Trainen

Loopgroep Sneek traint op de dinsdagavond 19:30-20:45, donderdagochtend 09:00-10:15, donderdagavond 19:30-20:45, zaterdagochtend 09:30-10:45, locatie Zeilsoos-Sneeker Jachthaven, zondagochtend, clinictrainingen.

Loopgroep IJlst traint op de woensdagavond 19:30-20:45, locatie Sporthal Utherne.

Proeftraining of informatie: rnwths@gmail.com

maandag 29 december 2014

SINT THOMAS TRAILRUN

Nieuwehorne, Sint Thomas Trailrun, zaterdag 27 december 2014

Uitslagen: 7,5km  Albert Rameau  1:00:49

Albert loopt door de Finish

GAASTERLÂN RUN

Afgelopen donderdag de knoop maar doorgehakt. Weer of geen weer, ik schrijf me in voor de 12 kilometer. Ik zie dat er meer van onze loopgroep heen gaan. Rudi en Pytrik rijden mee. 10.00 uur vertrek uit Hommerts. We zijn mooi op tijd, en er is nu nog ruim parkeerplaats direct bij de ingang. We klimmen via de tribune de kantine in. Startnummers ophalen en dan eerst een bakje koffie.  Nog een voordeel van op tijd vertrekken, er is nog volop zitplaats in de kantine, dus we kunnen het rustig aan doen. Als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel op het nippertje aankomen en in alle haasten te moeten voorbereiden. Nu heb ik rust in m`n hoofd en kunnen we nog overleggen wat we aan gaan

Voor de start nog even en warming up
doen, wel of geen windjack eroverheen. Ondertussen loopt de kantine al behoorlijk vol. Velen weten vandaag de weg naar Balk te vinden, waaronder vele bekenden van onze loopgroep. Buiten voelt het fris aan als we uit de warme kantine komen om even kort in gaan lopen open en wat oefeningen te doen. Daarna nog even binnen kijken, maar daar is het zo druk en warm dat we er niet lang blijven. Trouwens, de start is ook al over een minuut of 10, dus gaan we naar het startvak.  Ik besluit toch het windjack te laten voor wat het is.  Ik verwacht van de wind in deze omgeving niet veel last, en als ik op de buienradar mag vertrouwen houden we het zo goed als droog. Dus alleen een thermo-shirtje en een shirt met lange mouwen. Het windjack verdwijnt weer in de auto. Nog een voordeel als je op tijd

Hardlopen in een prachtige omgeving
bent, de auto staat zo`n 15 meter van het startvak af.   De 12 km en halve marathon starten tegelijk. De eerste 400 meter blijf ik bij Rudi en Pytrik, maar dan besluit ik mijn tempo toch iets lager aan te houden, anders ben ik bang dat het straks voor mij te snel gaat. Er vallen een paar regendruppen, en aan de Luts zitten een aantal vissers die hun hengels uit hebben gegooid. Van een paar kan ik aan het gezicht wel zien dat ze ons voor gek verklaren, maar misschien denken wij wel hetzelfde van hen…    Het loopt nu lekker, mooi tempo voor mij, en ik kijk zo nu en dan op m`n hartslagmeter. Mijn hartfrequentie is voor mij leidend, ik kijk niet naar tijd, afstand of snelheid. Het lopersveld rekt zich wat uit, en iedereen heeft voldoende ruimte om zij/haar tempo aan  te houden. Ik loop inmiddels achter Miranda en Hinke. Ze houden een mooi vast tempo aan wat ik denk bij te kunnen houden, dus blijk ik vanaf hier achter ze hangen. De route voert ons over mooie betonnen paden die zich door de bossen slingeren. Het lopen gaat nog steeds goed. Een medeloper die al een poosje naast mij loopt verdwijnt plotseling achter een boom. Kennelijk moet er even iets geloosd worden. Ergens

Moai plaatsje!
halverwege komen we een verzorgingspost tegen. Snel in de loop een bekertje lauw water aangepakt, de mond spoelen, en klaar. Meer heb ik niet nodig, ik heb een mooi ritme te pakken en drinken (met kans op verslikken) brengt dat alleen maar in gevaar.  We lopen gestaag verder, de harde wind horen we alleen door de boomtoppen ver boven ons jagen, wij hebben er geen last van . Na zo`n 8 kilometer loopt mijn hartslag wel wat op, maar ik voel me prima en hou dit tempo aan.  Overal onderweg staan de vrijwilligers op de punten waar je links of rechts moet, alhoewel het ook prima staat aangegeven. Vanaf zo`n 9 kilometer laten we de meeste bomen achter ons en hebben we een stevige wind schuin van achteren. Nog een bocht naar links, en nu hebben we de wind schuin van voren, dus doe ik de rits van m`n shirt weer een stukje omhoog. Op ruim  1 km voor de finish gooit Hinke er een schepje

Jetske de Wolff in actie tijdens de halve marathon
bovenop en maakt haar los van ons groepje.  Na nog 2 keer rechtsaf is de finish al in zicht, en onder aanmoediging van andere leden van onze loopgroep halen we de eindstreep.  Startnummer inleveren, het bonnetje dat je ervoor terug krijgt is goed voor een suikerbrood, in de kantine op te halen. We beklimmen andermaal de tribune en duiken de kantine in, afgeladen met alle reeds gefinishte lopers. Alsof je een heteluchtoven inloopt! We begeven ons naar de bar. Rudi en Pytrik hadden zich een koud biertje in het vooruitzicht gesteld, maar veranderen van gedachte, en even later staan we allemaal aan een dampende kop snert.  Dat valt er goed in. Nog snel even de suikerbroden opgehaald en dan stappen we weer in de auto richting Sneek.  Een mooie loopdag, prima organisatie, het weer viel mee en allemaal enthousiaste medelopers,  wat wil je nog meer, behalve thuis nog een lekkere warme douche. Dan is het voldane gevoel compleet.

Sjouke Miedema (foto's Janke van der Schaaf)


zondag 28 december 2014

SNERTLOOP SCHARNEGOUTUM

Scharnegoutum, snertloop. Zaterdag 27 december 2014.

5km Mark Smit 19:19(1e) 10km Jorrit Bergsma 39:42(3e) Pytrik Amsterdam 53:21 Alice vd Akker

53:42 Jolanda vd Zwaag 53:42 Lucia Serra 53:42 Durk Brouwer 56:26 Titia Brouwer 59:40 Tialda

Brouwer 1:01:01

Mark Smit in actie tijdens de snertloop in Scharnegoutum

GAASTERLÂNRUN

Balk, Gaasterlânrun, zaterdag 20 december 2014.

Uitslagen: 12km Bert Rienstra 58:44 Pieter Yntema 59:49 Jacqueline van der Zee 1:05:23 Rudi

Oppewal 1:07:25 Pytrick Amsterdam 1:07:25 Titia Brouwer 1:13:34 Johanne Albada 1:14:16 Hinke

Osinga 1:15:08 Tialda Brouwer 1:15:21 Miranda Zijlstra 1:15:44 Sjouke Miedema 1:15:45 Dave de

Jong 1:21:54  21km Hans Jan Jasper 1:36:42 Jetske de Wolff 2:00:46 Alice Nagehout 2:24:03

Hinke, Miranda en Sjouke in actie tijdens de Gaasterlânrun

OPENINGSLOOP HAAK VAN LEEUWARDEN

Wat is dat toch met de enthousiaste lopers die vooral een loop willen gaan lopen die je maar één  keer in je hardloopcarrière  kan lopen? Is het de tijd die je maar één keer neerzet? Want de afstand lopen de gemiddelde lopers wel  vaker. Op zondag 14 december werd de openingsloop De Haak van Leeuwarden gelopen.
Om een uur of half tien vertrokken wij uit Sneek om richting Leeuwarden te gaan, een parkeerplek in de buurt van het projectbureau gevonden en met nog een klein stukje wandelen konden wij daar onze startnummers ophalen. Het was een prachtige mooie dag,  weliswaar een straffe koude wind maar het zonnetje was  erbij en die zorgde ervoor dat het door nachtvorst wit en glad asfalt er prachtig bij lag. De keuze aan afstand was 5 kilometer of  12,4 kilometer voor de 12,4 kilometer hadden wij ons ingeschreven. Vele lopers en ook wijzelf twijfelden toch aan de kledingkeuze. Eerst maar een korte warming up en dan maar weer eens zien.

