Trainen

Loopgroep Sneek traint op de dinsdagavond 19:30-20:45, donderdagochtend 09:00-10:15, donderdagavond 19:30-20:45, zaterdagochtend 09:30-10:45, locatie Zeilsoos-Sneeker Jachthaven, zondagochtend, clinictrainingen.

Loopgroep IJlst traint op de woensdagavond 19:30-20:45, locatie Sporthal Utherne.

Proeftraining of informatie: rnwths@gmail.com

donderdag 26 maart 2015

DE 60 VAN TEXEL, VERVOLG

Over een winterslaap, blessures, reserves, een tijdslimiet en vier etappes

Het is inmiddels februari 2015. De 60 van Texel ontwaakt. De namen van alle deelnemers, per team, moeten worden door gegeven. Arjen haalt de voorlopige teamindeling van stal. We inventariseren: Pieter woont in het buitenland, Martin is aan het revalideren van een breuk in een middenvoetsbeentje en Hieke is herstellende van een blessure. Arjen heeft in zijn oneindige voorzienigheid al een tweetal reserves gevraagd zich beschikbaar te houden; Jorrit en Johan. Binnen Loopgroep Sneek/IJlst ontstaat verhoogde activiteit. Er moet tenslotte weer wat gebeuren. De Facebook groep '60 van Texel' wordt opnieuw geactiveerd. De teams ontwaken uit de winterslaap en dan blijkt dat Pieter wel mee gaat doen, dat Martin voldoende hersteld is en mee doet, dat Hieke nog aan het revalideren is en zich moet afmelden. Achter de schermen wordt er druk overleg gepleegd over de groeps- en route indeling en over de strategie m.b.t. de tijdslimiet. De tijdslimiet is voor elk team 6,5 uur. Dat betekent dat iedere loper ruim anderhalf uur de tijd heeft voor zijn/haar afstand van 15 km. M.a.w. iedereen weet wat hem/haar te wachten staat: hard lopen!

Loopgroep Sn 1: Jorrit, Gerrit, Johan, Jouke;
Loopgroep Sn 2: Klaas, Frank, Ysbrand, Yvonne;
Loopgroep Sn 3: Richtsje, Frederika, Durk, Martin;
Loopgroep Sn 4: Marcel, Rudi, Kiki, Pytrik.
 
Start van de 60 van Texel
De eerste etappe is voor Jorrit, Klaas, Richtsje en Marcel:
De start vindt plaats vlakbij de veerhaven 't Horntje, om wat preciezer te zijn bij het gebouw van het NIOZ (Nederlands Instituut Onderzoek der Zee). Gezonde spanning over wat je te wachten staat. Maar die eerste vijf kilometer zijn een makkie. Alle tijd om in je ritme te komen en te wennen. Je gedachten de vrije loop; als dit het is........... Dan ruim 7 kilometer strand. Wat een vlakte. Eenzaam maar niet alleen. In het begin wat mul zand, maar 'uitgerust' van die 5 kilometer, is dat natuurlijk goed te doen. Eerst is het strand breed, allengs smaller. Kans op natte voeten. Daarom niet getreurd, meestal wind in de rug. Het strand is niet overal even hard, da's een tegenvaller. Hier en daar zak je weg. Het is niet anders. Bij paal 12 mag je van het strand. Opluchting. Een zanderige op en neer gang door de duinen. Het is zwaar, zand in je schoenen, maar het asfalt lonkt, op weg naar Bospaviljoen 't Turfveld'. Het zit er op.


