Trainen

Loopgroep Sneek traint op de dinsdagavond 19:30-20:45, donderdagochtend 09:00-10:15, donderdagavond 19:30-20:45, zaterdagochtend 09:30-10:45, locatie Zeilsoos-Sneeker Jachthaven, zondagochtend, clinictrainingen.

Loopgroep IJlst traint op de woensdagavond 19:30-20:45, locatie Sporthal Utherne.

Proeftraining of informatie: rnwths@gmail.com

zaterdag 27 september 2014

START TO RUN HALVERWEGE

Deze week een mailtje in de Inbox verzonden van de atletiekunie:
“Op de helft! De vierde trainingsweek komt eraan. Je bent alweer op de helft van je trainingen! Begin je je al een echte hardloper te voelen? Wees trots op jezelf en ga lekker door met je gezonde leefstijl!”
 
Start To Run najaar 2014
Toen we met 31 mensen op 6 september jl. starten en naar de groep keken zag je weer een groep gemotiveerde vrouwen en mannen. Een ieder zo met zijn of haar eigen redenen om te gaan hardlopen. De ene wil graag afvallen een ander wil het weer oppakken en ook zijn er mensen die door hun familie of kennissen die al bij de Loopgroep zitten enthousiast zijn gemaakt. Ook het alleen maar wat aanmodderen staat een enkeling tegen, het is in de groep veel leuker. Kortom een groep die wij als trainers weer tot het uiteindelijke doel, het in 1 stuk, hardlopen van 3 km na 6 lessen mogen begeleiden. Bij de trainingen op zaterdag is de inzet fantastisch, buiten een paar kleine blessures gaat het prima en zitten we mooi op koers.

Elke les begint met een stukje theorie waar we steeds kort stilstaan bij de voorgaande zaterdagen en ingaan op de afgelopen week. “Hoe ging het met het maken van het huiswerk”? vragen we dan en je merkt dan wel dat de groep er goed mee bezig is en dat er soms ook de 2e huiswerk training gedaan wordt. Elke keer pakken we een thema en bespreken dat met de groep waarbij de input van de mensen erg leuk is. Vervolgens de warming-up en loopscholing om vervolgens over te gaan naar de kern. Bij de 4e les is de kern  4 – 5 – 6 minuten hardlopen in zone 1 en dan nog eens 3 x 2 minuten met een iets hoger tempo, steeds met een wandelpauze van 2 minuten. Na de cooling-down lekker naar huis en het verdiende bakje koffie met … nuttigen. Met de nadruk op verdient want de grootste helft van het land zit nog op de bank dus trotst zijn mag gerust.
 
Traningsdag Ameland
Wat is het doel waar je voor traint? Zomaar of doen we nog een loopje, bv. op Ameland. “Ja” naar Ameland zeggen er een paar, opgeven dus en na de test van 3 km doortrainen tot een stabiele 5 km loop. Met op 22 november een leuke trainingsdag op Ameland in het vooruitzicht en daarna doorgaan voor de Adventure Run zal het door te trainen bij de leukste Loopgroep vast goed komen met deze groep.

De Olympiër.


vrijdag 12 september 2014

OPNIEUW VAKANTIE, OVER HOE HET VERDER GAAT.............

Langzaam komt er leven in de brouwerij. Het merendeel van de camping gasten staat nu eenmaal niet te boek als 'vroege vogel'. De zon schijnt, er is nog niet veel wind. Ik loop met de hond op weg naar het uitlaat terrein. Op een camping heerst er, zo tegen het eind van de zomer, een wat aparte en bedaagde sfeer. De herfst nadert. Dat is te merken, niet alleen aan de natuur. Ook aan de gasten. Pensionado's zijn in grote getale aanwezig en verder een handvol gezinnen met kleine nog niet schoolgaande kinderen.  
Ik wil me onttrekken aan die subcultuur van 'traagheid, 's morgens uitgebreid koffiedrinken en als de vijf is in de klok een borrel en daar tussenin een-eindje-met-de-auto als het weer wat minder is, of een fietstochtje met de e-bike naar het volgende terras voor koffie met appelgebak, of een bezoekje aan de zoveelste oud-Hollandse markt'. Het is een cultuur van orde en regelmaat, van vooral zitten in de voortent, van rituelen waar alleen bij hoge uitzondering van afgeweken kan worden.
 