De start van de openingsloop haak van Leeuwarden
De 700 lopers die zich konden inschrijven verzamelden zich in de tunnelbak van het nieuwe Margaretha Zella aquaduct, een prachtig gezicht zoveel bont gekleurd geklede lopers bij elkaar. De start was om 11 uur, eerst de tunnelbak uit een pittig klimmetje zo gelijk in het begin, via het fietspad liepen we richting snelweg, eenmaal op de snelweg richting de Werpsterhoek kregen we de wind pal van voren, blij dat we in de eerste kilometers iets waren opgewarmd.  Het asfalt was ons goed gezind en het tempo zat er lekker in, na een aantal toekomstige afslagen te zijn gepasseerd gingen we bij de Werpsterhoek naar de andere kant van de snelweg waar we aan de terugtocht konden beginnen, de wind in de rug en heerlijk genieten. Het was een mooi  gezicht de lopers die nog aan de heenreis bezig waren, de dagen voor ons waren er al een aantal activiteiten geweest en onderweg kwamen wij

openingsloop van een snelweg toch iets speciaals
een nog aantal stempelposten tegen van een elfsteden tocht.  Op richting de finish, het laatste stukje nog weer in de wind en dan de tunnelbak weer in.  Zo vlak voor de finish een warm onthaal door de toeschouwers , fotografen en zelfs een filmcamera ploeg.  De tijdklok in het zicht, nog een klein tandje erbij en onder de finishboog door. Hierna kregen wij een exclusieve medaille omgehangen en eerst maar even bijkomen met wat warm drinken en of een flesje sportdrank. Wandelend en keuvelend op de terugweg richting het projectbureau kwamen wij de filmcameraploeg van Vrij Baan tegen die ons een spetterend interview af nam.
Met z`n allen waren wij het er over eens dat een openingsloop van een snelweg toch iets speciaals heeft, vooral omdat je bedenkt dat je de volgende keer er met de auto over heengaat en verboden is voor ons hardlopers.
Een geweldige en goed georganiseerde  loopje  die je maar once in a life time meemaakt.

De sub- sub runners.

Uitslagen Openningsloop Haak van Leeuwarden, zondag 14 december 2014, 12.4km.

Gerke Gerritsma 1:00:02 Yvonne Hiemstra 1:03:57 Nelie Jasper 1:03:57  Marcel Swart    1:03:57

woensdag 24 december 2014

IN GESPEK MET.


Een goed gesprek met jezelf en luisteren naar je lichaam is een aanrader.

13 december 2014 stond al een lange tijd in mijn hardloop agenda genoteerd. Inschrijving wel wat laat gedaan maar gelukkig op tijd, zelfs in de week voor de loop werden er hier en daar nog wat startbewijzen aangeboden. Sinds begin september waren we gestart met de clinics om de trainen voor de 10 km en de 21,1 km, elke week een stukje erbij om zo op de 13e december te pieken. De afstand werd elke week een klein stukje langer en steeds werd er gestart op wisselende locaties. Met elkaar afzien en stimuleren om door te gaan was leuk, een enkeling moest helaas afhaken vanwege een blessure.


Zoals al eens eerder geschreven op ons blog is het luisteren naar je lichaam een goede zaak, denken dat je meer moet doen dan eigenlijk goed voor je is wordt ook weleens afgestraft. Zelf was ik na het fluiten van een voetbalwedstrijd ook weer in de lappenmand beland, toch kon ik ’s zondags mooi mee op de fiets om te begeleiden. Hele gesprekken heb ik gevoerd met mezelf om toch de rust te bewaren voordat ik de trainingen weer op kon pakken. Eerst herstellen en dan weer rustig aan beginnen, de eerste keer echt hele kleine stukjes hardlopen afgewisseld met wandelen. Omdat dit goed ging wel weer opgebouwd en ook het langere duurloopje weer gedaan op een rustig tempo. Het gesprek met mezelf ging verder en ook mijn fysiotherapeute was tevreden over het herstel. Na een paar trainingen alleen en tempotrainingen op dinsdagavond volgde op zondag 7 december de laatste test met de clinics. Het gesprek afrondend kwam ik tot de conclusie dat het verantwoord was om de 10 km mee te gaan doen.
Zaterdagmorgen op tijd samen vertrokken voor de 1e boot, afgeladen vol was deze weer met allemaal liefhebbers. Voordat wij van start gingen was er nog tijd om een kop koffie te halen voordat Arjen de warming-up zou verzorgen. Nadat hij iedereen bij elkaar had liepen we het dorp in om op een rustig plekje de beentjes los te maken. Ondertussen hoorden we in de verte een sirene, later bleek dat er bij de 5 km iemand was overleden. Wij wisten dat op dat moment niet en je vraagt je af hoe je van start gaat als je het wel had geweten. Hulde voor de organisatie hoe men hier mee om is gegaan.
De start volgt op tijd en we lopen het dorp uit, rechtsaf naar het bos, een paar plassen drek ontwijkend kwamen bij de beroemde paal 12 het strand op. Bij paal 13 het strand weer af en het bos weer in en duin op en af, het trapje op en nog een klein stukje bos voordat we weer door de dorpen lopen. Onderweg wordt je een ingehaald en haal je ook weer mensen in, leden van de loopgroep zie je lekker lopen en ze geven aan dat het goed gaat. Bij de finish nog een sprintje en het zit er weer op. Toptijden zullen niet op mijn palmares komen te staan maar lekker lopen en goed herstellen is deze keer wel het motto. In de sporthal hoor je van het overlijden en beseft dat zoiets heel erg is.
Om 16:30 uur pakken we de boot weer terug naar de wal, aan tafel napraten en ervaringen uitwisselen. Dat er bij het wegrijden gewacht moet worden is even niet anders een kwartiertje later rijden we weer naar Sneek.


De Olympiër. 

maandag 22 december 2014

ADVENTURE RUN 2014

Adventure Run 2014, zo feestelijk begonnen, maar treurig geëindigd

Het is dinsdag 25 november. Een envelop van Sport Promotie Ameland in de brievenbus. Over  twee en een halve week is het zover: de Adventure Run. In gedachten dwaal ik af naar vorig jaar. Toen prima weer om te lopen, een breed strand, voldoende hard om niet weg te zakken en wind in de rug. Dat is wat ik me herinner.
Vandaag de 25ste november is het ook mooi, fris weer met af en toe wat zon en weinig of geen wind. Ik hoop dat het de 13de december ook zo zal zijn.

Schitterende weersomstandigheden op 13 december
En het is vandaag, de 13de december, mooi weer. Gisteren storm en regen. Opluchting bij veel deelnemers dat het nu anders is. Het lijkt een feestelijke dag te gaan worden. Maar als het bericht in de loop van de middag is doorgekomen dat een van de deelnemers aan de vijf kilometer onderweg is overleden, is het feestelijke er wel helemaal van af.
Waar andere jaren de laatste honderd meter op weg naar de finish de speaker probeert boven de muziek uit te komen om je op de laatste meters te begeleiden, was het nu opvallend stil. Verwonderd vroeg ik me af, met het zicht op de eindstreep, of dat misschien te maken had met de wijziging van de finishplaats. Maar nog voordat ik goed en wel een flesje sportdrank in ontvangst kon nemen, ving ik vanuit het publiek het tragische bericht op van het overlijden van een collega hardloper. Het voldane gevoel dat je ten deel kan vallen na afloop van zo'n loop, daar ontbrak het bij mij op dat moment volledig aan. Werktuigelijk pak ik even later een plastic cape aan. Denkend aan .......... en dan een klap op je schouder. Je wordt weer meegenomen in de gemeenplaatsen, in de "waan" van alle dag, die gebruikelijk zijn na afloop. "Wat is je tijd, hoe heb je gelopen, mooi weer hè, wat was het mooi op het strand!" In de loop van de middag heb je het er met elkaar nog eens even over, maar ook dan ga je snel over op de orde van de dag en blik je terug op je eigen ervaringen van onderweg.

