlieg kwaad. Compleet zetten we aan voor het 4^e tempo, lachend wordt er gestart gelukkig dat er op het smalle paadje langs de weg geen koeien lopen. We stoppen in de wijk Sperkhem en als laatste stukje gaan we richting het Oude vat. Nog even kletsen en in een laag tempo lopen gaan we terug naar het clubhuis. Weer een belevenis rijker en stof voor een verhaaltje.

De Olympiër. 

IK LOOP IN...........ORIO (GOLF VAN BISKAJE)

De golf van Biskaje is berucht bij zeevarenden en beroemd bij landrotten. Zeelui mijden die hoek tussen Frankrijk en Spanje als het even kan. Het kan er spoken met een onberekenbare golfslag met als gevolg dat je blij mag zijn dat je met schip en al, weliswaar geradbraakt, zonder veel averij uit de strijd te voorschijn komt.

Landrotten hebben liever vaste grond onder de voeten. Een rotsachtige kust, met prachtige baaitjes en met een zandstrand bieden volop gelegenheid om te genieten van dat deel van de Atlantische Oceaan. Langs de gehele kust pittoreske vissersplaatsen met prachtige boulevards, niet alleen verbonden met elkaar door een smalle kustweg, maar evenzeer door wandel- en fietspaden.

Ik ben in een van die plaatsen en ben van plan vandaag te gaan hardlopen. Vanaf de camping kan je via een fietspad, die overgaat in een brede boulevard naar het dorp lopen. Niet ver, maar ver genoeg voor een gedegen voorbereiding op het pad dat ik feitelijk wil proberen te lopen. Het begint bij het strand en gaat steil omhoog in oostelijke richting om vervolgens om een bocht te verdwijnen. Gisteren aan het eind van de middag zag ik daar een paar lopers naar beneden komen. Het maakte me nieuwsgierig.

 

Orio haven

Het is bewolkt, een temperatuur die niet erg 's zomers is, maar om te lopen prima. Opgewekt begin ik aan mijn warming up. Ik volg in een gezapig tempo het fietspad richting het dorp. Rechts van mij de jachthaven. Ik ontwaar een Nederlandse vlag op een van de jachten, tussen wat Engelse en Franse en uiteraard Spaanse en Baskische vlaggen. Als ik de jachthaven achter mij heb gelaten loop ik over een stukje niemandsland tussen prachtige bloeiende bomen en struiken naar de boulevard. Misschien is boulevard een te grote benaming voor het geasfalteerde pad dat langs de rivier stroomopwaarts mij naar het dorp brengt. Als ik de eerste huizen nader gaat de boulevard over in een straat met vrij veel verkeer. Ik besluit om om te keren. Nu de rivier links en wind tegen. Ik houd me gedeisd, want over een enkele kilometer 'moet' ik omhoog.

 

Orio, camping

Ik haal adem, ik haal diep adem, richt mijn blik omhoog, slaak een diepe zucht en begin aan mijn missie omhoog. Kleine pasjes, zoekend naar het juiste ritme, neem ik de eerste honderd meter. Een haarspeldbocht, nog wat steiler. Het gaat, ik loop niet heel hard, maar wandel niet. Dat doet een man met z'n hond, hij vordert langzaam, heel langzaam en als ik hem voorbij loop, lijkt het of hij stil staat. Hij beantwoordt mijn olà, met eenzelfde olà. De hond blijft bij de baas en daar ben ik niet rouwig om, want hij zag er wat woest uit. Het deed me denken aan de zo genaamde -en het zelf verzonnen ras van een- Spaanse Herder van een man die ik ooit eens ontmoette. Die hond 'lachte' naar iedere voorbijganger en als-ie niet aan de riem werd gehouden dan was je leven je niet zeker.

