Trainen

Loopgroep Sneek traint op dinsdagavond 19.30-20.45, donderdagochtend 9.00-10.15, donderdagavond 19.30-20.45 en op zaterdagochtend 9.30- 10.45. Locatie: Zeilsoos, Burgemeester de Hooppark 2, Sneek. Zondagochtend, clinictrainingen.

Loopgroep IJlst traint op de woensdagavond 19.30-20.45, locatie Sporthal Útherne aan de Dassenboarch.

Proefles of informatie: rnwths@gmail.com

woensdag 3 mei 2017

HELLY HANSEN BOLSWARDER PAASLOOP

Helly Hansen Bolswarder Paasloop, 17 april 2017

Uitslagen: 10em, Dave de Jong 1:46:55  4em, Gerke Gerritsma 30:49

Gerke Gerritsma in actie tijdens de Bolswarder Paasloop

YAKULT START TO RUN VOORJAAR 2017


Ook deze keer starten weer een mooi aantal mensen met de nieuwe cursus Yakult Start to Run bij onze loopgroep. Eind februari togen de trainers naar Hoogeveen om daar aan workshop mee te doen welke door de Atletiek unie werd georganiseerd. De titel was deze keer “train de trainer” dus van elkaar leren was de rode draad. Met ongeveer 60 trainers van diverse loopgroepen uit noord Nederland kwamen bij elkaar. We hebben daar weer veel van elkaar geleerd en voor mogen doen hoe het bij loopgroep Sneek gaat.



Op 4 maart starten we met de 1e les, een week daarvoor hadden we al een proefles georganiseerd die zorgde voor het wegnemen voor de twijfel om wel of niet deel te nemen aan Yakult Start to Run. Na de uitleg van de theorie gingen van start, warm en wakker worden, loopscholing en dan de kern. Na de les uitleg hoe het verdere traject zal gaan en hoe het huiswerk schema werkt. Door verschillende omstandigheden zijn er gedurende de lessen een paar mensen gestopt, echter het merendeel bleef trainen. De laatste lessen hadden we in het park zelfs een paar gastlopers die er later voor zorgden dat er een stukje op de site van Groot Sneek kwam te staan.


Op zaterdag 15 april werd de test van 3 km gelopen, wie had dat gedacht aan het begin vroeg ik de deelnemers. Zoals vaker was er ook nu verbazing over de voortgang van de groep en zeker de persoonlijke progressie. Ook werd het groepsproces genoemd wat als stimulans werkte, ondanks dat men elkaar niet kende ontstond er een erg leuke sfeer. Na de test was er koffie met wat lekkers erbij een shirtje, boek en een diploma.

Het was weer een feestje om te doen, Durk.

Hieronder de tijden welke deze keer gelopen zijn:

Ewelina
16:16

Rennie
20:21

Dawid
16:16

Jack
20:42

Mirjam
18:24

Focco
21:11

Angela
19:40

Inge
21:12

Anegre
19:40

Emma
21:17

Linda
19:40

Sippie
21:17

Felisia
19:40

Berber
21:17

Dorethea
19:44




Jose
20:06




DE RONDE VAN SÚDWEST FRYSLÂN

De ronde van Súdwest Fryslan, Sneek, 09-04-2017

Uitslagen: 5km, Pytrik Amsterdam 25:06 Jurrien Bodewes 28:19  12km, Dennis Smit 53:00

Aafke Feenstra 1:00:36(3e) Symkje Feenstra 1:13:15 Dave de Jong 1:31:03  21km, Jurjen Jagersma 1:36:48

Jelle Jagersma 1:45:07 Marcel Swart 1:55:23 Roelof Keuning 2:00:33

Podiumplaats voor Aafke Feenstra

WOLDBERGTRAIL

Woldbergtrail, Steenwijk, 8 april 2017

Uitslagen: 25km Henk Groen, 2:08:31

Henk Groen in actie tijdens de Woldbergtrail



vrijdag 28 april 2017

CONDENSLOOP

Condensloop, Leeuwarden 1 april, 2017

Uitslagen 10km: Aafke Feenstra 50:06,  Symkje Feenstra 1:00:12,  Dave de Jong 1:07:55