Eigen ervaring( foto's Janke van der Schaaf)
In het startvak nemen we elkaar de maat, onwetend van wat er inmiddels een van onze collega's is overkomen. Iedereen veinst dat-ie geen belangstelling heeft voor de tijd die hij of zij denkt te gaan lopen en over een optimale voorbereiding wordt alleen maar in ontkennende zin gesproken. Het aantal blessures is op een hand niet te tellen, kuiten, heupen, schenen alles komt voorbij. Fysiotherapeuten hebben het afgelopen week nog nooit zo druk gehad en hangen het bericht voor het raam: "volgende week wegens rijkdom gesloten". Ik doe zelf ook hard aan mee het geweeklaag; een fikse neusverkoudheid speelt mij al meer dan een week parten en heeft mij doen besluiten op advies van derden om niet de halve, maar de 10 te lopen. Dus ook ik hul mij in allerlei dooddoeners over tijd, plezier en vooral over de hoop dat de eindstreep haalbaar is. Het enige waar niet over geklaagd wordt, is het weer. Alhoewel......als iemand zich hardop afvraagt of-ie niet te warm is gekleed, ontstaat er een heftig dispuut over een, twee of drie lagen thermokleding, shirtjes en/of jasjes. De adviezen vliegen over en weer, maar zijn zodanig van inhoud ze kant noch wal raken. Er wordt gelachen, getwijfeld, je schikt je in je lot. Het is te laat, te warm of te koud gekleed, je moet het er maar mee doen. Het startsein is gegeven. Een laatste welgemeend "veel succes en vooral plezier" en dan ben je voorlopig alleen met jezelf bezig. Schuifelend voorwaarts, steeds wat sneller en dan echt op weg. Inhalen en ingehaald worden, oppassen dat je een ander niet voor de voeten loopt. Het dorp uit. Vrijwilligers die je de weg wijzen. Niet dat je anders de verkeerde kant  op gaat. Een lang gesloten lint van hardlopers in allerlei kleuren van de regenboog en nog veel meer maken dat onmogelijk. Toch zijn die vrijwilligers onontbeerlijk, ze waken over je veiligheid, houden het gemotoriseerde verkeer op afstand en manen fietsers aan goed op te letten en niet te dicht naast de lopers te komen. Dan het bos in, een aangename afwisseling van ondergrond. Af en toe wat modderig, goed uitkijken, hier en daar karrensporen, omhoog en omlaag, grote verschillen in tempo, de regen van de afgelopen dagen heeft het overal, maar vooral in de bochten, glibberig gemaakt. Kijken waar je loopt, niet te veel op anderen letten. Het gaat goed en voor zover ik het in mijn omgeving kan waarnemen, gaat het met iedereen goed. Zonder kleerscheuren het bos uit, op weg naar het strand. Boven op het duin een prachtig uitzicht. Hoog water, dus een wat smaller strand, voldoende hard om heerlijk te lopen, wind in de rug en de zon schijnt volop. Wat wil een mens nog meer. Gelukkig heb ik een juiste keuze gemaakt in kleding. Twee lagen, meer dan genoeg. Breed uitwaaierend vervolgen we onze weg. Een witte, indrukwekkende branding. Het is genieten. Ik heb last van mijn verkoudheid, snotterig, kortademig, ik moet wat gas terug nemen. Had ik er zo juist nog enige twijfel aan of ik toch niet aan die halve marathon had moeten beginnen, nu weet ik het zeker: de man met ervaring en kennis van zaken, Arjen Visserman, had gelijk, bedankt.
Ik kijk wat om mij heen: rood, groen, geel, blauw, dik in gepakt, luchtig gekleed, rode konen, zweetdruppels, gehijg, gestamp. Alles en iedereen is aanwezig. Ah, daar staat "onze" hoffotograaf, geweldig dat ze er weer is. Nog een paar honderd meter schat ik en dan omhoog, dan zit er al weer 4 kilometer op. De worsteling, want dat is het, het strand af en het duin op is heftig en niet alleen voor mij. Veel toeschouwers, een enkeling wordt persoonlijk aangemoedigd. Iedereen op zoek naar het juiste ritme. De een heeft het wat sneller te pakken dan de ander. Hier en daar wordt een bemoedigend woord gewisseld. Een enkeling neemt de tijd en wandelt een stukje. Het bos in, omhoog en omlaag. Het vergt de nodige inspanning en als je het soepel wilt doen, moet je beschikken over de juiste looptechniek: wat kleinere passen omhoog en laat maar rollen naar beneden. Niet iedereen is daartoe in staat, stel ik vast. Mijn ademhaling heb ik weer volledig onder controle, mijn benen voelen goed. "De helft zit er op", hoor ik naast mij. Ik kijk op zij, de twee die ik voorbij ga, hebben het zwaar, zo te zien en te horen.
Denkend aan de komende vijf kilometer, weet ik niet wat me te wachten staat. Na het bos, Buren en dan naar Nes. Dat ligt voor de hand. Het stuk vanaf Buren naar de finish ken ik. Tenminste .......... ik veronderstel dat dat hetzelfde stuk parcours is als dat van de halve. Ik zie het wel, maar het zou mij goed uit komen als ik geen "hobbels" meer tegen kom die een forse conditionele inspanning vereisen.
Het bos ligt achter mij en nu overzie ik een groot deel van het parcours. Tot aan Buren zie ik her en der verspreid lopers. De zon schijnt en de wind nog in de rug, niet dat er veel wind is, maar toch. Je kunt beter de wind mee dan tegen hebben. Het moet te doen zijn. In het dorp hier en daar een handje vol toeschouwers. Links af, het bordje 7 kilometer, rechts af, en de weg volgen. Dat schiet mooi op. Op het pleintje, in het centrum van Buren, het beeldje van Rixt van 't Oerd, de hoofdpersoon in een Amelander legende. Toevallig viel mijn oog erop, want erg groot is het beeld niet.

Rixt van 't Oerd woonde met zoon Sjoerd in een klein hutje ergens in de duinen, zij hielden zich in leven door strandjutten. Sjoerd vertrok naar zee, dit tot groot verdriet van Rixt. Rixt nam uiteindelijk wraak op de zee, omdat die haar zoon Sjoerd haar had ontnomen. Tijdens een stormachtige nacht liep zij met een lantaarn boven op het duin heen en weer. Een schip op zee zette koers op het licht in de hoop in veilig vaarwater te komen. Het schip strandde en viel uiteen. Niemand overleefde de schipbreuk. Rixt op zoek naar bruikbaar juttersgoed, trof daar het lichaam van Sjoerd. Zij rende krijsend de duinen in en verdween in het duister. Niemand heeft ooit meer iets van haar gezien, maar wel gehoord. Want als er een storm over het eiland raast, doolt haar geest nog rond en als je goed luistert, kun je haar wanhopig horen roepen: Sjoe oe oerd, Sjoe oe oerd!

Rixt van Oerd, legende van Ameland
Legende of geen legende, gelopen moet er worden en het stormt niet. Een bekertje water, een slok en dus weer verslikken. Hardlopen en drinken, ik leer het nooit, ik spreek mezelf vermanend toe; neem de tijd en wandel een paar meter en drink! Hoestend en proestend loop ik voort, wat een gedoe. Opeens het bordje met 8 km; dus nog maar twee. Een zoveelste blik op mijn horloge. Het tempo is wat gezakt, het is niet anders. Ik loop achter een tweetal en dat past mij goed vandaag. Een scherpe bocht naar rechts, ik glip binnen door en laat de twee achter mij. Ik zet een tandje bij, want ik wil en moet ze voor blijven. Rottige verkoudheid, moeizame ademhaling. Een parkachtige omgeving, een loopbrug over het water, mooie route. Ik zie vanuit een ooghoek rechts dat ik nog maar een kilometer te gaan heb. Opluchting, nog een vijftal minuten en dan is het voorbij. Als ik de laatste bocht heb genomen en recht op de finish boog afga, ben ik blij dat het er bijna op zit deze keer. Maar dat pakte anders uit..................

Meeloper




zaterdag 20 december 2014

2e WINTERLOOP SNEEK

Sneek, winterloop, zondag 7 december 2014

Uitslagen 8.9km:   Mark Smit 34:30    Hans Jan Jasper 38:27    Dennis Schat 38:27
Ysbrand Valkema 42:56    Johan Sterk 43.00    Marcel Swart 44:53    Bert Rienstra 45:20
Nelie Jasper 45:29   Yvonnne Hiemstra 45:30    Lia Oppewal 47:30    Katinka Gerritsma 47:37
Anthoon Haagsma 47:40    Anita Bijker 48:53    Auke Wiersma 49:27    Wiep Wiersma  49:54
Dave de Jong 57:50

Hans Jan en Dennis in actie tijdens de 2e winterloop in Sneek


zaterdag 6 december 2014

DE MORRA RUN

De Morra Run voor KiKa

Hemelum, voor een dag het middelpunt in de Zuidwesthoek op de zondag, de laatste dag van november. De Morra Run voor het goede doel. Kinderen Kankervrij is een stichting die tot doel heeft om de genezingskans in 2025 naar 95 procent te brengen. Loopgroep Sneek is vertegenwoordigd met Dave de Jong, Durk Brouwer, Tialda Brouwer, Henk Groen, Hans Jan Jasper, Ysbrand Valkema en Frank Klasen.
 
Startplein één en al bedrijvigheid
Het weer is goed, geen wind, weliswaar koud, maar zeker niet onaangenaam.
Een afwisselend parcours, vanaf zeeniveau tot een zevental meter erboven en via het Galamadammen aquaduct een paar meter er onder. Een goede organisatie en verzorging voor de 400 deelnemende wandelaars en hardlopers. Dus geen enkele reden tot klagen. De wandelaars waren al enige uren onderweg toen de hardlopers voor de 16,1 km om 13 uur 45 van start gingen, de wedstrijdlopers voorop voor de prijzen en daarachter de rest met de illusie dat ook zij nog voor een prijs in aanmerking kunnen komen. Om 14.00 uur gingen de lopers voor de vijf en tien km van start. Natuurlijk voorop de prijslopers en daarachter zij met de eerder benoemde illusie. Ondanks een temperatuur van rond de nul graden zijn er toch altijd die lopers die in een zomers tenue aan de start verschijnen. Het merendeel heeft alle ledematen bedekt en is voorzien van  handschoenen  en een muts.

We starten achterin, Hans Jan wat verder naar voren. Hij is nu eenmaal een maat te groot voor ons. Wij dekken ons in voor een teleurstellend resultaat en zeggen dan ook nadrukkelijk tegen elkaar dat we voor ons plezier meedoen. Dat is ook zo, maar we hopen natuurlijk op een  snelle tijd, althans voor ons doen. Zo gaan we dus op weg voor de zestien kilometer en nog wat.