Ik ga vrolijk verder, af en toe een blik op zee en, naarmate ik vorder, op de steile rotsen die de golven doeltreffend een kopje kleiner maken. Hoger en hoger ga ik en dan een bocht om. Gelukkig een stukje naar beneden, zodat ik wat op adem kan komen. Het is een herhaling van zetten, een vijftigtal meters, soms wat meer, omhoog om dan na een twintig meter naar beneden om aan de volgende klim van vijftig of meer meters te beginnen. Naar boven gaat het langzaam, genoeg tijd om de ergste kuilen en stenen te ontwijken, naar beneden goed uitkijken waar jij je voeten neer zet met de rem erop. Bij iedere klim omhoog heb ik meer moeite. Ik heb me voorgenomen net zo ver te gaan totdat ik moet gaan wandelen.

adembenemend uitzicht

Het einde nadert, sneller dan ik gehoopt had. Even een stukje omhoog wandelen en rustig om mij heen kijken. De zee ver beneden mij, een schip aan de horizon, en als ik mij omdraai een baai verder een dorpje geplakt tegen de berghelling.

Op de weg terug is het het noodzakelijk voorzichtig te werk te gaan. Langzaam, de rem erop. Adembenemende uitzichten. Gemakkelijk is het niet, kuilen, stenen, boomstronken en uitgesleten geulen van het regenwater. Het kost kracht en energie. 'Beneden' aangekomen loop ik nog wat uit om de benen wat rust te gunnen.

Het was heftig, maar de moeite waard.

Meeloper

IK LOOP IN..........ST. AUBIN SUR MER (NORMANDIË)

Het is 6 juni 1944, oorlog in alle hevigheid; D Day!!! Bommenwerpers vliegen af en aan en laten hun 'bagage' vallen boven de kust van Normandië. Op zee een vloot van geallieerde schepen. Vliegtuigen met parachutisten. Kanonnen en ander geschut op de Atlantic Wall in de hoogste staat van paraatheid. Landingsvaartuigen bereiken de kust; jonge soldaten springen van boord en waden richting strand. Kanonvuur vanaf land. Het is een wonder dat zoveel manschappen het strand bereiken; menigeen haalt het niet. Eenmaal op 'het droge' veelal een gevecht van man tegen man. Het moet een verschrikking geweest zijn op de stranden van Normandië.

St. Aubin Sur Mer, toen

Vandaag bijna 71 jaar later loop ik daar langs de kust. Een prachtige boulevard, kilometers lang, prachtige vergezichten. Alles, maar dan ook alles doet je denken aan die periode. Talloze monumenten, gedenktekens met rijen namen van gevallenen, foto's van de landing en van gedecoreerde veteranen die nog eenmaal op de plaats des onheils hun herinneringen ophalen. Vlaggen van de USA, UK en Canada (de geallieerden), van Frankrijk, België, Nederland (de bezette landen) wapperen overal. Geschutskoepels en grote, diepe kuilen van bom inslagen, oude legertanks en kanonnen, je kunt er niet om heen. Weer een gedenkplaats: Canadian House. Dit is het eerste huis dat door de geallieerden op het vaste land heroverd werd op de Duitsers; het kostte 100 (!!!!) Canadezen hun leven. En last but not least, de begraafplaats waar veel, heel veel geallieerde soldaten in een park achtige omgeving de laatste rustplaats hebben gekregen. Indrukwekkend.

St. Aubin Sur Mer, nu

In zo'n omgeving loop ik hard en ik niet alleen. Talloze, maar dan ook talloze hardlopers in alle leeftijden (zo te zien) lopen van noord naar zuid en van zuid naar noord. We groeten, het doet er niet toe uit welk land afkomstig, blank, bruin of zwart, met een handgebaar en/of met 'bonjour'. Ook nu weer kom ik tot de slotsom dat hardlopen verbroedert. Dat doet goed.

Ik loop in zuidelijke richting. Eerst is er een boulevard, breed. Links van mij de huizen en rechts een breed strand en dan de zee die er kalm bij ligt. Op de boulevard enkele terrasjes van de cafeetjes. Wandelaars, fietsers en natuurlijk wij, de hardlopers. Iedereen met een eigen doel, eigen gedachten, misschien, zoals ik, terug in de tijd: jonge soldaten, niet wetend wat hun te wachten stond. Misschien zeeziek, overstappen op een landingsvaartuig, over boord, kanon- en geweervuur, bommenwerpers, parachutisten en .................