Aafke Feenstra in actie tijdens de Condensloop

maandag 5 september 2016

IK LOOP.......... IN DE ALGARVE

Adieu Algarve
Prachtige kusten, steile rotsen, schitterende baaitjes, aangename strandjes, pittoreske stadjes met een veelal historische kern en een landschap dat glooit en getooid met veel, heel veel groen en een grote verscheidenheid aan bloemen. Om de Oceaan kan men niet heen, die is alom aanwezig, soms woest met indrukwekkende golven die stuk slaan op de rotsen en voor een spectaculaire aanblik zorgen, dan weer kalm met een lichte deining. Voeg daarbij het warme en zonnige klimaat en alle ingrediënten voor een plezierige vakantiebestemming zijn aanwezig. Ik heb het over de Algarve. Toch maakt het een verschil waar je 'zit', tenslotte is de gehele zuidkust zo'n 250 km lang. Het westelijk deel is het rustigst en biedt de ruigste kusten, het midden deel is druk, erg toeristisch, gericht op de zonaanbidder en biedt vele mogelijkheden in het uitgaansleven en het oostelijk deel tot aan de Spaans/Portugese grens is weer rustiger en op het oog minder toeristisch. Kortom voor elk wat wils.
Wij waren tot ons genoegen terecht gekomen in het westelijk deel. We hoopten er goed uit de voeten te kunnen met onze e-bikes. Niets bleek minder waar. Fietspaden zijn er nauwelijks, je fietst langs de weg met de Portugese automobilist als mede weggebruiker en dat is geen onverdeeld genoegen. Als je levensmoe bent dan heb je een gerede kans dat je hier vrij vlot de 'eeuwige jachtvelden' kunt opzoeken.


Daarentegen is het op de camping veilig toeven. Je treft er een mengelmoes van belanghebbenden. Er zijn er die er al maanden hun domicilie hebben, niet alleen Nederlanders, maar vooral ook veel Engelsen. De dagen die wij er verbleven hebben zij niet of hooguit even de camping verlaten. Zij hebben het allemaal al gezien, ze komen slechts om van de zon te genieten. Dan het andere uiterste; zij die op zoek zijn naar al weer een nieuwe bestemming en slechts een nacht de tijd hebben. En tenslotte zij die voor een paar dagen de omgeving willen verkennen. Tot die categorie behoren wij.
De eerste groep, die z.g. langkampeerders, die zelden of nooit van de camping komen, hebben alles in de gaten. Iedere nieuwkomer wordt kritisch bekeken en in stilte beoordeeld. Niet zelden geven ze ongevraagd advies; hoe, waar en waarom je op een door jou uitgekozen plaats wel of juist niet moet gaan staan. En waag het niet hun advies in de wind te slaan, je wordt voor de rest van je verblijf volstrekt genegeerd. En heus niet alleen door die ene adviseur, maar ook door een door hem ingeseind aantal mede langkampeerders. Je mag er op hopen dat dat laatste jou overkomt, dan heb je pas echt vakantie.
Indien je wel contact hebt gekregen, omdat je het advies hebt opgevolgd dan ben je definitief de klos. Te pas en te onpas word je opgezadeld met allerlei raadgevingen, zoals waar je de goedkoopste en dus de lekkerste koffie kunt krijgen, waar je op een terras vriendelijk wordt bediend. Waar je beslist niet moet gaan eten en waar wel, want daar is het goed en goedkoop. Ik, wij staan niet te springen om deze informatie. We zoeken liever onze eigen weg, kleunen heus wel eens mis bij de keuze van het een of ander. Ach, dat is de charme van een vakantie en geeft weer stof voor een goed gesprek.


Een mooie rit hebben we met de auto gemaakt naar de uiterste zuidwestkust van Europa. Vanaf de camping door een landschap dat sterk begroeid is met bomen, struiken, oleanders en wilde bloemen naar een landschap dat onder invloed van de westelijke winden, dus vanuit zee, steeds kaler en leger wordt met een begroeiing in de kleuren bruin en geel en niet nader te definiëren. Een toeristische trekpleister van jewelste, die je eigenlijk als je in de buurt bent, niet mag missen. Een adembenemend uitzicht over de Oceaan van een hoogte van zeker een meter of vijftig, steile rotsen en diep beneden in de blijkbaar hoge golven talloze surfers. En tot, in ieder geval mijn afgrijzen, op de rand van de rotsen die werkelijk loodrecht vanuit zee omhoog rijzen, zitten her en der verspreid van die mannetjes dood gemoedereerd met hun benen bungelend over de rand en ook nog voor hun plezier te vissen. Ongelooflijk.
Het is voorts van oudsher een belangrijk strategisch punt. Blijkbaar had men de illusie dat men op deze wijze de 'ingang' naar de Middellandse Zee zou kunnen beheersen. Een burcht of fort kan men het gebouw op de uiterste punt van Portugal met enige fantasie wel noemen. Tegenwoordig is het een geweldige toeristische trekpleister. En daar waar toeristen zijn, kan je eten, drinken en souvenirs kopen.
Dat je er bij een van de marktkramen 'de laatste Bratwurst voor Amerika' kunt kopen is natuurlijk mooi meegenomen. Veel klandizie heb ik er niet waargenomen. Misschien was het te vroeg op de dag.