Een prachtig omgeving voor een mooi parcours
Eerst richting Bakhuizen, even een klimmetje, een stukje vlak, een vals plat en dan zijn we het dorp uit. Het is stil op straat, geen mens te bekennen, alleen die vrijwilliger die ons moet behoeden voor de verkeerde afslag op de driesprong het dorp uit. Hans Jan is al in geen velden of wegen meer te zien. We lopen met z'n drieën, met een tiental meters voor ons een groep die spoedig uit elkaar valt en vlak achter ons een groep van onbekende grootte. We halen een voor een de uiteengevallen lopers van de groep voor ons in, een vrouw haakt aan. Even later lopen we over de Rijsterdyk naar de Smitsleane. Over een fietspad "dalen" we af naar de doorgaande weg (Mientwei) naar Rijs. Het fietspad naast de Mientwei is opnieuw geasfalteerd. Dat is beslist niet onaangenaam en geeft voeding aan ons plezier. Met z'n vieren vervolgen we in een rap tempo onze weg. We wijzen elkaar op het prachtige en overzichtelijke parcours en op de vergezichten. Het lopersveld ligt inmiddels helemaal uit elkaar. Fel en opvallend gekleurde shirts van collega lopers verspreid in het landschap zijn de bakens die ons vertellen waar we langs moeten.
Als het lekker loopt, is zo'n loper die je op grote afstand ziet geen probleem, maar als het wat moeizamer gaat, is het op z'n zachtst gezegd niet prettig. Je blokkeert en in je gedachten ben je alleen maar bezig met zuchten en steunen over het hele eind dat je nog moet.

Morra Run voor Kika
Ons vrouwelijk gezelschap is wat achter gebleven, met z'n drieën "rennen" we voort. Ruim voor de Galamadammen zijn we nog maar met z'n tweeën. Ik heb het nu wat moeilijk, mijn knie zeurt. Ik stel Ysbrand voor dat-ie er maar vandoor moet gaan. Onder het motto samen uit en samen thuis weigert-ie om ook maar een stap harder te lopen. Zo bedwingen we eendrachtig het aquaduct en lopen we vervolgens over het fietspad langs de Morra. Het pad kronkelt in zuidelijke richting, dan buigt het af naar het westen om tenslotte ons noordwaarts naar Koudum te brengen. Maar zover is het nog niet. Ik dring er nogmaals op aan dat mijn "maat" mij zijn hielen laat zien, maar daar wil-ie ook nu niets van weten. Ik zal dan ook verder maar niet meer aandringen. Een heel eind voor ons loopt eenzaam en geheel alleen een vrouw in het roze. We besluiten, zonder dat we het hardop uitspreken, dat zij "onze prooi" zal worden en nog wel voordat we weer bij de Galamadammen zullen zijn. We lopen tenslotte voor ons plezier! We zetten dus een tandje bij en langzaam maar heel zeker lopen we op haar in. We zijn Koudum nog niet uit of we hebben haar te "pakken". Het voetpad langs de weg is smal, dus we blijven uit beleefdheid en het uitzicht achter haar. Als ze voor de tweede keer ons laat weten dat we haar maar voorbij moeten gaan, voegen wij de daad bij het woord en gaan er vandoor. Mijn knie is gestopt met zeuren en vrolijk fluitend "rollen we bergafwaarts" met grote passen de tunnel in. Omhoog gaat dat bij mij een stuk minder makkelijk, zodat ik het vrolijk-fluiten maar achterwege laat. De bovenbenen laten duidelijk weten dat het mij moeite kost. Ook mijn ademhaling slaat even op hol. Toch is het wonderlijk hoe snel het herstel intreedt, want we lopen nog geen dertig meter "vlak" of de benen en de ademhaling doen weer normaal. We naderen het 14 km punt en dat schenkt de burger nog meer moed. Ik geniet, wij genieten van het uitzicht rechts over de Morra en links over de weilanden. In de verte dobberen op het water vele eenden die zich voorbereiden op de winter. In de berm scharrelen af toe wat meerkoeten en een enkel waterhoentje. De laag hangende bewolking heeft de wereld om ons heen in een grijze nevel gehuld. We zien desondanks duidelijk de glooiing in het landschap. Ik
realiseer me dan plotseling dat vele duizenden jaren geleden een gletsjertong met enorme kracht langzaam maar zeker dit schitterende landschap heeft veroorzaakt. Links van ons Hemelum op hoogte en rechts Koudum op hoogte, opgestuwd door de zijkanten van een geltsjertong en daar tussenin de Morra, laag, waar de gletsjer zelf voor de diepte heeft gezorgd. Lang kan ik er niet bij stil staan; we moeten voort. Mijn metgezel heeft even afstand genomen van mij en mijn gedachten; hij lijkt er van door te gaan. Ik doe mijn best het gat van een tiental meters niet groter te laten worden. Dat lukt me redelijk, maar op de laatste paar honderd meter moet ik hem toch echt wel laten gaan. Dan bedenkt-ie zich en houdt in. "Samen uit, dan ook samen thuis", en zo stormen we op de finish af. Hij, terecht, een seconde sneller dan ik. Wat hebben we geweldig en met plezier gelopen!
 
Henk Groen in actie tijdens de Kika Run
Eenmaal goed en wel weer helemaal bij de tijd horen we de tijden die Erik Negerman en Ylona Kruis hebben neer gezet; beiden een parcours record. We buigen deemoedig het hoofd. Gelukkig hebben we daar onderweg geen weet van gehad. Hans Jan is natuurlijk ook al lang binnen. Even later lopen we hem tegen het lijf en als we zijn gelopen tijd vernemen, besluiten wij tweeën  definitief dat we geen wedstrijdlopers zullen worden. Maar we kijken terug op een plezierige loopevenement. Dat geldt zeker ook voor de anderen als ik de foto's mag geloven.


Meeloper

woensdag 3 december 2014

KIKIRUN HEMELUM

Kikarun Hemelum, zondag 30 november 2014

Uitslagen: 5km Durk Brouwer 29.53  Dave de Jong 32:49  10km Henk Groen  53:42

Tialda Brouwer  1:00:11  16km Hans Jan Jasper  1:12:19  Ysbrand Valkema  1:24:38

Frank Klasen  1:24:38

Gezellig startplein in Hemelum

dinsdag 2 december 2014

AMELAND TRAININGSDAG

Lekker hardlopen en voor paal (12) staan

Als je voor dag en dauw je benen over de rand van je bed laat zakken en met warme voeten op een koude grond stapt om even later geeuwend onder de douchen te gaan, dan heb je even de neiging om het (loop)bijltje er bij neer te gooien. Stijfheid is je ook deze ochtend niet vreemd, maar eenmaal onder de warme douche voelt het weldadig aan en geef je je over aan de dag.
Wat beweegt een mens om op een willekeurige zaterdag vroeg op te staan, vroeger dan gebruikelijk op elke andere doordeweekse dag? Het is donker en op straat is er nog niet veel leven.
In de auto op weg naar Holwerd hebben we het er over, over wat de dag ons zal brengen. We wisselen wat persoonlijke anekdotes uit en voordat we het goed en wel in de gaten hebben, staan we voor de slagboom van het parkeerterrein in Holwerd.

Geduldig wachten
We zijn niet de eersten, ook niet de laatsten. Een welgemeend goede morgen over en weer en daarna schikken we ons in ons lot. Geen veerboot nog te bekennen. Dus geduldig wachten. De een na de ander arriveert. Karin streept de namen af en Arjen regelt dat we door de "douane" kunnen. We schijnen kompleet te zijn.
Aan boord een plek zoeken. Dat valt mee, plaats genoeg. De koffie is van een bedenkelijke kwaliteit, maar de aanwezigheid van vele bekenden verzacht een boel met als gevolg dat de stemming alleen maar toeneemt. 

Groepsfoto
Arjen heeft zich met zijn secondanten die hem vandaag terzijde zullen staan om de meute in goede banen over Ameland te leiden, in een apart hoekje terug getrokken. Durk, de routespecialist, ontvouwt de kaarten, waarop de te lopen afstanden met de knelpunten duidelijk zijn ingetekend. Ze buigen zich over de knelpunten, afslag van de 5 km naar het strand, de afslag van de 10, die van de 13 en tenslotte die van de 17. Veiligheid voorop. Het kan niet misgaan. Ze halen herinneringen op aan vorig jaar. Taken worden verdeeld en iedereen wordt op het hart gedrukt de "kudde" in de gaten te houden en niet uit het oog te verliezen. Tempoverschillen zullen vooral op de wat langere afstanden mogelijk wat problemen kunnen opleveren. Ze zullen moeten proberen de eigen groep bijeen te houden tot de afslag naar het strand. Daar kan iedereen dan min of meer zijn gang gaan, want verkeerd lopen of verdwalen is niet mogelijk. Door lopen naar paal 12 en daar van het strand af. Dat kan toch niet zo moeilijk zijn.
Een handvol oudgedienden informeert belangstellend naar de route van hun voorkeur. Opluchting maakt zich van hun meester. De polder wordt gemeden, het saaiste deel van Ameland dat wel bedwongen moet worden als je deelneemt aan de Adventure Run. Maar dat is van later zorg.