De appeltaart in Domburg is een topper!( http://appeltaart-test.blogspot.nl/search/label/Domburg )

Op een camping gebeurt altijd wat, mensen komen, mensen gaan, zo ook vandaag. De zon schijnt, een krant, een kop koffie en tussen de bedrijven door tijd genoeg om mijn zonden te overdenken. En zo met die blik op oneindig en de gedachten bij de voorbije dagen en mijn inspanningen om de conditie op peil te brengen word ik gestoord door autogeraas. Met veel gas, blijkbaar de koppeling ingetrapt, probeert een nieuwe campinggast met auto en caravan een bocht te ronden. Vanuit een ooghoek zie ik het angstige gezicht van de vrouw op de passagiersstoel. De heg geeft gelukkig mee, maar de caravan niet, met als gevolg een paar krassen over de gehele lengte. Even later manoeuvreert hij de caravan op de plaats van bestemming, althans dat is het plan. De vrouw, inmiddels uitgestapt, geeft aanwijzigingen. Of de aanwijzingen zijn niet duidelijk, of de man achter het stuur trekt zich er niets van aan. Ik ben inmiddels niet de enige die zich 'vermaakt' met dit schouwspel. De vrouw wijst, de man geeft gas en draait aan het stuur, maar de caravan komt niet op de plaats. Ten einde raad stapt de man uit, kijkt besluiteloos naar zijn vrouw, wist zich het zweet van het hoofd. Het lijkt afgesproken werk. Hulptroepen staan klaar om te helpen. Auto en caravan worden gescheiden, en met vereende krachten wordt het vakantieverblijf op de plaats geduwd.

Oostkapelle
Ik ben thans toe aan een duurloop. Het is prachtig najaarsweer; niet veel wind, het is een beetje heiig, de zon breekt niet goed door. Daar komt bij dat het nog vroeg in de morgen is. Ik heb er zin in. Vanuit de camping loop ik in gezwinde pas richting duinen. Onderweg overdenk ik mijn te lopen route. Als ik in het duingebied ben en vast stel dat het laag water is, besluit ik het strand op te gaan richting Oostkapelle, Vrouwenpolder, dus in noordelijke richting. Wat is het mooi, weinig mensen, een brede zand/strandvlakte, prachtig 'geplaveid' en zodanig hard dat je niet wegzakt. Het ruisen van de zee, je eigen voetstappen, je ademhaling en soms het gekrijs van een meeuw, het is het enige wat je hoort. De golven rollen in een regelmatig ritme het strand op, om eenmaal aangekomen spoorslags, maar traag weer terug te keren. Strandlopertjes trippelen razendsnel voor mij uit, links en rechts pikkend naar voedsel. Wie hier niet loopt, mist wat. Diep in gedachten verzonken loop ik voort, de blik gericht op het oneindige niets. Plotseling doemt er water voor mij op, het blijkt een geul te zijn die aan mijn aandacht is ontsnapt. Ik minder wat vaart en kijk om mij heen. Om droge voeten te houden moet ik een behoorlijk eind terug. Twijfel maakt zich van mij meester. Dan een kloek besluit, recht vooruit en geen gezeur, tot de kuiten door het water. Ach, slechts een tiental meters. Een kniesoor die daarover mekkert.
 
Burgh Haamstede, vuurtoren

Het wordt tijd om terug te keren. Ik heb de keus tussen het strand en een route door bos en duinen. Ik besluit tot de laatste optie. Dus op zoek naar een mogelijkheid om het strand te verlaten.  Als ik de vuurtoren van Burg Haamstede op Schouwen Duiveland in het oog krijg, kan ik via een steile trap en een smal duinpad op weg naar Domburg. Even later ben ik op het fietspad in het bos aan de voet van de duinen. Ik mis de vergezichten, het strand en de zee. Slechts bomen en struiken. Meestal kan ik me daar wel mee vermaken om de vermoeidheid de baas te worden, maar nu lukt dat nauwelijks. En ik moet nog een kilometer of zeven. Ik overweeg om maar te gaan wandelen. Daartoe sla ik linksaf en kom op een brede laan met eikenbomen. Een paar honderd meter verderop ontwaar ik een collega hardloper. Het is de ultieme prikkel om door te blijven gaan en te kijken of de afstand tot mijn voorganger is te verkleinen. Tot mijn grote vreugde lukt dat. Langzaam maar zeker kom ik meter voor meter dichterbij. Vermoeidheid en pijn worden niet meer gevoeld. En met nog een tweetal kilometers te gaan, als we het bos dreigen te verlaten, lopen we naast elkaar. De man oogt nog ouder dan ik. Geen wonder dat ik hem te pakken heb. Enige teleurstelling is mij niet vreemd. Hoewel ik stevig hijg en mijn hartslag in zone vijf is terecht gekomen, voel ik mij aan mijn stand verplicht hem m'n hielen te laten zien. Aldus geschiedde.
Thuis gekomen blaas ik uit. Tevredenheid overheerst. Ik heb er achttien kilometers op zitten. Ik ben weer op de goede weg en laat de halve marathon op Texel maar komen.