Tot slot Lagos, een van de oudste plaatsen van de Algarve, met een rijke en misschien ook wel een bedenkelijke historie. De oude binnenstad is zeker de moeite van een bezoek waard. In de 15de eeuw kwamen in Lagos de eerste slaven Europa binnen. De stad is voorts gekoppeld aan Hendrik de Zeevaarder, grondlegger van Portugal als zeevarende natie. Hij stichtte in Sagres een nautisch centrum en liet zowel in Sagres als in Lagos vele zeeschepen bouwen.

Wordt vervolgd

zondag 24 juli 2016

IK LOOP IN.........DE ALGARVE

Langs de rand van ............

We zijn nu echt in het zuiden van Portugal. Met de auto zijn we nog nooit zo zuidelijk in Europa geweest. Denk vooral niet dat we de enige landgenoten hier zijn. Ze zijn er en dat is duidelijk merkbaar.
We zijn hier nu drie dagen en zegge en schrijven heb ik hier een keer een hardloper gezien. Nou is dat ook niet verbazingwekkend als je het goed beschouwt. De toeristen die er zijn zijn overwegend grijs, stram, hebben bolle buiken, houden van zitten op een terras, van drinken en eten en dat doen ze een groot deel van de dag en/of zitten/liggen op het strand, of bij een van de vele zwembaden of op de camping. Eerlijkheidshalve moet ik wel erkennen dat bepaalde activiteiten mij ook wel aanspreken, maar wel alles op zijn tijd. Die toeristen zijn bereid je van alles te vertellen over hun kijk op het leven, op Portugal, op het klimaat, op de camping en over hun eigen vervoer- en kampeermiddel. Natuurlijk is hun caravan, camper, auto de beste.

Algarve
Ik heb geprobeerd bij wat mensen die hier al wat langer zijn en vaker zijn geweest (en die zijn er veel) om wat meer van de omgeving te weten te komen. Maar verder dan wat informatie hoe je met de auto daar en daar kunt komen reikt de kennis over het algemeen niet. Ach, met wat folder en kaart materiaal kan je ook een eind komen. Zo sta ik op de derde dag dat we hier aan de Algarve, of moet ik zeggen in de Algarve zijn, om acht uur vijfenveertig klaar om te voet op pad te gaan. Vriend A is vandaag op de fiets mijn begeleider, of zo je wilt mijn personal coach. De zon schijnt en dat is hier normaal, er is wat wind, ook normaal en de temperatuur is gewoon warm en daarvoor zijn we hier. Maar dat zal je niet verbazen.
Ik ga, wij gaan op weg. De camping uit, rechtsaf een ventweg op evenwijdig aan een belangrijke regionale verkeersader. Na een honderd meter oversteken en dan omhoog een redelijk steile helling van een negen honderd meter om dan af te dalen naar het dorp. Ik loop links in de schaduw, vriend A fietst rechts in de volle zon. Beiden doen we ons best om boven te komen en dat lukt, uiteraard. Hij roept mij toe dat de snelheid ruim boven de 10 km ligt. Ik deel hem mee dat dat op de terugweg lang niet haalbaar meer zal zijn. De afdaling naar het dorp, naar de boulevard en het strand heeft een lengte van iets meer dan een kilometer. Ik loop en A. fietst met de rem er op. Beneden bij de boulevard en het strand aangekomen slaan we af naar rechts. Een smal straatje, winkeltjes, cafeetjes aan beide kanten en daar waar wat ruimte is ook nog een terrasje. De winkeltjes zijn nog dicht, de cafeetjes uiteraard niet. Ik loop, vriend A fietst. We maken elkaar attent op van alles en nog wat; een zwerfkat (?) met een muis in de bek, een loslopende hond, wat kuilen in de weg, een aardig huisje, een paaltje dat in de weg staat, een enorme struik bloeiende bougainville vast gegroeid aan de muur van een woning.