De 13 en 17 kilometer groepen op pad richting Buren
Eenmaal van boord spoeden we ons naar Nes, naar de sporthal. Gisteren was het mooi weer. Vandaag is het bewolkt, er valt een "snitterke", overeenkomstig de voorspelling van Piet P., maar dat mag de pret niet drukken.
De sporthal. Verkleden, waardevolle spullen achter slot en grendel, de groepsfoto, de gezamenlijke warming up, de route bespreking in aparte groepen en dan op weg. Het kan niet misgaan hebben ze gezegd. De vijf km, onder leiding van Durk loopt volgens plan, de 10 km wijkt al na een paar km af, begeleider Henk schijnt het niet in de gaten te hebben en Karin als het te laat is. Niks zeggen en gewoon verder gaan. Onoverkomelijk is het niet en het worden ook niet meer kilometers. Dat is anders bij de 13/17 groep. De eerste 10 km verloopt probleemloos, de stemming is vrolijk en het loopt op rolletjes. Op een driesprong naar rechts, dat klopt en dan vrijwel meteen weer links af. Volgens Frank staat er geen bordje met Grootvaarwaterweg en dat zou toch moeten. Dus nog maar even rechtdoor. De volgende afslag naar links wordt vol overtuiging niet overgeslagen. De kudde volgt. Arjen roept na een honderdtal meters de groep tot de orde. Er volgt overleg, twijfel! Dus omkeren en vijf honderd meter terug. We nemen de eerste de beste afslag rechts. We besluiten dat dat de Grootvaarwaterweg dan moet zijn. Gelukkig protesteert er niemand! Na ruim een kilometer wordt het Jan Sietjespad bereikt. Het klopt, volgens Arjen en Frank, algemene opluchting. Er wordt genoten van de landschap, gepraat over koetjes en kalfjes en een afweging gemaakt over al of niet afslaan voor de 13 kilometer. Dan is het zover. De splitsing. Tien lopers blijven er over voor de 17. Het tot nu toe rustige duurlooptempo is blijkbaar niet voor iedereen vol te houden. Er ontstaat een kopgroep die begeleid wordt door Arjen op de fiets, beducht voor de juiste afslag naar het strand. Die mag je niet missen, want dan kom je op het Oerd en ben je voorlopig nog niet thuis. Het peloton volgt op gepaste afstand. Wellicht is controle op doping in de nabije toekomst noodzakelijk, want het gat tussen de koplopers en de rest wordt groter en groter.

Verzamelen voor het strand, 10 km groep.
Het strand ligt er stil, breed, vlak en verlaten bij. Het is een groot plezier hier te mogen te mogen lopen. De zuidoosten wind is een steuntje in de rug. Het uitzicht over zee is prachtig, de grauwheid van het water wordt opgefleurd door de witte schuimkoppen van de golven, meeuwen boven de scheiding van water en strand en op de waterlijn een enkele strandloper op zoek naar voedsel. Het is stil om ons heen, een stilte die alleen wordt verbroken door het krakende geluid van de scheermessen die we onder onze voeten onvermijdelijk kapot trappen. De zon heeft het moeilijk, maar dat deert ons niet. Wij lopen, wij kunnen niet meer stuk, we vergeten de vermoeidheid, we kennen geen pijntjes. Af en toe wat groepjes wandelaars, een enkele hond, iemand met een vlieger, meer is er niet. Iedereen loopt in zijn eigen tempo, van een groep is al lang geen sprake meer, hooguit van heel kleine groepjes, maar allemaal op weg naar paal 12. Althans..........!

Richting het Oerd
Het zal de vermoeidheid zijn, het verlangen naar het terras, de onbedwingbare drang om te winkelen, de lekkere trek, een kop warme chocolade met slagroom, een glas wijn of een potje herfstbier, maar paal 12 wordt lang niet door iedereen gehaald. Alleen de groepen van Durk en Karin/Henk hebben zich aan de opdracht gehouden. Tja, de rest, wat heeft die gedaan? Een strandpaviljoen. Dus.....dat moet het zijn, daar moet paal 12 zijn, dat kan niet anders. Even is er nog wat twijfel, maar dan nemen ze de bijbehorende strandafgang. Boven op het duin is alle twijfel voorbij. Zo moet het ongeveer gegaan zijn. Indachtig het spreekwoord "als er een schaap over het duin is, volgen er meer". Dat blijkt ook nu maar weer.

Ondertussen staat Arjen bij paal 12, moederziel alleen. Hij wacht, veel is er niet te beleven. Wat heen en weer drentelen. In de verte turen of ze al komen. Ze komen niet. Berichtje van Karin:
 "Waar ben je? Groep 13 is al enige tijd binnen en 17 nu ook!" Opluchting, een lichte ergernis, veel meer verbazing en een allesoverheersende vraag hoe dit toch mogelijk is. "Sta ik hier voor paal, we hebben het toch goed afgesproken?!", mompelt hij hardop.
Het blijkt dus mogelijk te zijn, het is geen afgesproken werk, terwijl het zo duidelijk is gezegd: "Bij paal 12 van het strand! Zo moeilijk is het toch niet?" Neen, zo moeilijk is het niet, maar het is wel gebeurd. Natuurlijk is er geen opzet in het spel. Er is gewoon niet verder gekeken dan de eigen neus lang is. Zo gaat het toch altijd? Arjen heeft zich inmiddels al lang weer geschikt in zijn eigen lot; zijn stemming heeft er niet onder geleden. Iedereen is tenslotte weer binnen.

Paal 12 en een verlaten strand
Om goed twee uur verlaten de laatsten de sporthal. Op het terras bij Van Heekeren is het goed toeven. De vuurpotten branden en diegenen die daar niet genoeg aan hebben, kunnen nog altijd gebruik maken van de overal aanwezige warmtestralers.
Misschien hier en daar wat stijfjes, misschien wat  moe, maar in ieder geval voldaan laat ieder voor zich de dag in gedachten voorbij gaan.
Het was een prachtige loop, geen spijt van het vroege opstaan, het was gezellig onderweg, het weer werkte mee, de stemming was goed, geen last van een blessure, een fijne en zorgeloze dag. Het was lopen met plezier. Behulpzame hardloopcollega's die er zelfs aan gedacht hebben wat reserve kleding mee te nemen voor als je een tight vergeten hebt, of een paar sokken, of een handdoek, die zich om je bekommeren als je het onderweg wat moeilijk hebt met het een of ander, die je moed in praten, die de stemming erin houden, die op je willen wachten als je van het rechte pad af moet voor een hoognodige sanitaire stop.  Begeleiders/trainers die mee fietsen en lopen, die je het juiste pad op sturen, die je een klein stukje verder laten lopen dan de bedoeling is.
De tijd vliegt en plotseling moet je opbreken. Een zucht, de harde werkelijkheid roept. De boot wacht niet. 
Tevreden stapt iedereen aan boord en daar hebben we het er met elkaar nog eens over, het was een top dag! Op weg naar huis. De gedachten al weer bij volgend jaar november. Weer op weg naar Ameland.

Meeloper



SLACHTERIN WOMMELS

Wommels, Slachterin, zaterdag 22 november 2014.

Uitslagen 5km. Mark Smit 16:52(3e)

Mark Smit(44) in actie tijdens de Slachterin

zaterdag 22 november 2014

7 HEUVELENLOOP

Nijmegen, 7 heuvelenloop, zondag 16 november 2014

Uitslagen 15km: Jorrit Bergstra 1:05:44 Klaas van Tricht 1:13:20 Johan Sterk 1:18:44

Riena van der Gaast 1:28:11




vrijdag 14 november 2014

MARDERHOEKLOOP

Marderhoekloop, Oudemirdum, zaterdag 8 november 2014.

Uitslagen: 16.1km Bert Rienstra 1:27:26  10.3km Anneke Heida 47:32 Pytrik Amsterdam 56:14

Monique Middeldorp 1:04:56 Greetje Veenstra 1:06:45  Karin Benthem 1:06:45

4.8km Linda Ypma 25:55

Anneke Heida in actie tijdens de Marderhoekloop

woensdag 5 november 2014

DE BERENLOOP 2014, EEN ODE AAN DE VRIJWILLIGERS

De Berenloop op Terschelling is meer dan hardlopen op de eerste zondag van november. Het begint al op de vrijdag wanneer de eersten op weg gaan. Oude bekenden begroeten elkaar in de hal van de veerterminal in Harlingen. De stemming zit er meteen goed in. Dat krijgt zijn vervolg op de zaterdag. Extra afvaarten zijn er nodig om iedereen over te zetten. Zelfs op zondagmorgen zijn er twee afvaarten nodig om iedereen op tijd voor de start op het eiland te krijgen. Het zijn niet alleen de deelnemers aan de (halve) marathon, dat zijn er "slechts" een kleine vijfduizend, verder familie, vele vrienden en kennissen. Het is gezellig druk op het eiland, het weer werkt mee en zomerse temperaturen verhogen de feestvreugde.