"Boven land pakken zich donkere wolken samen"

De boulevard gaat over in een parkje, nog geen honderd meter, dan weer een boulevard, maar minder druk. Het is duidelijk dat de bewoonde wereld hier langzaam maar zeker op houdt te bestaan. Een overgang naar het duingebied, althans niet wat wij duinen zouden noemen. Het is meer een rug van zand begroeid met wat helmgras en wat lage struikjes van een voor mij onbekend 'ras'. Een pad, een voet breed, zanderig. Ik loop, kijk om mij heen: links het glooiend landschap met het geel van het koolzaad, het groen van het weiland en het okergeel van de akkers. Rechts het strand en de zee en in de 'verte' het volgende dorp. Het voetbreed pad gaat over in een breed wandelpad en even later weer, aan de rand van het dorp in een boulevard. Als ik na een tweetal kilometers het centrum van het dorp nader, kom ik uit bij een haventje met vissersschepen. Op de kade, kramen met vis in alle soorten en maten, met een verscheidenheid aan schelpdieren, met krabben en kreeften. Vissersschepen lossen hun lading, de kooplieden prijzen hun waar, toeristen bevredigen hun nieuwsgierigheid en autochtonen doen hun inkopen.

Ik keer terug langs dezelfde route, maar met een ander uitzicht; het wordt vloed, de zee neemt langzaam bezit van het strand, de zon schijnt, maar echt warm wil het niet worden. Boven land pakken zich donkere wolken samen, de wind zet een tandje bij. Regen wordt er niet verwacht, maar je weet het nooit. Ik maak dat ik 'thuis' kom.

Meeloper

IK LOOP IN............RENESSE

De Vuurtorenloop heb ik inmiddels mentaal en fysiek achter mij gelaten. Vandaag trek ik de schoenen maar weer eens aan. Volgens het trainingsschema zou ik nu toe zijn aan een intervalprogramma. Burgerlijke ongehoorzaamheid speelt mij parten; de omgeving is zo uitdagend mooi. Ongestraft mag ik vandaag eens doen wat me onderweg invalt.

Zo ga ik vroeg op pad in een opperbeste stemming. De zon schijnt, er is weinig wind en de vogels fluiten. De natuur is wel wat verder dan bij ons in het Noorden. Paardebloemen, madeliefjes, boshyacinten en boterbloemen lachen je te gemoed. Ik verlaat het asfalt en neem het voet-, fietspad

Renesse, bloemenpracht

door de duinen. Geen mens te zien op dit vroege uur. Het pad kronkelt en glooit door een schitterend duinlandschap. Ik loop in westelijke richting. Rechts de hoge duinen, de bescherming tegen een mogelijk oprukkende zee. Ze zijn volledig begroeid met helm, met duindoorn, lage wilgenstruiken en daar bovenuit af en toe een enkele berk en els. Links het glooiend duinlandschap dat geleidelijk overgaat in een polderlandschap, begroeid met vooral allerlei soorten grassen. Het is wat gaan waaien vanuit het westen. Ik prijs me gelukkig dat ik loop over dit prachtige parcours. Mijn nieuwsgierigheid kan ik niet bedwingen bij de eerste de beste duinovergang. Ik 'klim' omhoog om eenmaal boven een moment te genieten van het uitzicht over een breed strand en de zee. Op het strand, ver weg aan de waterlijn, ontwaar ik iemand met zijn hond. Zal ik wel, zal ik niet. Ik besluit om niet het strand op te gaan. Met lange passen rol ik het duin af om mijn pad in westelijke richting te vervolgen. Ik heb er inmiddels een viertal kilometers op zitten. De 'verhogingen' op mijn weg worden hoger en talrijker. Ik bedwing ze op mijn gemak. Tenslotte loop ik voor mijn plezier. Ik ontmoet de eerste collegae hardlopers. We groeten, zoals gebruikelijk.