Meeloper  

maandag 8 september 2014

TUSSEN DE TWEE VAKANTIES IN

De draad weer oppakken...........

Na een (lange) vakantie is het goed thuis komen. Gelopen heb je wel, maar niet zo vaak, niet zo ver en niet zo snel. Ach, je weet hoe dat gaat. Vakantie is lezen, wat luieren en je neemt wat meer van het een en ander dan gebruikelijk. Je kent het wel.

Ik ben weer thuis. Gelukkig, de Loopgroep is niet met vakantie. Ik pak de draad weer op, want over een week of twaalf wacht er een mooie halve marathon, waarvoor ik me al heb ingeschreven. Ik wil er nog niet te veel aan denken. Wat valt dat tegen die eerste keer dat ik me weer aansluit bij de groep. Het tempo ligt beduidend hoger dan ik in de vakantie heb aangehouden. Ik hijg na een paar honderd meter als een Molenpaard, m'n benen zijn niet gewend aan het snellere ritme en ik merk dat ik ook nog wat meer gewicht hebt mee te dragen. Kortom, de conditie is naar de knoppen, de conditie die ik zo zorgvuldig heb weten op te bouwen. Alle moeite en inspanning voor niks. Gedane zaken nemen geen keer, van spijt kan geen sprake zijn.
Naarmate de (interval) training vordert, wordt het verlangen naar het einde groter. In het begin was ik nog spraakzaam, maar naarmate de tijd verstrijkt, word ik zwijgzamer. Ik heb m'n handen vol aan mezelf. De benen doen pijn, m'n hartslag daalt in de pauzes nauwelijks en met moeite haal ik het einde. Ik laat me niet kennen en doe alsof er niets aan de hand is, ik klaag niet, maar ik heb pijn in spieren waarvan ik het bestaan was vergeten.
 
De start van de halve marathon van Texel
De volgende morgen kom ik moeizaam uit mijn bed, ik heb medelijden met mezelf, ik probeer m'n omgeving niets te laten merken van al die ongemakken. Ik vrees hun scherpe tong, hun meewarige blik. Want was zij het niet die tijdens de vakantie af en toe eens indringend aan mij  vroeg: "moet je niet lopen, mooie omgeving, goed weer en er staat niks op het programma; dus ga je gang!" Edoch, hoe ze ook aandrong, het was boter aan de galg. Het leven lachte me toe, de zon scheen en ik verheugde me al op het terras en het glas wijn dat ik in gedachten had aan het eind van de middag.

In de loop van de dag gaat het wel wat beter, de stijfheid is aan slijtage onderhevig en ik ben met m'n gedachten niet steeds bij al het ongemak. Ik zie het weer helemaal zitten die halve marathon over een week of twaalf. Er is tenslotte nog genoeg tijd.
's Avonds denk ik al weer aan de volgende training over een paar dagen met de groep.

De tweede training gaat het nauwelijks beter. Wat een ellende. Ik denk terug aan de vakantie en aan de gemiste kansen om hard te lopen. Ik vervloek m'n luiheid, al die glazen wijn en dat lekkere eten. Ik sukkel mee en daar is dan ook alles mee gezegd. Die halve marathon ligt me zwaar op de maag. Ik overweeg serieus de startkaart op internet te zetten. En zo geraak ik in een vicieuze cirkel; ik kan niet meer meekomen met de groep, m'n lijf doet pijn, de toekomst als hardloper van die 21 kilometer kan ik wel vergeten, met als gevolg dat ik nog meer ga sukkelen.
Gelukkig zijn daar de collega's van de Loopgroep. Ze helpen me graag, ze halen me uit het moeras met een opbeurend woord, ze lopen een tijdje naast me en praten tegen me aan over van alles nog veel meer. Juist als ik weer moed begin te krijgen en voorzichtig weer aan de halve marathon begin te denken laten ze me letterlijk en figuurlijk staan en gaan ze er als een speer vandoor. Mismoedig volg ik de rest van de groep aan de staart van het peloton . Meeleven duurt nu een maal niet lang.