Berenloop Terschelling al 18 jaar een hardloopfeest
Zaterdagmorgen Kleintje Berenloop, met meer dan 700 deelnemers. Fantastisch! Wat een mooi weer, wat een perfecte organisatie, wat een mooi parcours en wat een belangstelling. De vijf  kilometer wordt door velen als warming up gebruikt voor het grote werk op zondag. De tien kilometer is uitermate in geschikt voor al diegenen die een halve marathon nog een brug te ver vinden. De start/finishboog, de jurytenten, de muziek, de herfstkleuren en niet in de laatste plaats de welluidende stem van speaker Jan Kooistra zorgen voor een geweldige ambiance. Jan heeft vrijdagmiddag samen met Piet Noordenbos de beide parcoursen uitgezet. Alle deelnemers waren het na afloop roerend met elkaar eens: wat was het mooi en wat een goed idee om de tien een andere kant op te sturen dan de vijf en de starttijd te splitsen. Oranjekoek, een kop koffie, een Kleintje Berenloop mascotte na afloop werden in dank aanvaard.
Volgend jaar op naar de duizend deelnemers?

Ruim baan voor de jeep met beren
De rest van de zaterdag wordt door iedereen in gepaste vreugde doorgebracht. Op West is het een komen en gaan van mensen, het is een ontmoetingscentrum. Op het plein bij de Brandaris is Running Center Leeuwarden aanwezig met tal van aanbiedingen. Loopschoenen, kleding en accessoires vinden gretig aftrek. Vrijwilligers zijn overal druk in de weer om alles klaar te maken voor de zondag. Maar ook buiten West is de sfeer van de Berenloop merkbaar. Fietsers met  Berenloopvlaggetjes, hier en daar wat hardlopers die de beenspieren aan een laatste test onderwerpen, fotografen die maar niet genoeg krijgen van de herfstkleuren, honden die de zee in rennen, hardlopers die het strand inspecteren en tevreden vaststellen dat het strand perfect geplaveid is.
Aan het eind van de zaterdagmiddag, op weg naar "huis", ontmoet ik Jan Kooistra midden op straat met grote passen en hardop tellend. "Zo meten wij het hele parcours", roept hij mij lachend toe. Ik wens hem sterkte en ik neem mij voor daar nog eens met hem van gedachten over te wisselen.

Water!
Zondagmorgen. Bij de Brandaris is alles gereed voor de start van twaalf uur. De schermen hangen, de rode loper is uitgerold, de dranghekken staan op de plaats en de toiletten in gelid, de stalletjes voor uitgifte van het Berenloopshirt 2014 worden voorzien van voorraad. Hardlopers en belangstellenden komen en gaan.
Bananen worden verorberd, een laatste slok, men ontdoet zich van overbodige kleding, wat kniebuigingen, een bemoedigend woord, een klop op de schouder en dan naar het startvak.

Als de misthoorn om twaalf uur het sein van vertrek laat horen voor de wedstrijdlopers dan is de spanning er af. Het is eindelijk zover. De eersten snellen weg, de rest volgt.
Wanneer een vijftal minuten later de recreanten het sein krijgen en nog eens een vijfendertig minuten later de 42,2 kilometer marathoneurs in beweging komen, dan zijn er een kleine 5000 lopers onderweg.
Lopen is een feest voor velen, voor anderen een serieuze aangelegenheid om de ereplaatsen,  voor een enkeling een teleurstelling, omdat het vandaag niet wil lukken en voor sommigen "a hell of a job", omdat de voorbereiding er wat bij ingeschoten is.

Troep opruimen
In alle gemoedsrust vraag ik me weleens af of al die hardlopers, al die toeschouwers, zich realiseren dat er vele, vele vrijwilligers heel veel tijd en energie steken om het ons mogelijk te maken te kunnen lopen. Het begint al met de inschrijving en alles wat er mee samen hangt, het bedenken en uitzetten van het parcours, het organiseren van alle toebehoren voor het gehele parcours, de bevoorrading en de bezetting van de verzorgingsposten, het aanvragen van alle vergunningen, het overleggen met de officiële instanties, de algehele logistiek en na afloop, als iedereen hijgend terugblikt op zijn of haar prestatie en het glas heft, nog uren bezig is met het opruimen van alle "troep".
Wij, hardlopers, die in het voorbij gaan even een bekertje water aanpakken, een stukje banaan, een partje sinaasappel uit hand hand grissen, ons nauwelijks tijd gunnend om te eten of te drinken en dan even later achteloos de boel in de berm achterlaten, wij realiseren ons op dat moment niet dat wij, zonder de inzet van die vrijwilligers, die daar uur na uur staan, zo "comfortabel" voort kunnen gaan. Wij zijn met ons zelf bezig, we moeten lopen, de tijd in de gaten houden, want die dringt. Hoe we het ook wenden of keren, het zit nu eenmaal in het hardlopen opgesloten. Eenmaal thuis, terugdenkend aan die mooie dag, wanneer we weer wat afstand hebben genomen zijn we ons terdege bewust dat er bergen zijn verzet om velen een onvergetelijk weekend te bezorgen.
Hulde aan al die mensen, bedankt en tot volgend jaar! Wij zullen nog meer aan jullie denken! Hopelijk hebben jullie ook nog wat plezier kunnen beleven aan deze Berenloop.

Meeloper.



dinsdag 4 november 2014

BERENLOOP TERSCHELLING 2014

Terschelling Berenloop 2014, zondag 2 november 2014.

Uitslagen 21 km.(willekeurige volgorde) Dennis Schat 1:38:27 Hans Jan Jasper 1:38:25 Ysbrand

Valkema 1:54:49 Ibo Jan Boschma 1:51:34 Gerrit Dijkstra 1:44:23 Klaas van Tricht 1:52:12 Grietsje

Valkema 1:55:31 Martin van der Zee 2:04:57 Frank Klasen 1:54:33 Nelie Jasper 1:57:55 Anja Kok

2:00:02 Esther Vellinga 2:06:30 Barbara Brands 2:16:42 Paula Kulhan 2:23:01 Petra Rooda 2:23:48

Orange rules!
Natasja Kuipers 2:02:58 Gerke Gerritsma 1:53:21 Anton Stokman 2:12:57 Pietie Visser 1:55:15

Elsemieke Stokman 2:08:34 Richtsje Samplonius 1:58:04 Marcel Swart 1:57:50 Pieter Klasen

1:51:54 Lydia Wiersma 2:05:00 Yvonne Hiemstra 1:57:51 Wiep Wiersma 2:08:46 Femke

Hendriksma 2:02:58

de fanclub van Loopgroep Sneek 

DE BERENLOOP 2014

We zijn op Terschelling, geliefd om de natuur, de gastvrijheid, de eindeloze mogelijkheden om er eens lekker tussen uit te zijn en natuurlijk om de Berenloop. Een van de mooiste en sfeervolste loopevenementen van ons land. De Berenloop is meer dan alleen maar hardlopen op die ene dag, die eerste zondag van november. Het is een weekend lang voor hardlopers en hun aanhang, van inspanning en ontspanning in een geweldige ambiance. Dat begint al op de heenreis, voor sommigen op vrijdag, voor velen op zaterdag en voor de rest op zondag, waar bekenden elkaar treffen en de stand van zaken en het weekend alvast even doornemen. Het krijgt een vervolg op zaterdagmorgen bij de Kleine Berenloop, ooit gestart als Breakfastrun, als laatste voorbereiding op het grote gebeuren op zondag, en thans uitgegroeid tot een op zichzelf staand feestelijk loopevenement voor diegenen die de (halve) marathon (nog) een brug te ver vinden met afstanden van vijf of tien kilometer over een prachtig parcours.
 
Verzamelen bij de Brandaris
Dan op zondag, de dag van de hele en de halve marathon. Verzamelen voor de start bij de Brandaris is op zich al een feestelijk gebeuren. Ruim van te voren is het daar een drukte van jewelste; hardlopers, toeschouwers, belangstellenden, organisatoren en vrijwilligers die de laatste voorbereidingen treffen. Warming up onderleiding van Arjen Visserman met een man/vrouw of veertig naar en op het Groene Strand. Eenmaal terug bij de Brandaris, overtollige kleding afgeven, nog wat drinken, een bemoedigend klopje en een laatste aanwijzing in ontvangst nemen van bekenden en onbekenden en dan op naar het startvak.
De start; de misthoorn loeit, de spreekstalmeester met de laatste aanmoedigingen, een schuifelende mensenmassa en dan gaan.
De finish; feestelijk, over de rode loper, die laatste tientallen meters, muziek. Wat overblijft is een voldaan gevoel. De apotheose 's avonds bij Hessel, gratis champagne. Wat een happening en op de terugreis hebben we het er nog maar eens over.