"het uitzicht"

Even later de eerste fietser; muts op en handschoenen aan. Enige verbazing en verwondering. Ik loop er luchtig bij in korte broek en in shirt met dito mouwen. Het kan verkeren. Ik ben weer geheel op mezelf aangewezen. Ik leef in twee werelden, de wereld van het lopen en die van het gewone, van de dagelijkse beslommeringen, die van de stemmingswisselingen, van vrolijkheid en verdriet, van routine en het onverwachte. Nu, vandaag, op dit moment, heeft een gevoel van welbehagen zich van mij meester gemaakt. Ik loop, ik zweet, ik geniet van de wereld om mij heen, ik ben op weg, op weg naar weet ik veel. Mij kan niets gebeuren. Zo ga ik voort, verder weg van 'huis'. Het pad gaat steil omhoog, het hoge duin op, het kan niet anders. Hijgend kom ik op de top, een vergezicht om van te watertanden. Ik blijf er niet bij stilstaan, naar beneden en dan niet het strand op maar naar links het pad volgen. Nu is het vlak, de duinen rechts zijn beduidend lager. Af en toe kan ik er over heen kijken naar de zee, ver weg. Hier zijn de duinen niet hoog, maar wel breed. Ik kijk op mijn 'horloge': acht kilometer. Het wordt toch zo langzamerhand tijd om terug te gaan. Zin om dezelfde weg terug te nemen heb ik niet. Mijn besluit staat vast: ik loop door totdat ik naar links kan afslaan om daarna zo spoedig mogelijk in oostelijke richting te lopen richting uitgangspunt. Na zo'n negen kilometer heb ik de keus om rechtsaf via het strand naar 'huis' te lopen of naar links en maar afwachten hoe ik dan 'thuis' kom. Het wordt linksaf. Ik kijk tegen een berg aan. Steil omhoog, onderweg, terwijl ik stapje voor stapje omhoog worstel, staat een een bord met 'fietsers afstappen, 20 procent'. Geen wonder dat het hart mij in de keel klopt. Boven gekomen, even dat euforische gevoel dat je overvalt als je de Berenloop hebt volbracht. Nu geen douche, geen ontvangst met sportdrank, bouillon en/of water en ook geen muziek. Wel een mooi uitzicht over het (schier)eiland Schouwen. Naar beneden, weer 20 procent, rustig aan, ik moet nog naar huis en hier is geen mens te bekennen. Verderop weer omhoog,

zonsondergang Renesse

maar nu niet zo steil. In de verte het silhouet van een dorpje. Links daarvan een bungalow park. Rechts een natuurgebied met Shetlandpony's, wilde paarden en runderen. Ik heb het duingebied achter mij gelaten, op zeeniveau ga ik verder. Niet Burgh Haamstede in. Voor het dorp kan ik naar links, het bos in. Ach, bos is wel wat veel voor een verzameling bomen en wat struiken. Ik moet het er maar mee doen. Even later kom ik op een open vlakte, kaal. Een natuurgebied in ontwikkeling dat is duidelijk; een afgeplagd land, lage begroeiing, een fiets- voetpad slingert door het gehele gebied, een ven met aan de rand wat riet en een enkele berk en els maakt het beeld kompleet. Ik volg het pad, de wind in de rug, in oostelijke richting. Hopelijk brengt het mij naar Renesse. En inderdaad na een kilometer of vijf zijn er de eerste huizen. Het pad dat ik volg, loopt aan de ene kant langs het dorp Renesse en aan de andere kant langs de rand van het duingebied. Het kon slechter, rechts een enkele bungalow, en links een prachtig duingebied. Zonder moeite loop ik voort, geen enkele neiging om naar het einde te verlangen, geen vermoeidheid. Het loopt gesmeerd. Toch moet ik er een eind aan gaan maken. Dus op zoek naar iets bekends, maar dat is niet eenvoudig in een omgeving die je niet kent. Op gevoel, intuïtie en met een beetje geluk en na een paar keer links en rechts gegaan te zijn, kreeg ik een herkenningspunt in het vizier. Erop af en toen was het een koud kunstje om weer thuis te komen; 16 kilometer heb ik geklokt; zo voelde het niet!

Meeloper