Met iedere training gaat het wat beter. Ik kan weer meekomen, mijn hartslag daalt weer snel na een inspanning, de spierpijn en de stijfheid van lijf en leden na afloop worden met de keer minder. Als dan ook nog blijkt dat ik me vergist heb in de datum van die halve marathon, zodat ik een tweetal weken meer de tijd krijg, dan groeit mijn hoop op deelname aan de halve marathon.

Een training met de groep is evenwel nog geen 21 kilometer aan een stuk door hardlopen. In de training ligt het accent op interval, op snelheid, op een maximale afstand van 1500 meter in hartslag zone 4 of 5, op herstel na een explosieve inspanning. In een halve marathon komt het aan op duur- en uithoudingsvermogen, op het ontlopen van de man met de hamer, op ritme, op een juiste verdeling van je krachten.

Vandaag is het mooi weer, half bewolkt, wel een stevige wind uit westelijke richting, een temperatuur van net beneden de 20. Zal ik wel, zal ik niet. Ik kan geen smoes/ uitvlucht bedenken om niet te gaan. Ik zucht een paar keer diep. Ik zie de route voor me, voel de pijn na een 10 kilometer, ik vrees de saaiheid van de omgeving. Ik ken mijn rondje van haver tot gort, ik hebt 'm tenslotte ontelbare keren gelopen, ik weet precies waar ik het moeilijk zal krijgen. De zin en de lust zakt me in de schoenen.

En toch.......... ga ik op pad. Ik heb me voorgenomen om in hartslagzone 2, hooguit in 3 te lopen, dan moet het te doen zijn, die 16 kilometer, die ik in gedachten heb. En dit alles met het doel om mezelf een kans te geven op die halve marathon over eind september, de tijd staat tenslotte niet stil.
De eerste kilometers gaan boven verwachting gemakkelijk; geen pijn in de benen, de ademhaling heb ik op orde, het kost weinig moeite, m'n hartslag ligt in de zone die ik in gedachten had. Ik begin te genieten van het lopen en 'buiten uit' lacht de wereld me tegemoet. Het landschap ligt er zonovergoten bij, de weilanden groen, koeien en schapen grazen, een paard met veulen staren me aan als ik passeer, in de verte een boerderij blinkend in de zon en aan de horizon maakt een enkele kerktoren het beeld kompleet. Wat wil een mens nog meer? Mijn stemming krijgt elke honderd meter een nieuwe impuls, m'n zelfvertrouwen over het 'heelhuids' en zonder pijn en moeite volbrengen van deze missie stijgt. Mij kan niets gebeuren, ik loop ontspannen kilometer na kilometer. Even ontstaat er twijfel; een kuil in het wegdek over het hoofd gezien, gooit roet in mijn vrolijke humeur, m'n voet zwikt en omdat de landing met rechts een fractie van een seconde later plaats vindt dan alle voorgaande keren, reageert de gehele rechter zijkant van m'n lichaam met een pijnscheut. Het blijft niet bij een scheut, de pijn zeurt in heup, enkel en knie. De euforische stemming waarin ik verkeer, maakt plaats voor angst. Angst dat ik de rest van de kilometers de pijn zal toenemen. Als Sombermans zich geheel van mij heeft meester gemaakt en ik zwaar te moede de laatste kilometers tegemoet zie, verdwijnt de pijn als sneeuw voor de zon. Mijn zelfvertrouwen op een goede afloop groeit en vrolijk fluitend vervolg ik m'n pad; mij kan niets meer gebeuren.

Eenmaal thuis blik ik terug op mijn 'prestatie'. Zestien kilometer in een rustig duurloop tempo was een overwinning op mezelf, op mijn onzekerheid. Wat geeft dat een voldoening en positieve draai  aan mijn verdere voorbereiding op die halve marathon over een paar weken, daar op het mooie eiland Texel.


Meeloper 

dinsdag 2 september 2014

SNEEK-BOLSWARD-SNEEK

Sneek, Bolsward, Sneek, zaterdag 30-08-2014

Uitslagen, 20km Bert Rienstra 1:47:44   10km Hans Jan Jasper 44:24  Pieter v/d Bosch 48:15
Anita Bijker 55:34  Lucia Serra 56:15  Pytrik Amsterdam 58:38  5km Jurjen Jagersma 19:06
Anneke Heida 22:23

Bert Rienstra(880) in actie tijdens de SBS loop