Trainen

Loopgroep Sneek traint op de dinsdagavond 19:30-20:45, donderdagochtend 09:00-10:15, donderdagavond 19:30-20:45, zaterdagochtend 09:30-10:45, locatie Zeilsoos-Sneeker Jachthaven, zondagochtend, clinictrainingen.

Loopgroep IJlst traint op de woensdagavond 19:30-20:45, locatie Sporthal Utherne.

Proeftraining of informatie: rnwths@gmail.com

dinsdag 4 maart 2014

GEDANE ZAKEN NEMEN GEEN KEER

Van de dingen in het leven die om een verklaring vragen, is een blessure een van de  meest intrigerende. Dat is niet alleen van toepassing op de professionele sporter die voor het dagelijks brood zich uit de naad en in het zweet werkt. Maar ook, misschien wel juist, voor hem of haar die aan sport doet voor het plezier, voor de lol, die geniet van wat lichamelijke inspanning anders dan de sleur van alle dag. Of voor hem of haar die op zoek is naar de grenzen van de eigen mogelijkheden, al of niet in groepsverband om het eigen bestaansrecht kleur en fleur te geven. Of voor haar die de stress van de dagelijkse sleur wil door breken. Of voor hem die acht uren per dag onder het "juk" van de strijd om het bestaan dat ene uurtje per week zich zelf tot het uiterste inspant om na afloop voldaan en zelfgenoegzaam vast te stellen dat hij dat biertje vandaag echt wel verdiend heeft. Of voor al diegenen die vreugde beleven om met elkaar een gezamenlijk doel na te streven, maar niet vies zijn om de strijd aan te gaan om net iets verder te willen lopen en/of net iets sneller te willen zijn dan al die anderen.


Opeens is het er; pijn, pijn in scheen, heup, rug, onder de voet of waar dan ook. Het gaat niet direct over. Het is serieus, het is langdurig, het is ongemakkelijk. Je laat eerst niet veel merken. Je verbloemt het moeizaam opstaan, je loopt voor jouw gevoel heel gewoon, maar het tegendeel blijkt  als een ander je confronteert met de vraag of er wat is?
          
"Waarom ik, waarom juist nu?" Wat heb ik misdaan, ben ik te gretig, heb ik te veel, te langdurig, te intensief getraind? Maar het ging juist zo gemakkelijk, zo lekker! "Waarom, waarom?" Je wordt heen en weer geslingerd tussen negeren en neerleggen bij het onvermijdelijke. Vertwijfeling, onzekerheid wordt je deel.
Je gaat te rade bij deze of gene, maar of je daar wijzer van wordt? Het is en blijft de vraag! Je luistert, want je weet maar nooit. Ze vertellen over hun eigen ongemak en hoe zij het hebben aangepakt. De een raadt je aan te koelen op de plek des onheils, een ander heeft goede ervaringen bij een of andere therapie waar jij nog nooit van gehoord hebt, een derde vertelt je dat je niks moet doen, en weer een ander kent een fysiotherapeut die gespecialiseerd is in ..... ja juist, in de ene blessure die jou in zijn macht heeft. Of iemand die weer iemand kent die een smeersel heeft die hem van alle ellende heeft verlost. En dan zijn er ook nog van de goed bedoelde adviezen zo in de trant van je had het kunnen voorkomen door ...............! Tja, daar schiet je nou echt niets mee op. Je haalt je schouders maar eens op en gaat over tot de orde van de dag. Je wentelt je in je eigen ellende, je moppert in gedachten, je hebt medelijden met jezelf. En steeds maar weer die gedachte: "waarom ik, waarom nu?"

Een dag of wat later, als het uur U nadert, het uur dat je weg moet om je sport te gaan bedrijven, krijg je nog meer de pest in. Het schiet ook niet op met de pijn. Je doet al een paar dagen weinig of niets, je ontwijkt elke beweging waarbij je herinnert wordt aan die gevoelige plek. Je wil weg, je wil mee gaan doen, maar je weet dat het niet zal gaan. Je blijft thuis, sikkeneurig, je mokt wat in jezelf en hebt geen oog voor je directe omgeving. Ook die lijdt onder jouw humeur.

Als je de wind van voren hebt gekregen van je huisgenoten, kom je weer met beide benen op de grond. "Je bent een zeikerd, een zielenpiet, je stelt je aan, je moet niet overdrijven en het gaat wel weer over, het moet zijn tijd hebben" en boven dat alles het verwijt dat je de sfeer in en om huis verziekt.
Je neemt je voor om van nu af aan je neer te leggen bij de feiten. Je hebt pijn, je moet of hulp vragen of rust houden, je moet niet zeuren, de wereld vergaat niet en over "enige" tijd kun je weer aan de bak.
Ach, soms moet je ook niet om een verklaring vragen: gedane zaken nemen nu eenmaal geen! keer. Een blessure.........., het blijft een intrigerend fenomeen!


Meeloper

Geen opmerkingen:

Een reactie posten