De tweede etappe is voor Gerrit, Frank, Frederika, Rudi:
In afwachting van de komst van de eerste loper. Onrustig heen en weer geloop. Ah, daar komen ze. Het wisselen van de band met chip en dan op pad. Een drietal kilometers beschut. Geen vergezichten, dat komt later wel, bomen en struiken. Geen last van wind. Dan het pad door de duinen richting zee, valt mee. Strandovergang, eerst verhard, dan mul zand. Hinderlijk, zwaar, zand in je schoenen. Een handjevol toeschouwers. Het strand, breed genoeg om geen natte voeten op te lopen. Op zoek naar een harde ondergrond. Loslopende honden. Vijf kilometer later mag je eraf. Het is een verschrikking, steil omhoog, naar beneden, weer steil omhoog, weer naar beneden en dan weer omhoog en dan eindelijk afdalen. Een enkele toeschouwer met een blik van medelijden. Het is een stukje van misschien honderd meter, maar zwaar, buiten adem, pijn. Is dit leuk? Ja, dit is ook leuk. Eenmaal beneden links af over een wandelpad, breed niet echt verhard, maar gras, zand, steenslag, een open vlakte met mooie uitzichten, naar De Slufter. Nog even het duin over, steil. Daar had je even niet op gerekend. Nog klein sprintje en dan het 'stokje' overgeven aan je opvolger.
 
60 van Texel, strand
De derde etappe is voor Johan, Ysbrand, Durk en Kiki:
Opgelucht dat het eindelijk zo ver is. Vol vertrouwen ga je er van door. Je volgt het fietspad richting Vuurtoren bij de Cocksdorp. De eerste kilometers onder de duinen door is vlak, alleen wat kuilen en bobbels in het asfalt; dus uitkijken! Twee vingers in de neus. Maar ........... een paar kuitenbrekers van jewelste. De wind komt van alle kanten. Als je denkt dat je het gehad hebt, dan nog een stukje vals plat en vervolgens weer wat steiler omhoog, weliswaar geleidelijk, maar lang.
Eenmaal weer op de 'begane grond' slaak je een zucht van verlichting. Even later merk je dat je buiten de waard hebt gerekend: de dijk omhoog. Het uitzicht vergoedt veel maar niet de pijn in je bovenbenen. Weer naar beneden om over de weg naar de Cocksdorp te gaan. Onderweg vermoed je al dat je weer de dijk over moet. Dat klopt, maar het went. Bij kilometer 14 mag je er nogmaals overheen, maar aan alles komt een eind. Die laatste kilometer mag je lekker 'uitrusten'.

 https://www.youtube.com/watch?v=a2ojEkiuN1M

Etappe 4 voor Jouke, Yvonne, Martin en Pytrik:
Via de dorpen Oost en Oosterend naar Oude Schild. Het lijkt zo gemakkelijk, maar de wind kan je hier behoorlijk dwars zitten. Vooral vanaf kilometer 6 naar kilometer 11 zou je kunnen genieten van de uitzichten over het Wad, het is ploeteren tegen de wind in. In gedachten ben je al bij de finish. Je vervloekt de wind. Hoeveel tijd heb je nog om binnen de limiet finishen? Je bent tenslotte de laatste loper en de plicht om niet te verzaken. Je gedachten gaan naar de finish, de euforie, de toeschouwers, je mede teamleden, muziek. Ze staan je op te wachten. Feestelijk. Het ontlokt je een glimlach, maar je bent er nog niet. Je verlaat Oude Schild. In de verte, kijkend over je rechter schouder aan de horizon het silhouet van Den Burg, de verlossing. Na 13 kilometer verlaat je voorgoed de Waddendijk en dan krijg je het nog even voor de kiezen: De Hoge Berg, het tempo zakt, een enkeling om je heen wandelt, dat is je eer te na, maar je snelheid ben je kwijt, soepel gaat het niet. Pijn, zwaar hijgen, het snot voor de ogen. Dan realiseer je je dat je ook nog de meeste kilometers moet maken. Eenmaal boven slaak je een zucht van verlichting. Je hebt nog een kilometer om op adem te komen om net te doen alsof je je monter en fit voelt, want zo laat je het talrijke publiek weten dat het een peulenschilletje was.

Wordt vervolgd

Meeloper


Geen opmerkingen:

Een reactie posten