Warming up op het Groene Strand(foto Hieke Osinga)
Ik laat mijn gedachten de vrije loop en als vanzelf kom ik terecht bij mijn eerste Berenloop, nu zes jaar terug. Het was tevens mijn eerste halve marathon en ik voel nog die onzekerheid of ik het halen zou of niet. Nog nooit verder gelopen dan zeventien kilometer.
Ik moet ook toen ongeveer op dit tijdstip hier gelopen hebben, ter hoogte van Halfweg. Nog niet echt halverwege, zelfs nog geen vijf kilometer onderweg. De eerste hindernis achter de rug, de klim bij Stay Okay. Rustig aan was destijds mijn motto. Vooraf en vooral gewaarschuwd voor het strand. Dat zou onmenselijk zwaar zijn, althans dat heb ik er toen van gemaakt.
Vandaag heb ik mijn loopmaatjes gevonden. Een klein groepje bekenden van de eigen Loopgroep. Wisselende contacten, iemand sluit aan, een ander valt af, we worden voorbij gelopen en wij halen in en zo gaat het steeds maar voort. Ik sla het gade, een vermakelijk schouwspel! Niet zelden wordt de overmoedige loper weer ingehaald. Haastige spoed is zelden goed! We wisselen een enkel woord over het weer en bevragen elkaar hoe het gaat. Hier en daar een handje vol toeschouwers. Wij vermaken ons en zij ook. Af en toe knalt er muziek over het parcours. We vorderen gestaag op weg naar Midsland.

Dan slaan we links af, de weg loopt iets omhoog. Dat wordt gevoeld, maar deze keer niet door ons. Even later door de Dorpsstraat van Midsland. Veel toeschouwers. Aanmoedigingen, applaus valt ons ten deel, een fotograaf en nog een en dan zijn we het dorp uit op weg naar Formerum. De groep is uiteen gevallen, we zijn nog met z'n tweeën, in het oranje, de rest van onze Loopgroep loopt voor of achter ons. Het gaat goed. Niet met iedereen, er wordt gewandeld. Jammer, je hoopt dat het jezelf niet overkomt. Niet aan denken, doorlopen.
Formerum, bij de molen veel toeschouwers. De stemming zit er goed in zo te zien en te horen. Bij ons tweeën ook. Maar naast mij hoor ik geklaag over hoe zwaar het gaat en over pijn. Dan weer links afslaan, even is er wat gedrang. De weg is wat smaller en zodra er drie of vier naast elkaar lopen is er geen mogelijkheid er langs te gaan. Je moet je, of je wil of niet, even inhouden. Dat is vervelend, omdat je nu gedwongen wordt in wisselende tempo's te lopen. Het is niet anders. We passeren de 10 kilometer. De tijdwaarneming geeft precies een uur aan. Het verwondert mij, ik had het gevoel dat we sneller zouden lopen, het valt gewoon tegen. Ik spreek mezelf moed in door er een viertal minuten af te trekken, tenslotte is er een bruto en een netto tijd. Ik vermijd het om er over te praten met mijn loopgroep maatje. Hopelijk heeft hij er niet op gelet.
We zitten weer in ons ritme en Midsland Noord nadert met rasse schreden. Ook hier weer veel toeschouwers, vooral turend en op zoek naar bekenden in het loopcircus. Dat is nog niet zo gemakkelijk weet ik uit ervaring. Een bocht naar rechts, een naar links en weer naar rechts en dan met de wind in de rug naar Midsland aan Zee.

Op het strand richting West aan Zee(foto Janke van der Schaaf)
Onderaan bij het duin aangekomen, zijn er een paar die het zekere voor het onzekere hebben genomen: zij wandelen naar de top. Wij nemen kleine passen en komen met het hart in de keel boven. We worden overrompeld door het fenomenale uitzicht: het brede strand, geplaveid en wel, zover het oog kan reiken een lang en kleurig lint van hardlopers, de zee met de branding in het wit als achtergrond en alles zonovergoten. We delen ons euforisch gevoel, maar we moeten ook voort. De eerste kleine honderd meter van het strand is wat minder hard dan wij op het eerste gezicht hadden gedacht. Ik voel mijn bovenbenen, maar ik zeg niets, ik loop. Het is snel voorbij, met gezwinde pas overzie ik de lange rij voor mij. In de verte ontwaar ik wat oranje shirtjes, het moeten de kleuren van onze Loopgroepers zijn. We lopen langzaam maar zeker op ze in, halverwege het strand weten we het zeker. We gaan ze voorbij een honderd meter voor de strandovergang. Er is geen twijfel waar je langs moet, een dichte haag van toeschouwers aan beide zijden van het "pad" zien hoe wij zwoegen om boven te komen. Ik moet mijn loopmaat laten gaan. Boven gekomen zie ik de afstand tussen ons groter worden, zij het langzaam, maar ik heb geen illusie dat ik nog bij hem zal komen. Naar beneden, ik pak een spons en wis het zweet van het voorhoofd en uit de nek. Even twijfel ik of ik de spons zal weggooien. Een ander moet het tenslotte maar weer opruimen. Maar als ik de enorme hoeveelheid sponsen en bekertjes zie, is mijn besluit makkelijk genomen. Nog eenmaal omhoog, velen om mij heen moeten het tempo drastisch omlaag brengen, maar met mij gaat het wonderwel goed. Dat is andere jaren weleens anders geweest. Boven gekomen passeer ik het 15 km punt. Nog zes en een beetje.


De Longway staat vooral in het begin bekend als kuitenbreker, maar als het bos begint, is dat leed ook weer geleden. Ik kan me opmaken voor het minst opwindende deel van het parcours. Het lopersveld ligt ver uiteen, hier en daar gesteun en gekreun, de laatste loodjes wegen ook vandaag voor velen zwaar. Wie er oog voor heeft, kan nog genieten van de prachtige herfstkleuren in de wetenschap dat hij met iedere stap dichter bij de bevrijding komt. Hoewel ook ik de vermoeidheid begin te voelen, neem ik de wijze lessen van onze trainer ter harte: blijf rechtop, ontspan de schouders, let op je ademhaling, kijk fier vooruit, denk aan de armbeweging en ....... loop met plezier. Dan ......ik zie hem nog niet, maar hoor hem wel. Jan Kooistra, de onvermoeibare, die op de laatste kilometer ons moed in praat. Jan bedankt, maar wil je volgend jaar, uit naam van ons allen, op die laatste paar kilometers de bordjes niet zo ver uit elkaar zetten. Een kilometer is een kilometer! Daar moeten we nog eens een goed gesprek met elkaar over hebben.
Als ik onder de finish boog door loop, word ik overvallen door een vermoeid maar voldaan gevoel, weer binnen de twee uur volbracht. Het was prachtig, sfeervol en wat hebben we het getroffen met het weer.

Meeloper




zondag 2 november 2014

1E WINTERLOOP

Sneek, 1e Winterloop, zondag 2 november 2014.

Uitslagen: 8.9km  Mark Smit 35:15  Jurjen Jagersma 35:40  Dennis Smit 38:40  Jelle Jagersma 41:14

Bert Rienstra 45:33  Henk Groen 46:33  Jennie van der Goot  48:16  Lia Oppewal 48:46

Auke Wiersma  48:46  Anthoon Haagsma 49:32  Anita Bijker 50:16  Dave de Jong 1:02:38

Lia en Anthoon in actie tijdens de 1e winterloop(foto Jolanda Reen)

KLEINTJE BERENLOOP

Terschelling, Kleintje Berenloop, zaterdag 1 november 2014.
  
Uitslagen: 5km Pieter Klasen 24:27  Anja Kok 24:31  Ibo Jan Bosma 25:31  Jelmer Krikke 25:32
                         Frank Klasen 30:39

Jelmer en Ibo in actie tijdens kleintje Berenloop.

vrijdag 31 oktober 2014

Start to Run naar het einde

Een afsluitende trainingsloop van ongeveer 20 - 25 minuten aaneengesloten hardlopen en dan zit het erop. Dat komt overeen met zo'n 3 kilometer gelijkmatig joggen. Weinigen van de deelnemers hadden gedacht dat zo iets tot de mogelijkheden zou behoren toen zij zich zeven weken geleden meldden bij de Start to Run trainers. Maar het is gelukt, het is volbracht! Vandaag de feestelijke afsluiting met koffie en wat lekkers. Vrolijk en voldaan terug kijkend op het bereiken van de finish; het is gelukt. Zeven weken geleden leek het heel ver weg, 3 kilometer! Iedere zaterdag kwam dat einddoel toch beter in zicht.
Die eerste keer een kennismaking, een praatje, voorzichtig joggend op weg voor de verdere warming up en daarna, rustig dribbelen, een minuut, even wandelen, nog een minuut dribbelen, weer wandelen, twee minuten dribbelen, weer wandelen en daarna nog een keer dezelfde cyclus. Wat kostte dat een moeite, om nooit te vergeten. Week na week ging het beter. Soms een kleine terugslag in de week. Vol twijfel zaterdags naar de groepstraining. Maar eenmaal bezig onder enthousiaste begeleiding lukte het weer om het doel van die week te halen.
 