Oeaan, zonsondergang
De bebouwing links houdt op, we krijgen zicht op de Oceaan, de weg verbreedt zich, een auto komt ons tegemoet. De huizen aan de rechterkant worden elke 50 meter groter en luxer, net als de tuinen. Asfalt gaat over in grint en zonder een enkele aankondiging houdt het op. Althans voor auto's is er geen weg meer. Een smal fiets-, wandelpad is het vervolg. Ongeveer vijftig meter lager de Oceaan en rechts wat hoger gelegen nog een enkele villa. Het pad is aanvankelijk goed begaanbaar, maar na een paar honderd meter is het gedaan met de pret. De ondergrond is grillig, veel rotsen, het pad slingert en wordt smal. Soms groeit er nog wat. Kuilen, losse stenen, dan weer een ondergrond die wat zanderig aandoet. Ik moet goed kijken waar ik mijn voeten neer zet. Vriend A fietst niet meer, dat is niet te doen. We hebben afscheid genomen. Ik loop, het wordt een trailrun. De temperatuur is inmiddels behoorlijk opgelopen, het zweet loopt in straaltjes over mijn gezicht. De uitzichten zijn fantastisch. De Oceaan ligt er ogenschijnlijk, vanaf deze hoogte, rimpelloos bij. Ik sta af en toe even stil om de prachtige vergezichten in me op te kunnen nemen, maar ik moet voort. Het pad zou, volgens de folder informatie, mij over een viertal kilometers bij een dorp moeten brengen. Het dorp is niet te zien. Niet echt verwonderlijk of zorgelijk. De kust is grillig en rotsachtig, het pad kan onmogelijk een rechte lijn volgen. Even verderop lijkt een rotsformatie een onneembare veste, maar naarmate ik vorder, blijkt het pad en dus ik er om heen te kunnen. Een kilometer verder, en behoorlijk wat vochtverlies meer, nog steeds geen dorp. Ik lees voor alle zekerheid in gedachten de folder nog eens door en ik kom niet tot een andere conclusie dan dat het dorp bereikbaar zou moeten zijn via een vier kilometer lang wandelpad, sterker nog; ik ben er van overtuigd dat het dit wandelpad moet zijn. Er is n.l. geen ander. Een ander wandelpad is er niet. Daar ben ik zeker van. Dus ........ doorgaan. Op en neer, van links naar rechts, meter na meter. En telkens dat prachtige uitzicht op zee en een zon die zich steeds duidelijker laat voelen en het pad dat moeilijker begaanbaar wordt. De benen laten zich

Zicht op de oceaan
voelen. Het vochtverlies is fors; dorst. Ik kijk achterom op zoek naar mijn personal coach. Hij is niet te zien. Ik loop door in de hoop dat het dorp binnen afzienbare tijd bereikt kan worden. Niets is echter minder waar. Dorst! Een smalle doorgang, met links een diepe afgrond met een kijkje op de zee. Dan nog geen dorp. Ik kijk op mijn horloge. Het zou er moeten zijn. Niets van dat al te bekennen. Voor mij een steile berg. Het pad slingert in haarspeldbochten omhoog. Ik besluit om terug te gaan. De behoefte aan water, dorst, neemt bezit van mij. De terugweg is altijd anders dan de heenweg. Alleen vanwege de andere invalshoek waaronder je naar de omgeving kijkt. Nu komt daar ook nog het fenomeen dorst bij. Iedere hardloper weet dat de behoefte aan water verlammend werkt. Iedere stap die je doet is een aanslag op je fysieke gesteldheid. De benen willen niet meer, maar niet alleen de benen, het gehele lichaam lijkt wel te blokkeren. De armzwaai doet pijn, het kost meer en meer moeite om niet in elkaar te zakken. Psychisch word je ook behoorlijk op de proef gesteld. De lichamelijke behoefte aan water wordt door het denken, geheel over genomen. En als daar niet binnen afzienbare tijd een oplossing voor komt is het leed niet te overzien. Ik weet dat die oplossing voor mij niet erg ver meer weg kan zijn. Ik loop tenslotte mijn personal coach tegemoet. Zo kan ik nog genieten van de prachtige vergezichten, van de huizen, die wit blinken in de zon, en zo'n eenheid vormen met de helling waartegen ze lijken aangeplakt. Ik verbaas me, bij deze temperatuur en in de wetenschap dat dit geen uitzondering is, tenslotte zijn we in de subtropen, dat de omgeving zo ontzettend groen is. En dan is daar mijn begeleider: water. Gulzig drink ik de bidon bijna leeg. Dat doet goed, maar eigenlijk is het te laat. Als je dorst echt begint te voelen, dan helpt drinken niet meteen. Maar voor het zogenaamde gevoel ben je even je dorst vergeten. We moeten voort en voort gaat het weer. We komen in het dorp, we nemen de helling. Zoals voorspeld in een heel wat trager tempo dan op de heenweg.
Een kwartiertje later zijn we thuis. Vriend A wordt bedankt voor zijn begeleidende taak, voor zijn functie als water drager en natuurlijk voor zijn aanmoediging op die laatste steile helling, die zo verrekte lang duurde. Ik drink water, koel helder water.


Wordt vervolgd