Start To Run Groepsfoto
We hebben met en om elkaar gelachen om de vreemdste capriolen die we hebben uitgehaald tijdens de looptechnische oefeningen. Ach, niet iedereen gaat het even gemakkelijk af om armen en benen in tegengestelde richting ritmisch te bewegen. Bij het knieheffen is het belangrijk dat je met het bovenbeen horizontaal uitkomt, dat je rechtop moet blijven, niet mag inzakken, je schouders moeten ontspannen zijn, je armen ritmisch meebewegen en als je dribbelt je voeten goed afwikkelen. En dan die armbeweging, niet trommelen, niet zagen, een hoek van negentig graden tussen boven- en onderarm. Dribbelen heet opeens Trippling en Skipping blijkt een ander woord voor knieheffen. Karin doet het zo voorbeeldig voor en dan lijkt het allemaal zo eenvoudig. Ga er maar eens aan staan, het is een heel gedoe dat hardlopen.

Er wordt over blessures gesproken en dan vooral over het voorkomen ervan. Overdrijf nooit is een belangrijk motto. Neem op tijd rust. Voel je pijn, neem wat gas terug, raadpleeg een collega hardloper, neem contact op met een fysiotherapeut, een sportarts. Luister naar je lichaam.
Ook wordt er wat verteld over schoenen in samenhang met de juiste voetafwikkeling en stabiliteit, over kleding en over veilig lopen. Breng variatie aan in tempo, houd het niet alleen bij asfalt, maar loop ook eens in het bos, of over gras of schelpenpad. Wist jij veel dat dat allemaal bij hardlopen om de hoek komt kijken?
Tijdens je huiswerktraining merk je dat je hijgt als een molenpaard en je vraagt je af of dat wel gezond is, of je niet te hard van stapel bent gegaan, je loopt kortom met het hart in de keel. Twijfel maakt zich van je meester. 's Zaterdags vraag je een van de trainers hoe dat komt en dan krijg je te horen dat er een verschil is tussen buik- en borstademhaling, wat de voor- en nadelen zijn, dat je door langzaam te lopen gemakkelijker controle houdt over de ademhaling, dat je duurvermogen daar baat bij heeft en dat het de vetverbranding stimuleert en dat klinkt je als muziek in de oren.
 
Het volgende doel, trainen voor de Adventure Run op Ameland.
Na zeven weken, is het voorbij..........althans? Start to Run is afgelopen, een voldaan gevoel resteert. Maar het hardlopen is nu toch niet afgelopen? Natuurlijk niet, je kunt alleen op pad. Toch is het veel leuker, motiverender en gezelliger om in groepsverband te lopen. Loopgroep Sneek/IJlst   biedt vele mogelijkheden voor zowel de beginnende als de gevorderde, voor de puur recreatieve als voor de ambitieuze hardloper. Enthousiaste trainers staan garant voor een deskundige begeleiding, zij geven waardevolle adviezen zodat je nog meer plezier zult beleven aan het lopen. 
Lopen met elkaar motiveert je ook om mee te gaan doen aan leuke en uitdagende loopevenementen. Niets moet, alles kan en veel mag.
Loopgroep Sneek/IJlst heeft een blog (www.loopgroepsneek.blogspot.com) waar leden hun ervaringen kwijt kunnen. Ook op Facebook kan iedereen met iedereen in een beschermde omgeving gegevens uitwisselen. Een website is in ontwikkeling.
Kortom je bent van harte welkom bij de leukste Loopgroep van Sneek/IJlst en omgeving.


Meeloper, namens Karin, Durk en Frank

DWINGELDERVELDLOOP

Dwingeloo  Dwingelderveldloop, zaterdag 25 oktober 2014.

Uitslagen: 7,5km Mark Smit 28:17  Jennie van der Goot 1:25:18

Mark Smit in actie tijdens de Dwingelderveldloop

STRONTRACELOOP

Workum Strontraceloop, zaterdag 18 oktober 2014.

Uitslagen: 15.3km Bert Rienstra 1:25:28  11.2km Dave de Jong 1:16:02

Bert Rienstra in actie tijdens de Strontraceloop
 

NOORDER FIT RUN

Leeuwarden, Noorder Fit Run, zaterdag 18 oktober 2014.

Uitslagen: 10km Lia Oppewal 54:39

Start Noorder Fit Run

4 MIJL 2014

Groningen 4 mijl, zondag 12 oktober 2014. Uitslagen 4 mijl.

Johan de Jong 29:14  Jolanda van de Zwaag  38:36  Liesbeth Mantel 38:45  Kiki de Boer 39:19 Mariska de Roo  40:40

4 Mijl van Groningen

IK LOOP IN...............

Ik loop in......Zwitserland. 
Starten op 2225m boven zeeniveau! Gelukkig gaat er een cabinelift vanuit Wengen (1400m) naar Männlichen. Het lijkt mij verstandig om mijn eerste loop in de bergen dalend af te leggen. Een dag later denken mijn bil- en bovenbeenspieren daar overigens heel anders over. 
Wat een schitterende ervaring!!! 10km trailrunning!


Mooie vergezichten en overal hoor je aanmoedigend belgelui van de koebellen. Echt onvergetelijk. We zouden eens een trainingsweekend moeten plannen in de bergen, dan wil ik wel omhoog lopen. Dat geeft vast andere spierpijn.

Pieter Klasen

woensdag 29 oktober 2014

EVINK RUN DRACHTEN

Drachten, Evink Run, zondag 5 oktober 2014

Uitslagen: 10km Henk Groen 51:44

Henk Groen in actie tijdens de Evink Run

1E CANICROSS NIJLAND

Op 4 oktober jl werd in Nijland een canicross georganiseerd door Elle vd Feer, Dierenhotel creche trimsalon Nijland - Bolswarder Hondenschool.

Canicross Nijland, voor de start
Canicross is hardlopen in de natuur met een aangelijnde hond die naar hartenlust mag trekken zodat baas en hond samen zo snel mogelijk een parcours over onverharde paden afleggen. Deze vorm van achter je hond aan rennen is ooit begonnen in de sledehondenwereld als middel om de honden buiten het sneeuwseizoen te trainen. Tegenwoordig staat de sport open voor alle typen honden, klein of groot, ras of geen ras. Naast een enthousiaste hond heb je alleen een heupgordel, een goed passend tuig, een elastische lijn en een paar hardloopschoenen (liefst met profiel) nodig. Afhankelijk van looptalent en trekkracht betekent het voor de één gewoon hardlopen met je hond, voor de ander heel veel harder lopen dankzij je hond en voor sommigen lijkt het meer op vliegen. In Nederland is het nog een vrij onbekende sport die echter snel groeit. (bron: www.canicross.nl)

Canicross doorkomst Nijland
Tussen het moment dat het idee zich openbaarde en het echt concreet werd moest er natuurlijk nog wel het een en ander geregeld worden.  De gemeente werd benaderd voor eventuele vergunningen en zaken zoals verkeersregelaars. Een vergunning hoefde niet maar voor de rest is wel alles ingezet om veiligheid voor mens en hond te waarborgen. Er werd in de weken voor de cross de mogelijkheid geboden om een paar workshops te volgen om kennis te maken met voor velen een nieuwe dimensie in het sporten met je hond. Een paar weken voor de cross werd de route gewandeld en werd er o.a. gekeken naar veiligheid. Ook werd er gekeken naar de plaats van de verkeersregelaars en welke bordjes er moesten komen om de juiste richting aan te geven.

Op de dag zelf was het warm en stonden de 6 hardlopers met verschillende rassen, vol verwachting klaar om van start te gaan. De vrijwilligers stonden op hun plaats, ook de park-schoonmaak-ploeg was er met filmcamera en al klaar voor. Om de 15 seconden ging men van start richting Nijland om via het park bij de grote weg aan de andere kant van het dorp weer uit te komen. Door het centrum via de kerk weer terug naar de start locatie voor het Dierenhotel van Ella. Dat het eigenlijk iets te warm was mocht de pret niet drukken de baasjes letten goed op de honden zodat  het ook voor hen leuk bleef. Onderweg werd er zelf nog even de afkoeling opgezocht van de sloot. In totaal werd er een route van 4.2 km gelopen.

Honden en baasjes na afloop van de canicross in Nijland
Na afloop was er o.a. water om af te koelen en lekker uit te rusten van de inspanningen, soms voor de deelnemende baasjes en zeker voor de honden. In combinatie met een open huis, de aanwezigheid van de dierenarts verdient deze loop volgend jaar meer deelnemers. Met een tas met lekkernijen voor de honden en voor de baasjes informatie materiaal werd er op een mooie dag teruggekeken.


De Olympiër.